Φτώχεια και κοινωνικός αποκλεισμός: Κάποιες σκέψεις για την ελληνική πραγματικότητα

 

Ντούνης Ανδρέας

Πρωταρχικά, αν λάβουμε υπόψη κάποιους «κρίσιμους» παράγοντες σχετικά με την σύνδεση εισοδήματος και την ποιότητας ζωής μπορούμε να αντιληφθούμε πολλά για το βιοτικό επίπεδο των σύγχρονων Ελλήνων πολιτών. Ξεκινώντας ίσως από έναν από τους βασικότερους παράγοντες θα πρέπει να εξετάσουμε την «κρίση» που περνάει η αγορά εργασίας στην Ελλάδα. 

Σε μία περίοδο όπου κύριο μέλημα των κυβερνώντων είναι η επιβολή μέτρων που έχουν ως αντίκτυπο την κατάργηση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων η νέα γενιά έχει να «αντιμετωπίσει» και την πλήρη αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας. 

Οι προσφερόμενες θέσεις εργασίας στο κύριο μέρος τους αφορούν θέσεις μερικής απασχόλησης, πολλές φορές δίχως ασφάλιση και αρκετές φορές συνάπτονται συνεργασίες με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Επιπρόσθετα οι εργαζόμενοι ζουν και εργάζονται συνεχώς υπό τον φόβο μίας επικείμενης απόλυσης (κυρίως στον ιδιωτικό τομέα), που συχνά είναι «πρόφαση» της οικονομικής κρίσης. Πώς συνδέεται αυτό με την φτώχεια και πώς αναλύεται με απλά λόγια;

Η «επίσημη» ανεργία στην Ελλάδα (εννοώντας τους καταγεγραμμένους ανέργους στον κατάλογο του Ο.Α.Ε.Δ) έχει φτάσει πλέον στο 16,7%, ενώ υπάρχουν και αρκετές χιλιάδες μη καταγεγραμμένα άτομα που βιώνουν την ίδια κατάσταση. Είναι προφανές ότι όταν ένα άτομο είναι είτε άνεργο είτε δεν μπορεί να εξασφαλίσει μία σταθερή επαγγελματική αποκατάσταση (το τελευταίο εξαιτίας των αιτιών που αναλύθηκαν παραπάνω) δεν μπορεί να «απολαύσει» μία υψηλή ποιότητα ζωής και μπορεί να «παγιδευτεί» με μεγαλύτερη ευκολία σε φαινόμενα φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Ακόμη, στο πρώτο μέρος του άρθρου αναφέρθηκα για την κατηγορία των εργαζόμενων φτωχών. Σε αυτήν την κατηγορία, αν λάβουμε υπόψη τα επίπεδα των βασικών μισθών στην Ελλάδα (περίπου 750€ για πλήρη απασχόληση), θα πρέπει να ανήκει το μεγαλύτερο μέρος των νεοεισερχόμενων στην αγορά εργασίας. Παρατηρείται ως καθημερινό φαινόμενο η αναζήτησης δεύτερης και τρίτης απασχόλησης από πολλούς νέους για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις.

Σε αυτές τις επισημάνσεις, τέλος, δεν θα πρέπει να αντιπαρατεθούν όσοι διακρίνουν ένα «φαινομενικό» πλούτο στους νεοέλληνες. Οι Έλληνες έχουν πληγεί από το αγκάθι της υπερχρέωσης και δεν είναι λίγοι αυτοί που ζουν κυριολεκτικά με δανεικά. Και όταν αναφερόμαστε στην υπερχρέωση των νεοελλήνων δεν μιλάμε μόνο για τα ανεξόφλητα χρέη προς τις τράπεζες (στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες) αλλά και στην αδυναμία ανταπόκρισης σε τακτικές οικονομικές υποχρεώσεις (όπως λογαριασμοί κοινής ωφέλειας). Ίσως λοιπόν ήρθε η στιγμή για τους εκάστοτε κυβερνώντες να προσπαθήσουν να βελτιώσουν τις βάσεις του κοινωνικού οικοδομήματος ενεργώντας περισσότερο προληπτικά παρά κατασταλτικά, με την δημιουργία περισσότερων και καλύτερων θέσεων εργασίας και την εκκίνηση ειδικών σεμιναρίων εκμάθησης οικονομικής διαχείρισης όπως και την ανάπτυξη προγραμμάτων συμβουλευτικής χρέους, ώστε οι Έλληνες πολίτες και κυρίως οι νέοι να έχουν τα εχέγγυα για να μπορούν να απολαύσουν ένα πραγματικά υψηλό βιοτικό επίπεδο δίχως την απειλή της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Διαβάστε Επίσης  Γιατροί Χωρίς Σύνορα: Τρία χρόνια μετά, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας διαιωνίζει τον εγκλωβισμό και την απόγνωση των προσφύγων

There is one comment

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!