Οι βασικοί άξονες του δομολειτουργισμού

Η περίοδος που ακολούθησε το τέλος το Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οδήγησε στην επικράτηση τριών κύριων αντιλήψεων στην κοινωνιολογική θεωρία – (α) του δομολειτουργισμού, (β) της θεωρίας των κοινωνικών συγκρούσεων και (γ) της συμβολικής αλληλεπίδρασης.

Στην περίοδο αυτή, τα πιο ενεργά «κέντρα» παραγωγής και διαμόρφωσης κοινωνιολογικών θεωριών εξακολουθούσαν να εδράζουν στη Βόρεια Αμερική, και ειδικότερα στις Η.Π.Α., και η ανάπτυξή των θεωριών αντανακλούσε τις εθνικές, πολιτισμικές και πολιτικές τάσεις της συγκεκριμένης χώρας.

Η πρώτη τάση που αναδύθηκε ήταν αυτή του δομολειτουργισμού.

Οι θεωρητικοί του δομολειτουργισμού επιχείρησαν να οδηγήσουν την Αμερικανική κοινωνιολογία ένα βήμα παρακάτω από την Σχολή του Σικάγου που βασιζόταν σε εμπειρικές μελέτες έπειτα από τη διενέργεια ερευνών πεδίου με ερευνητικό αντικείμενο τις κοινότητες, τις αστικές μορφές, τις εθνοτικές σχέσεις και την παραβατικότητα.

Επιστρέφοντας στο έργο του Durkheim και του Weber, υπό μία συντηρητικότερη όμως «ματιά» και προοπτική με έμφαση στην έννοια της κοινωνικής συνοχής και των κοινών αξιών. Η ανάγνωση του έργου του Durkheim συνέδεσε το έργο της σχολής του δομολειτουργισμού με την Γαλλική δομιστική παράδοση και τις ρίζες της στην συντηρητική «αντίδραση». Υπό το περιβάλλον του Ψυχροπολεμικού κλίματος εχθρότητας οποιουδήποτε στοιχείου σχετιζόταν με τον Σοβιετικό Κομμονισμό, οι θεωρητικοί του δομολειτουργισμού απέφυγαν ρητώς την εκ νέου ανάγνωση του έργου των Marx και Engels.

Η θεωρία του δομολειτουργισμού βασίστηκε σε τέσσερις άξονες:

  1. Η κοινωνία θα πρέπει να εκληφθεί ως ένα σύστημα – η κοινωνιολογία (σύμφωνα με το δομολειτουργισμό) αποτελεί την μελέτη των κοινωνικών συστημάτων, τα οποία διατηρούν τη συνοχή τους και παραμένουν σχετικά σταθερά διαχρονικά. Η κοινωνιολογία δεν αποτελεί την μελέτη ατομικών δράσεων.
  2. Ο πολιτισμός και οι αξίες διαμοιράζονται εν γένει στα μέρη ενός κοινωνικού συνόλου αποτελώντας μέρος του συνδετικού ιστού που διατηρεί την κοινωνική συνοχή
  3. Οι θεσμοί – ως τακτικά, επαναλαμβανόμενα σχήματα κοινωνικών ρόλων – συνεισφέρουν στην κοινωνική σταθερότητα, και υπό αυτήν την έννοια εκλαμβάνουν μία λειτουργική «φύση» (θεσμοί ως λειτουργίες)
  4. Οι κοινωνιολόγοι θα πρέπει να κατανοήσουν την σταθερότητα – η κοινωνική ευταξία/τάξη αποτελεί συστατικό στοιχείο των περισσότερων κοινωνιών συνηθέστερα σε μία κατάσταση δυναμικής ισορροπίας. Η κοινωνική αλλαγή αποτελεί μία αργή διαδικασία και περιλαμβάνει την σταδιακή «απομάκρυνση» των δυσλειτουργικών θεσμών και την συνεχιζόμενη προσαρμογή των θεσμών μεταξύ τους.

_______

Μετάφραση: Ντούνης Ανδρέας

Πηγή: Roberta Garner (edited) – Social Theory: Power and Identity in the Global Era, University of Toronto, 2010, page 323

Διαβάστε Επίσης  Το ποινικό σύστημα ως πεδίο των σχέσεων εξουσίας

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!