Η «αλήθεια» της λογοτεχνίας

 

Ελένη Τομπέα – Η τέχνη που εξυπηρετεί τον άνθρωπο και τις ανάγκες του είναι το είδος αυτό που θα έχει πάντα βαθιά θεμέλια σε μια κοινωνία που βλέπει τον εαυτό της να εξελίσσεται απο το παρελθόν στο παρόν και απο το παρόν στο μέλλον. Συγκεκριμένα η λογοτεχνία, η τέχνη αυτή του λόγου που άλλοτε χρησιμοποιεί απλές ρεαλιστικές γραμμές και άλλοτε καλλιτεχνικές μυθοπλασίες, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας παραμορφωτικός καθρέφτης μονάχα στα πλαίσια του να μεγεθύνει ή να συρρικνώνει τον άνθρωπο και τη ζωή του. Ισχυρά δεμένη με την εκάστοτε εποχή της, ακολουθεί την ιστορία και μαζί με αυτήν, τη θέση του ανθρώπου μέσα σε αυτήν.

Οι λογοτέχνες, θα έλεγε κανείς, ωσάν παρατηρητές της ζωής και της κοινωνίας κατά τη διαδικασία της δημιουργίας, είναι το τρίτο «αντικειμενικό» μάτι όχι μιας κλειδαρότρυπας αλλά μιας ανοιχτής και διάπλατης πόρτας στον κόσμο. Και είναι μέσα απο την διαδικασία της παρατήρησης και όχι του βιώματος (επαναλαμβάνω, κατά τη διάρκεια της δημιουργίας) που φτάνει κανείς κοντά στην επίτευξη μιας σφαιρικής αντίληψης για το τι συμβαίνει εκεί έξω.

Η δημιουργία της τέχνης απο τον άνθρωπο, οδηγήθηκε απο την φυσική του ανάγκη  να φτάσει και να κατανοήσει την αλήθεια και ίσως-σύμφωνα με τον Νίτσε-οι άνθρωποι των τεχνών να είναι οι μόνοι που κατάφεραν και καταφέρνουν να την αγγίξουν μόνο και μόνο επειδή λειτουργούν αναλυτικά επι της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, απαλλαγμένοι όμως απο επιστημονικές μεθόδους.

Δεν είναι τυχαίο πως τα μεγαλύτερα και μακροβιότερα έργα στην ιστορία της λογοτεχνίας είναι εκείνα που έχουν διαχρονική αξία. Είναι αυτά που εσωκλείουν στα κατά τα άλλα καλλιτεχνικά δοσμένα πλέγματα τους, την απαράλλαχτη φύση του ανθρώπου, πάντα μέσα απο τις εποχικές αλλαγές κάθε περιόδου.

socialpolicy.gr

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!