«Να ελπίζει κανείς ή να μην ελπίζει;»

Ελένη Τομπέα – Με αφορμή ένα ακόμα τραγικό γεγογός (του 35άχρονου που αυτοπυρπολήθηκε στη Λεωφόρο Πεντέλης), με βαραίνουν σκέψεις, κατά πόσο το κράτος της χώρας που ζούμε όσο και και εμείς οι ίδιοι, έχουμε αξιολογήσει σωστά την ανθρώπινη ζωή.

Είναι απόλυτα φυσικό οι έγνοιες μας να τοποθετούνται ως προς την επιβίωση, την αξιοπρεπή πλέον καθημερινή επιβίωση, μα θεωρώ πως το αδιέξοδο που μπορεί να νιώθει μια ανθρώπινη ψυχή έχει την ίδια βαρύτητα, ίσως ακόμα και μεγαλύτερη αφού οι περιπτώσεις που το αδιέξοδο αυτό οδηγεί σε απώλεια ζωής, μετρούν πολλαπλά περιστατικά.

Η οικονομική δυσχέρεια, το χάσιμο της θέσης εργασίας καθώς και οι δύσκολες συνθήκες ή ακόμα και ο αποκλεισμός απο την αγορά εργασίας είναι μερικά απο τα δυσκολότερα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε στις μέρες μας. Είναι αλήθεια ουτοπικό να ζητά κανείς απο τη χώρα του και να λαβαίνει ψυχική, ηθική και ουσιαστική  υποστήριξη εν καιρώ οικονομικής ή οποιασδήποτε άλλης κρίσης; Ίσως να είναι οξύμωρο να ζητάς βοήθεια απο το χέρι που σου δημιούργησε το πρόβλημα, απο το χέρι που σταδιακά αλλάζει τη ζωή σου και επιβάλλει να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο ζούσες μέχρι σήμερα, τον τρόπο που ίσως μέχρι πρότινος σου είχε επιβάλλει να ζεις.

Ψιλά γράμματα και τίτλους ειδησεογραφικών άρθρων κοσμούν ονόματα ανθρώπων που δεν άντεξαν την υποβάθμιση της ζωής τους, αλλά για να είμαι ακόμα πιο σωστή, την υποβάθμιση της αξιοπρέπειάς τους. Ποιοί είναι αυτοί που αφήνουν ανθρώπους στο έρμαιο των συνθηκών που έχουν φτιάξει; Πόσες ζωές πρέπει να θυσιαστούν για την οικονομική «ισορρόπιση» της χώρας; Το Σαιξπηρικό ερώτημα του Αμλέτ «να ζει κανείς ή να μη ζει» υπό ένα καινούργιο πρίσμα θα μπορούσε να τεθεί διαφορετικά «να ελπίζει κανείς ή να μην ελπίζει»;

Και αυτό είναι το θέμα που θα ήθελα να θίξω. Η ελπίδα για το μέλλον. Η ανάγκη για μια καλύτερη ζωή και ένα καλύτερο αύριο. Το γκρέμισμα του τοίχου του αδιεξόδου που θα πρέπει πάντα να προσμένει και να επιζητά η ανθρώπινη ψυχή που αγωνιά και καταλήγει να κόψει το νήμα της ζωής της, μπροστά στην αδιαφορία και την αίσθηση της απόλυτης εγκατάλειψης.

Πολύ φοβάμαι πως η ελπίδα αυτή, χωλαίνει περισσότερο παρά ποτέ σήμερα και δεν είναι δύσκολο να το αντιληφθείς αυτό σε μια κοινωνία που ότι ελπιδοφόρο, έχει κατακερματιστεί….Πολιτική, Παιδεία, Δικαιοσύνη, κοινωνική συνοχή και κοινωνική πολιτική με ότι την απαρτίζει.

Κλείνοντας με έναν πιο αισιόδοξο τρόπο, αξίζει να αναφερθεί πως παρά τους σκοτεινούς καιρούς μας, ένα δυνατό και ουσιαστικό φως ελπίδας αποτελεί η ανθρώπινη αλληλεγγύη και όλες αυτές οι δράσεις βοηθείας προς τους συνανθρώπους που το χρειάζονται. Είναι κάτι μεγάλο και κάτι σπουδαίο που απο μόνο του δίνει απάντηση στο παραποιημένο Σαιξπηρικό ερώτημα που τέθηκε παραπάνω περί ελπίδας.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι που σέβονται και πονούν για τον συνάνθρωπο, θα υπάρχει ελπίδα.

Διαβάστε Επίσης  Σημεία παρέμβασης Ε. Αχτσιόγλου στο Συμβούλιο Απασχόλησης και Κοινωνικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!