Φουκώ: Η ιατρική γνώση του υποκειμένου

{..} Ο ορθός λόγος (rational discourse) βασίζεται λιγότερο στην γεωμετρία του φωτός, παρά στην επίμονη, αδιαπέραστη πυκνότητα του αντικειμένου, καθότι πρότερα όλης της γνώσης, η πηγή, το πεδίο, και τα όρια της εμπειρίας βρίσκονται στην σκοτεινή του παρουσία. Η ματιά συνδέεται παθητικά με την πρωταρχική παθητικότητα που αφιερώνεται στο αέναο καθήκον της καθ’ολοκληρίαν «απορρόφησης» της εμπειρίας και της τελειοποίησής της.

Το καθήκον που εντοπίζεται σε αυτή την γλώσσα των πραγμάτων, και πολύ πιθανόν μονάχα σε αυτήν, είναι να οικοδομήσει μία γνώση της ατομικότητας/ατομικοτήτων η οποία δεν ήταν μονάχα ιστορικής ή αισθητικής τάξεως. Ότι ο ορισμός του ατόμου θα πρέπει να αποτελεί μία αδιάκοπη εργασία δεν αποτελούσε πλέον εμπόδιο σε μία εμπειρία, η οποία, αποδεχόμενη τα ίδια τα όριά της, παρέτεινε το καθήκον της στην αιωνιότητα. Μέσω της απόκτησης της ιδιότητας του αντικειμένου, των ιδιαίτερων στοιχείων του, του ανέγγιχτου χρώματός του, η μοναδική, μεταβατικότητα έλαβε την μορφή του βάρους και της στερεότητας.

Κανένα φως δεν μπορούσε πλέον να τις «διαλύσει» σε ιδεατές αλήθειες – όμως η ματιά που κατευθυνόταν σε αυτές, μπορούσε με την σειρά της να τις αφυπνίσει και να τις κάνει να ξεχωρίζουν από το υπόστρωμα της αντικειμενικότητας. Η ματιά (the gaze – ιατρική/επιστημονική ματιά) δεν είναι πλέον απλουστευτική, παρά αυτή που καθιερώνει το άτομο ως μία μη-απλουστεύσιμη ιδιότητα. Έτσι γίνεται δυνατόν να οργανωθεί ένας Ορθός Λόγος βάσει αυτής.

Michel Foucault: «Τhe Birth of the Clinic, An Archaeology of Medical Perception» / Μετάφραση: Ντούνης Ανδρέας

Διαβάστε Επίσης  Mary Evans: Για τον έμφυλο εαυτό

There are 2 comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!