Σκέψεις για τον Γκάντι

Ελένη Τομπέα

Έχοντας διαβάσει το τελευταίο διάστημα δύο βιβλία σχετικά με τη ζωή και το έργο του Γκάντι (βιογραφία Γκάντι-εκδόσεις Κλεψύδρα, Φάκελοι Μοντατόρι: Γκάντι), έρχομαι ολοένα και πιο κοντά στην σκέψη ότι ένας τέτοιος μεγάλος ηγέτης θα ήταν η απάντηση στα σκοτεινά χρόνια που διανύει η χώρα μας.

Πως να εκκολαφθεί όμως ετούτη την εποχή μια τέτοια μεγάλη προσωπικότητα όταν τα πάντα γύρω μας έχουν μοναδική αρχή και σκοπό το κέρδος, την εξουσία και το μίσος;

Η αγάπη για τον ίδιο τον άνθρωπο ήταν η κινητήριος δύναμη αυτού του ανθρώπου και όλες οι ιδέες και πράξεις του βασίζονταν πάνω σε αυτήν. Μια αγάπη για τον συνάνθρωπο που τον έκανε να απαρνηθεί την περιουσία του, την προσωπική του ζωή, την ελευθερία του ακόμη και την ίδια του τη ζωή αφού δεν ήταν λίγες οι φορές που είχε διακινδυνεύσει επί τω έργο.

Διεκδίκησε τα αυτονόητα για την φυλή του δίνοντας μαγαλύτερη βαρύτητα στην ισότητα και την αξιοπρέπεια, που οι κατακτητές την είχα καταπατήσει και σχεδόν αφανίσει.

Ο Γκάντι – ένας βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος – βάσιζε όλες του τις θεωρίες στην Ινδουιστική θρησκεία αλλά προσωπικά θεωρώ πως καμία θρησκεία δεν είναι ικανή να ακουμπήσει το μεγαλείο αυτής της μεγάλης ψυχής (Μαχάτμα).

Ένας πολιτικός ηγέτης που μίλησε στην καρδιά του λαού, μένοντας πάντα ταπεινός και προσιτός, όπως διδάσκει η δική μας θρησκεία για τον Χριστό.

Ένας πολιτικός ηγέτης που κατάφερε να προκαλεί φόβο στους αντιπάλους του αλλά συνάμα και παραδοχή για τις μεγάλες του ικανότητες.

Το γεγονός ότι στην βιογραφία του διαβάζεις για τα ανθρώπινα πάθη του, τα ελαττώματα και τα σφάλματα του δίνει ακόμη μεγαλύτερη σημασία στην πνευματικότητα του αφού δεν πρόκειται για θεάνθρωπο αλλά για έναν Άνθρωπο με μεγάλη καρδιά και ψυχή.

Η εσωτερικότητα και πίστη στα δικά του ιδανικά ήταν αυτά που τον κράτησαν μέγα μαχητή και καθοδηγητή όλου του Ινδικού έθνους καθώς και η εγκάρδια ευσπλαχνία του ακόμα και για τους εχθρούς του, τον ξεχώριζε απο την μικρότητα και τον εγωισμό των «αδύναμων».

Η λαχτάρα του για ενότητα ήταν αυτή που όπλισε το χέρι του φονιά του, αποδεικνύοντας περίτρανα πως ένας θρησκευτικός ηγέτης – όπως τον αποκαλούσαν- έβαζε τους ίδιους τους ανθρώπους πάνω απο την θρησκεία. Και ήταν τόσο μεγάλη η ψυχή του Γκάντι, που σκέφτομαι πως θα πρόλαβε να συγχωρέσει αυτόν που του πήρε τη ζωή πριν αφήσει την τελευταία του πνοή.

Γιατί το πραγματικό πρόβλημα για εκείνον δεν ήταν οι άνθρωποι που υπηρετούσαν τις όποιες λανθασμένες ιδέες αλλά οι ίδιες οι ιδέες.

Είναι μεγάλη παρηγοριά να ξέρεις πως μπορεί πραγματικά ένας άνθρωπος να είναι ικανός να πράξει μεγάλο καλό αλλά είναι επίσης και μεγάλη απογοήτευση να ξέρεις πως μια μοναδική αχτίδα φωτός δεν μπορεί να διαλύσει το σκοτάδι όσο φωτεινή και αν είναι.

Και ο κόσμος είναι ακόμα ίδιος…

wchimes.blogspot.gr

Διαβάστε Επίσης  Γιατί είναι σημαντικό να θυμόμαστε το Ολοκαύτωμα των Ρομά;

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!