Διαδραστικοί χάρτες του πληθυσμού των σκλάβων στις ΗΠΑ κατα τον 19ο αιώνα

Ο χάρτης της Τοπογραφικής Υπηρεσίας για τις Ακτές των ΗΠΑ (U.S. Coast Survey map) που δημοσιεύθηκε το έτος 1860 υπολόγισε τον αριθμό σκλάβων σε κάθε κομητεία στις Ηνωμένες Πολιτείες (Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου).
smithsonian.com

Απόδοση κειμένου στα Ελληνικά: Ντούνης Ανδρέας

 
Το Σεπτέμβριο του 1861, η Τοπογραφική Υπηρεσία για τις Ακτές των ΗΠΑ δημοσίευσε έναν μεγάλο χάρτη, με διαστάσεις περίπου 60 Χ 90 εκατοστών, με τίτλο «Χάρτης που απεικονίζει την κατανομή του πληθυσμού των σκλάβων των Νότιων πολιτειών των Ηνωμένων Πολιτειών (της Αμερικής)». Βασισμένος στα στατιστικά του πληθυσμού που συλλέχθησαν από την Απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 1860, και πιστοποημένος από τον προιστάμενο της Υπηρεσίας Απογραφής, ο χάρτης απεικόνιζε το ποσοστό του πληθυσμού που ήταν υποδουλωμένο σε κάθε κομητεία. Με μία μόλις ματιά, ο θεατής μπορούσε να δει τα πρότυπα του οικονομικού συστήματος  σε μεγάλη κλίμακα που διατηρούσε περίπου 4 εκατομμύρια ανθρώπους σε συνθήκες δουλείας : η δουλεία συγκεντρωνόταν κατα μήκος της Ακτής Chesapeake και στην Ανατολική Virginia – κατά μήκος των ακτών της Νότιας Καρολίνα και της Georgia, και σε ημισελήνους εδαφών στην Georgia, στην Alabama και το Misisissippi, και κυριότερα στην Κοιλάδα του Ποταμού Misissippi. Με κάθε κομητεία να «επισημαίνεται» με το ακριβές ποσοστό των υποδουλωμένων ανθρώπων, ο χάρτης απαιτούσε προσεκτικότερη μελέτη και διερεύνηση.
 
 
Ο Χάρτης της Τοπογραφικής Υπηρεσίας για την δουλεία στις ΗΠΑ ήταν ένας από τους πολλούς χάρτες που δημιουργήθηκαν από δεδομένα που παρήχθησαν στην Αμερική του 19ου αιώνα. Όπως έδειξε η ιστορικός Susan Schulten, ο συγκεκριμένος χάρτης δημιουργήθηκε από έναν φορέα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και από στατιστικά στοιχεία που προέρχονταν από την Απογραφή. Ο Abraham Lincoln τον συμβουλευόταν κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.  Ένα πλαίσιο του χάρτη ανακηρύσσει ότι «πωλήθηκε για να ευεργετηθούν οι Ασθενείς και Τραυματίες Στρατιώτες του Αμερικανικού Στρατού». Ο χάρτης δεδομένων αποτελούσε ένα εργαλείο της κυβέρνησης, καθώς και μία νέα τεχνολογία για την αναπαράσταση της γνώσης.
 

χάρτης-2-σκλαβιά-ΗΠΑ

Ενώ η θεματική χαρτογράφηση προέρχεται από τον 19ο αιώνα, εντούτοις η τεχνική είναι χρήσιμη για την κατανόηση της ιστορίας στις μέρες μας. Ένα από τα θεμελιώδη προβλήματα με την ιστορική μελέτη είναι η κλίμακα: πώς μπορούν οι ιστορικοί να μετατοπίζονται από την κατανόηση του παρελθόντος σε όρους μίας και μοναδικής ζωής σε όρους κατανόησης εκατομμυρίων ζωών – από μία πόλη στα όρια μίας ολόκληρης Ηπείρου – από μία περίοδο μερικών μόλις ημερών στο πέρασμα ολόκληρων αιώνων; Οι χάρτες δεν μπορούν να μας πουν τα πάντα, αλλά μπορούν να βοηθήσουν, και ειδικότερα οι διαδραστικοί διαδικτυακοί χάρτες που μπορούν να μεγεθύνουν και να σμικρύνουν, να αναπαραστήσουν περισσότερα του ενός αντικειμένου, και να τεθούν σε κίνηση ώστε να δείξουν τη διαχρονική αλλαγή.

Για να βοηθήσω στην κατάδειξη των προτύπων της δουλείας στην Αμερική, δημιούργησα έναν διαδραστικό χάρτη για την επέκταση της δουλείας. Ενώ ο Χάρτης της Τοπογραφικής Υπηρεσίας για τις Ακτές των ΗΠΑ έδειχνε ένα μόνο μέτρο, ο διαδραστικός χάρτης απεικονίζει τον πληθυσμό των σκλάβων, των ελεύθερων Αφρο-Αμερικανών, όλων των ελεύθερων ανθρώπων, και του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και κάθε ένα από αυτά σε όρους πυκνότητας πληθυσμού και ποσοστού επί του συνολικού πληθυσμού. Χρονολογικά ο Χάρτης εκτείνεται από την Πρώτη Απογραφή του 1790 ως την Απογραφή του 1860 την παραμονή του Εμφυλίου Πολέμου.

Μπορείτε να εξερευνήσετε από μόνοι σας τον χάρτη , αν και έχω δημιουργήσει ορισμένες απεικονίσεις που καταδεικνύουν τα κυριότερα σχήματα.

Όταν εξετάζετε όλους αυτούς τους χάρτες μαζί, είναι διακριτό ότι παρότι ο συνολικός πληθυσμός των υποδουλωμένων ανθρώπων στις ΗΠΑ αυξήθηκε μεταξύ του 1790 και του 1860, τα πλήθη τους διασκορπίστηκαν σε όλα τα μήκη των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, αντί να συγκεντρωθούν περισσότερο σε περιοχές όπου η «συνθήκη της δουλείας ήταν «παγιωμένη».

Σε κομητείες κατα μήκος της Ακτής του Ατλαντικού κατά το 1790 και το 1800, ο πληθυσμός των σκλάβων σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο βρισκόταν σχεδόν στο μέγιστο. Ένα παράδειγμα είναι η Κομητεία Charleston, στη Νότια Καρολίνα. To 1790, περίπου 51.000 άνθρωποι ήταν υποδουλωμένοι. Το 1840, ο πληθυσμός των σκλάβων έφθασε στο αποκορύφωμά του με σχεδόν 59.000 ανθρώπους – έως το 1860, υπήρχαν 37.000 υποδουλωμένοι άνθρωποι, δηλαδή 63% από όσους υπήρχαν τις προηγούμενες δύο δεκαετίες.

Ο συνολικός αριθμός των σκλάβων στις ανατολικές παραθαλάσσιες περιοχές, αυξήθηκε, αν και αργά, όμως, με την πάροδο του χρόνο, χωρίς να συγκρίνεται σε τίποτα με τον ρυθμό αύξησης των ελεύθερων ανθρώπων στο Βορρά. Ο ελεύθερος λευκός πληθυσμός στο Βορρά αυξήθηκε σε ήδη μόνιμες θέσεις και επεκτάθηκε Δυτικώς.

Ο πληθυσμός των σκλάβων είχε μία διαφορετική «δυναμική». Αυξήθηκε σε ένταση σε σημεία γύρω από την Ακτή Chesapeake, ακόμη και όταν η δουλεία απαγορευόταν σταδιακά στο Βορρά. Όμως στο μεγαλύτερο μέρος του ο πληθυσμός των δούλων επεκτάθηκε δυτικά στις γαίες που ήταν ανοιχτές προς διακανονισμό έπειτα από την Εξαγορά της Louisiana, την βίαιη μετακίνηση των Ινδιάνων από τα εδάφη τους στα Νοτιανατολικά των ΗΠΑ, τον πόλεμο με το Μεξικό και τη διανομή των δημόσιων γαιών. 

Η δουλεία στις ΗΠΑ επεκτάθηκε αντί να αυξηθεί, καθώς αποτέλεσε μία μορφή αγροτικού παρά βιομηχανικού καπιταλισμού, οπότε απαιτούσε νέα εδάφη.

Και η δουλεία επεκτάθηκε καθώς οι υποδουλωμένοι Αφρο-Αμερικανοί ήταν αναγκασμένοι να μεταναστεύσουν. Ο ιστορικός Steven Deyle εκτιμα ότι μεταξύ «του 1820 και του 1860 τουλάχιστον 875.000 Αμερικανοί σκλάβοι απομακρύνθηκαν δια της βίας από τον Άνω Νότο στον Κατώτερο Νότο». Μία μειονότητα αυτής της μετανάστευσης συνέβη επειδή οι λευκοί καλλιεργητές μετανάστευσαν μαζί με τους ανθρώπους που «κατείχαν». Όμως, o Deyle γράφει ότι περίπου «το 60 ως 70% αυτών των ανθρώπων μεταφέρθηκαν μέσω του διαπεριφερειακού δουλεμπορίου». Με άλλα λόγια, η δουλεία δεν αποτέλεσε έναν πατερναλιστικό θεσμό βάσει όσων υποστηρίζουν οι απολογητές του – αποτέλεσε ένα εξαιρετικά εκμεταλλευτικό σύστημα όπου η θεμελιώδης σχέση μεταξύ «κατόχου» και δούλου οριζόταν από τις αγορές. Η αμείωτη επέκταση της δουλείας προκάλεσε πολιτικές κρίσεις, οδηγώντας τελικώς στον Εμφύλιο Πόλεμο.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε δύο διαδραστικά γραφήματα που συγκρίνουν την πυκνότητα του πληθυσμού των δούλων και την πυκνότητα του συνολικού πληθυσμού (σημείωση – οι κλίμακες είναι διαφορετικές).

Αυτό το animation της πυκνότητας του πληθυσμού των σκλάβων στις ΗΠΑ μεταξύ των ετών 1790 και 1860 μας δείχνει πως η δουλεία επεκτάθηκε παρά αυξήθηκε:

animation-slave-density-1

 
 
To animation της πυκνότητας του συνολικού πληθυσμού από το  1790 ως το 1860. Παρατηρήστε ότι ο πληθυσμό στο Βορρά αυξάνεται τοπικά αλλά και επεκτείνεται Δυτικά.
 
 
 
Αυτό το animation δείχνει το ποσοστό του πληθυσμό σε συνθήκες δουλείας από το 1790 ως το 1860
 
 
 
Ένας συγκλονιστικός τρόπος να αντιληφθούμε την σημασία της δουλείας είναι να εξετάσουμε τον χάρτη του ελεύθερου πληθυσμού συνολικά : Όταν εξετάζουμε την πληθυσμιακή πυκνότητα όλων των ελεύθερων ατόμων (στο Γράφημα το έτος 1860), μεγάλα τμήματα του Νότου εμφανίζονται κυριολεκτκά «δίχως πληθυσμό».
 
 
total-free-1860
 
Τέλος, οι δυναμικές του ελεύθερου Αφρο-Αμερικανικού πληθυσμού έμοιαζαν περισσότερο με τις δυναμικές του ελεύθερου λευκού πληθυσμού από ότι του πληθυσμού σε συνθήκες δουλείας
 
 

animation-free-black-people

 
 
 
 
Πηγή: smisthonianmag.com
 
 
socialpolicy.gr

Κράτα το

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!