«Η ατζέντα της ελπίδας» του Owen Jones

Η ατζέντα της ελπίδας του Owen Jones, socialpolicy.gr

Θέλουμε μια πιο δίκαιη κοινωνία – και έτσι μπορούμε να το πετύχουμε

Οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες καταστρέφουν τη Βρετανία. Το μανιφέστο μου για αλλαγή περιλαμβάνει εννέα-σημεία:

1. Ένας θεσμικός μισθός διαβίωσης, με άμεση ισχύ, για τις μεγάλες επιχειρήσεις και το δημόσιο τομέα, και σταδιακά για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια ενός πενταετούς Κοινοβουλίου. Αυτό θα εξοικονομήσει δισεκατομμύρια που δαπανώνται για την κοινωνική ασφάλεια κάθε χρόνο με τη μείωση των επιδοτήσεων στους εργοδότες που αμείβουν εργαζόμενους με χαμηλούς μισθούς, τονώνοντας παράλληλα την οικονομία, δημιουργώντας θέσεις εργασίας, λόγω της υψηλότερης ζήτησης, σταματώντας τις μειώσεις των αμοιβών που υπονομεύονται προς δημιουργία φθηνού εργατικού δυναμικού, και αντιμετωπίζοντας το σκάνδαλο της πλειονότητας των φτωχών της Βρετανίας οι οποίοι βρίσκονται στην αγορά εργασίας. Ένας αξιοπρεπής μισθός για συγκεκριμένες ημέρες εργασίας θα πρέπει να κατοχυρωθεί από τη νομοθεσία.

2. Επίλυση της στεγαστικής κρίσης ρυθμίζοντας τα ιδιωτικά ενοίκια και άροντας τους περιορισμούς των δημοτικών συμβουλίων ώστε να μπορούν να χτίσουν εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια. Με αυτό τον τρόπο, θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, θα αυξηθούν τα έσοδα ενοικίων, θα τονωθεί η οικονομία.

3. Ένας φόρος 50% σε όλα τα έσοδα άνω των 100.000 λιρών – ή για το 2% των πλουσιότερων πολιτών – ώστε να χρηματοδοτηθεί ένα πρόγραμμα δημιουργίας θέσεων εργασίας και κατάρτισης για τους νέους άνεργους επείγοντος χαρακτήρα, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας ενός εθνικού συστήματος για τη μόνωση των σπιτιών και των επιχειρήσεων σε όλη τη Βρετανία, βοηθώντας στην επίλυση του προβλήματος της ενεργειακής φτώχειας που επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους, τη μείωση των λογαριασμών κοινής ωφέλειας, με θετική επίπτωση και στο περιβάλλον. Όλες οι θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν από το πρόγραμμα θα αμοίβονται με τον νόμιμο μισθό διαβίωσης, ως αμειβόμενη μαθητεία και όχι μέσω συστημάτων εκπαίδευσης ανέργων άνευ αποδοχών.

4. Μια ολοκληρωμένη εκστρατεία για την ανάκτηση του ποσού των 25 δισεκατομμυρίων λιρών από τους φόρους των πλουσίων που δεν καταβάλλονται κάθε χρόνο, πατάσσοντας όλα τα πιθανά κενά με την δημιουργία ενός ειδικού νομοσχεδίου κατά της φοροαποφυγής (Anti-Tax Avoidance Bill), και με την συμβολή των εταιρειών ορκωτών λογιστών υπό την καθοδήγηση του Υπουργείου Οικονομικών, συμβάλλοντας στην πιστή ακολουθία της φορολογικής νομοθεσίας.

5. Δημόσιες τοπικές τράπεζες. Μεταμόρφωση των τραπεζών σε περιφερειακές δημόσιες τράπεζες επενδύσεων, με εκλεγμένους διοικητικούς αντιπροσώπους από τους φορολογούμενους για την εξασφάλιση της λογοδοσίας. Ειδικές εντολές προς τις τράπεζες ώστε να βοηθούν τις μικρές επιχειρήσεις και να ενθαρρύνουν τις πράσινες βιομηχανίες του μέλλοντος σε κάθε περιοχή.

6. Μια βιομηχανική στρατηγική για τη δημιουργία «πράσινων» θέσεων εργασίας και βιομηχανιών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Το στρατηγικό πλάνο θα πρέπει να επικεντρωθεί σε περιοχές που έχουν πληγεί από την αποβιομηχανοποίηση, δημιουργώντας ασφαλείς, εξειδικευμένες και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, μειώνοντας την ανεργία και τις δαπάνες για κοινωνική ασφάλεια, βασιζόμενο σε ένα ενεργό κράτος που παρεμβαίνει στην οικονομία, μαθαίνοντας από εμπειρίες χωρών όπως τη Γερμανία.

7. Δημόσια σιδηροδρομικά δίκτυα και ενέργεια, δημοκρατικά διοικούμενες από τους καταναλωτές και τους εργαζόμενους. Με τη λήξη κάθε σιδηροδρομικού franchise, να ανακτάται από το δημόσιο τομέα, με εκλεγμένους εκπροσώπους των επιβατών και των εργαζομένων να δημιουργούν τα νέα διοικητικά συμβούλια, δίνοντας τέλος στο κατακερματισμένο, αναποτελεσματικό και δαπανηρό σιδηροδρομικό σύστημα. Κατασκευή ενός δημόσιου δικτύου ενέργειας ανταλάσσοντας τις μετοχές των ιδιωτικών επιχειρήσεων και εταιρειών με ομόλογα , με πάλι εκλεγμένους αντιπροσώπους των καταναλωτών στα διοικητικά συμβούλια. Αυτή η Δημοκρατική δημόσια ιδιοκτησία, αντί των ιδιωτικοποιήσεων θα μπορούσε να αποτελέσει μοντέλο και για τις δημόσιες υπηρεσίες, όπως το NHS (Εθνικό Σύστημα Υγείας).

8. Μια νέα χάρτα δικαιωμάτων των εργαζομένων κατάλληλη για τον 21ο αιώνα. Κατάργηση όλων των συμβάσεων εργασίας μηδενικών ωρών , με τις νέες διατάξεις για την ευέλικτη εργασία να βοηθούν τους εργαζόμενους. Πρόσβαση όλων των συνδικάτων στους χώρους εργασίας, ώστε να μπορούν να οργανώνουν, να δημιουργηθούν ισότιμους όρους, δίνοντας τους την ευκαιρία να βελτιώνουν τους μισθούς και το βιοτικό επίπεδο. Αύξηση της συμμετοχής και βελτίωση της δημοκρατικής νομιμότητας στις συνδικαλιστικές ψηφοφορίες, επιτρέποντας την ψηφοφορία στους χώρους εργασίας αλλά και τις online ψηφοφορίες.

9. Ένα καθολικό σύστημα παιδικής φροντίδας που θα χρηματοδοτείται από το κράτος, για τους γονείς οι οποίοι δεν είναι σε θέση να εργαστούν και το οποίο θα καταπολεμήσει τις ανισότητες μεταξύ των πλουσιότερων και των φτωχότερων παιδιών.

Ο Owen Jones είναι αρθρογράφος για την εφημερίδα The Independent. Γεννήθηκε στο Σέφιλντ και μεγάλωσε στο Stockport. Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε ως κοινοβουλευτικός και συνδικαλιστικός ερευνητής . Το πρώτο του βιβλίο, «Chavs: Η δαιμονοποίηση της Εργατικής Τάξης», δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2011. Σήμερα εργάζεται για το δεύτερο βιβλίο του, πάνω στο βρετανικό κατεστημένο, για τις εκδόσεις Penguin.

Πηγή: independent.co.uk

socialpolicy.gr

There is one comment

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!