Οριοθέτηση της έννοιας της κοινωνικής πολιτικής

Ντούνης Ανδρέας

Υπάρχει ένα πλήθος διαφορετικών σημείων εκκίνησης για την μελέτη της κοινωνικής πολιτικής: τα κοινωνικά ζητήματα, τα κοινωνικά προβλήματα, οι κοινωνικές ομάδες, οι κοινωνικές υπηρεσίες και οι εμπειρίες των χρηστών των υπηρεσιών. Η κοινωνική πολιτική χρησιμοποιεί μεθόδους έρευνας που προέρχονται από ένα εύρος επιστημών και αποτελεί ένα πεδίο που δεν περιορίζεται μόνο στο άθροισμα των μερών διαφορετικών προσεγγίσεων στην κοινωνική πολιτική και την κοινωνική διοίκηση.

Όμως, ποιός είναι ο συνδετικός κρίκος;

1) Πρώτον, η κοινωνική πολιτική «ενδιαφέρεται» για την ευημερία των ατόμων και των κοινωνικών ομάδων. Όμως η «ευημερία» είναι μία αμφιλεγόμενη έννοια και δεν υπάρχει μόνο μία ολοκληρωμένη και πλήρως αποδεκτή έννοια των συστατικών της στοιχείων. Οι παραδοσιακές Φαβιανές προσεγγίσεις, η Νέα Δεξιά και η πληθώρα και ποικιλότητα των φεμινιστικών προσεγγίσεων ενδιαφέρονται για το ίδιο ζήτημα, όμως οι κυριότερες διαφορές μεταξύ τους έχουν ως εφαλτήριο την αναγνώριση των στοιχείων που καταδεικνύουν την επίτευξη του στόχου της ευημερίας καθώς και των κατάλληλων μέτρων για την επίτευξή της.

2) Δεύτερον, εγείρει μεγάλο ενδιαφέρον η επικέντρωση όχι μόνο σε μία φιλοσοφία ή θεωρία της πρόνοιας αλλά και η ανάλυση των πολιτικών και του αντικτυπού τους. Η αξιολόγηση κοινωνικών πολιτικών σύμφωνα με συγκεκριμένα κριτήρια αποτελεί την επαγγελματική ενασχόληση των ακαδημαϊκών της κοινωνικής πολιτικής, παρ’όλα αυτά οι διαφορετικές θεωρήσεις της έννοιας της πρόνοιας δίνουν ώθηση σε αξιολογήσεις και αναλύσεις που βασίζονται σε διαφορετικά κριτήρια, όπως η αποτελεσματικότητα, η αποδοτικότητα, η ισότητα, η ευκαιρία κ.ο.κ.

3) Τρίτον, η κοινωνική πολιτική ασχολείται με τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικές οργανώνονται θεσμικά και με τον τρόπο με τον οποίο αυτές εφαρμόζονται. Αυτό επεξηγείται ως εξής: οποιαδήποτε ανάλυση αξιολόγησης απαιτεί την πλήρη κατανόηση των δομών των οργανισμών και του τρόπου με τον οποίο αυτές οι δομές επιδρούν τόσο σε αυτούς που εργάζονται σε φορείς πρόνοιας όσο και στους «καταναλωτές» ή χρήστες των υπηρεσιών πρόνοιας. Η ολοκληρωμένη μελέτη των δομών και των φορέων κοινωνικής πρόνοιας απαιτεί την επικέντρωση όχι μόνο στις κρατικές υπηρεσίες αλλά και στην προσωπική και ανεπίσημη φροντίδα και στους ιδιωτικούς φορείς παροχής προνοιακών υπηρεσιών

– οι πολιτικές που αναγνωρίζονται ως ‘κοινωνικές’ δεν θα πρέπει να ερμηνευθεί ότι σχεδιάστηκαν και εφαρμόσθηκαν με μοναδικό σκοπό την ευημερία των πολιτών.

–  Άλλες πολιτικές, οι οποίες δεν αναγνωρίζονται με συμβατικούς όρους ως κοινωνικές πολιτικές, μπορεί να έχουν μία συγκρίσιμη αν όχι μεγαλύτερη συνεισφορά στην ευημερία (πχ. οι οικονομικές πολιτικές καθώς οι κύριοι προσδιοριστικοί παράγοντες επίτευξης της ευημερίας είναι οικονομικοί)

–  Η κρατική πολιτική πρέπει να εκληφθεί ως ένα σύνολο μέσα στο οποίο οι κοινωνικές πολιτικές διαπλέκονται έντονα με άλλες πολιτικές.

–  Ο ρόλος της κυβέρνησης στην διοχέτευση πόρων για κοινωνικές πολιτικές θα πρέπει να εκληφθεί ως στενά διαπλεκόμενος – ακόμη και εξαρτώμενος – από τον ρόλο που επιτελεί στην διαχείριση της οικονομίας.

–  Οι κοινωνικές πολιτικές θα καθοριστούν μέσω απόψεων σχετικά με τον τρόπο που η οικονομία λειτουργεί ή θα έπρεπε να λειτουργεί. Οι συγκεκριμένες κοινωνικές πολιτικές πρέπει, έτσι, να κατανοηθούν σε όρους σχέσης με τις οικονομικές πολιτικές.

 

Πηγές:

(α) Alcock, P., Εrskine, A, May, M, “The Student’s Companion to Social Policy’’, 2003.

(β) Hill, Μ (2003), Understanding Social Policy, Seventh Edition

 

socialpolicy.gr

 

Διαβάστε Επίσης  Οι δράσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την ισότητα των φύλων στην ΕΕ

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!