Αγαπώ τον ΟΗΕ αλλά αποτυγχάνει…

 

Του Anthony Banbury – 18 Μαρτίου 2016 (διετέλεσε Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών μέχρι αυτόν τον μήνα-Μάρτιος 2016)

Έχω εργαστεί για τα Ηνωμένα Έθνη για το μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων τριών δεκαετιών. Ήμουν αρμόδιος για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αϊτή τη δεκαετία του 1990 και υπηρέτησα στην πρώην Γιουγκοσλαβία κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας της Σρεμπρένιτσα. Βοήθησα στην καθοδήγηση βοήθειας μετά το τσουνάμι στον Ινδικό Ωκεανό και το σεισμό της Αϊτής, προγραμμάτισα την αποστολή για την εξάλειψη των χημικών όπλων στη Συρία, και πιο πρόσφατα βοήθησα στη αποστολή για τον Έμπολα στη Δυτική Αφρική. Νοιάζομαι βαθύτατα για τις αρχές που τα Ηνωμένα Έθνη σχεδιάστηκαν να υποστηρίζουν.

Και γι’αυτό το λόγο αποφάσισα να φύγω.

Ο κόσμος αντιμετωπίζει μια σειρά τρομακτικών κρίσεων, από την απειλή της κλιματικής αλλαγής έως τους τόπους όπου γενάται η τρομοκρατία, σε μέρη όπως η Συρία, το Ιράκ και η Σομαλία. Τα Ηνωμένα Έθνη είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις προκλήσεις αυτές, και κάνουν ανεκτίμητο έργο, όπως η προστασία των αμάχων και η ανθρωπιστική βοήθεια στο Νότιο Σουδάν και αλλού. Όμως από την άποψη της συνολικής της αποστολής, χάρη στην κολοσσιαία κακοδιαχείριση, τα Ηνωμένα Έθνη αποτυγχάνουν.

Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα είναι ένα αρτηριοσκληρωτικό σύστημα προσωπικού. Τα Ηνωμένα Έθνη πρέπει να είναι σε θέση να προσελκύουν και να αναπτύσσουν γρήγορα τα καλύτερα ταλέντα του κόσμου. Παρόλα αυτά, χρειάζεται κατά μέσο όρο 213 ημέρες για να προσλάβει κάποιον. Τον Ιανουάριο,  το τμήμα διαχείρισης επέβαλε ένα νέο σύστημα προσλήψεων που είναι πιθανό να αυξήσει την καθυστέρηση για πάνω από ένα χρόνο.

Κατά τη διάρκεια της επιδημίας του ιού Έμπολα, χρειαζόμουν απελπισμένα στην Γκάνα ένα ειδικευμένο άτομο, παρόλα αυτά μου είπαν ότι ένα μέλος του προσωπικού που εργάζεται στο Νότιο Σουδάν δεν θα μπορούσε να ταξιδέψει στην έδρα μας στη Γκάνα, αν δεν λάμβανε νέα ιατρική βεβαίωση. Πολύ συχνά, ο μόνος τρόπος για να επιταχύνεις τα πράγματα είναι να παραβιάσεις τους κανόνες. Αυτό είναι και ό, τι έκανα σε αυτήν την περίπτωση, όπου προσέλαβα έναν ανθρωπολόγο ως ανεξάρτητο συνεργάτη.

Διαβάστε Επίσης  Πόσο Βιώσιμο είναι το Ασφαλιστικό μας Σύστημα;

Οι διευθύνσεις των ειρηνευτικών επιχειρήσεων των δισεκατομμυρίων δολαρίων, με τις τεράστιες ευθύνες για τον τερματισμό πολέμων, δεν είναι σε θέση να προσλάβουν άμεσα το προσωπικό τους, ή να αναδιορίσουν μη λειτουργικό προσωπικό από κρίσιμους ρόλους.

Είναι ένα σημάδι του πόσο διέστρεψε τα πράγματα η γραφειοκρατία,  όταν οι αποφάσεις του προσωπικού θεωρούνται πιο επικίνδυνες από την ευθύνη να οδηγεί κανείς μια αποστολή από την οποία εξαρτάται η μοίρα μιας χώρας.

Ένα αποτέλεσμα αυτής της δυσλειτουργίας είναι η ελάχιστη υποχρέωση λογοδοσίας. Υπάρχει σήμερα ένας προϊστάμενος προσωπικού σε μια μεγάλη αποστολή διατήρησης της ειρήνης που είναι προδήλως αναρμόδιος. Πολλοί έχουν προσπαθήσει να απαλλαγούν από αυτόν, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να απολυθεί κάποιος στα Ηνωμένα Έθνη. Τα τελευταία έξι χρόνια, δεν γνωρίζω ούτε έναν υπάλληλο στο διεθνές πεδίο που να έχει απολυθεί ή έστω να έχει κυρώσεις, για κακή απόδοση.

Το δεύτερο σοβαρό πρόβλημα είναι ότι υπερβολικά πολλές αποφάσεις καθοδηγούνται από πολιτικές σκοπιμότητες, αντί από τις αξίες των Ηνωμένων Εθνών ή από τα γεγονότα.

Οι ειρηνευτικές δυνάμεις συχνά παραπαίουν για χρόνια χωρίς σαφείς στόχους ή σχέδια εξόδου, παραγκωνίζοντας κυβερνήσεις, αποσπώντας την προσοχή από βαθύτερα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα και κοστίζοντας δισεκατομμύρια δολάρια. Η πρώτη μου ειρηνευτική αποστολή ήταν στην Καμπότζη το 1992. Φύγαμε μετά από λιγότερο από δύο χρόνια. Τώρα αποτελεί σπάνια εξαίρεση όταν μια αποστολή διαρκεί λιγότερο από 10 χρόνια.

Αυτό που με έχει όμως αναστατώσει περισσότερο είναι αυτό που έκαναν τα Ηνωμένα Έθνη στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Όταν αναλάβαμε την ευθύνη της διατήρησης της ειρήνης από την ΑφρικανικήΈνωση το 2014, είχαμε την επιλογή για το ποια στρατεύματα να αποδεχθούμε. Χωρίς την κατάλληλη συζήτηση, και για κυνικούς πολιτικούς λόγους, αποφασίστηκε να συμπεριληφθούν στρατιώτες από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και από τη Δημοκρατία του Κονγκό, παρά τις αναφορές για σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αυτούς τους στρατιώτες.

Διαβάστε Επίσης  Πόσο Βιώσιμο είναι το Ασφαλιστικό μας Σύστημα;

Από τότε, τα στρατεύματα από αυτές τις χώρες έχουν εμπλακεί σε ένα επίμονο μοτίβο βιασμών και κακοποίησης ανθρώπων — συχνά νεαρών κοριτσιών — ανθρώπους που τα Ηνωμένα Έθνη στάλθηκαν εκεί για να προστατεύσουν. Καθώς οι περιπτώσεις κακοποίησης συσσωρεύονταν, παθιασμένες εκκλήσεις γίνονταν για να σταλούν τα στρατεύματα πίσω. Αυτές όμως αγνοήθηκαν, και περισσότερες περιπτώσεις παιδικών βιασμών ήρθαν στο φως. Τον περασμένο μήνα, ο ΟΗΕ τελικά έδιωξε τους στρατιώτες της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, όμως παραμένουν ακόμη εκείνοι από τη Δημοκρατία του Κονγκό.

Το 1988, η πρώτη μου δουλειά με τα Ηνωμένα Έθνη ήταν ως αξιωματικός ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα προσφυγικά στρατόπεδα στη Καμπότζη κατά μήκος των συνόρων της Ταϊλάνδης-Καμπότζης, ερευνώντας βιασμούς και δολοφονίες των φτωχών και των ανίσχυρων. Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι κάποια μέρα θα είχα να ασχοληθώ με τα μέλη της δικής μου οργάνωσης που διαπράττουν τα ίδια εγκλήματα ή, χειρότερα, οι ανώτεροι υπάλληλοι να τους ανέχονται για λόγους κυνικής σκοπιμότητας.

Δεν είμαι ο πρώτος που προειδοποιεί ότι η γραφειοκρατία των Ηνωμένων Εθνών στέκεται εμπόδιο στις ειρηνευτικές προσπάθειές της. Όμως πολύ συχνά, αυτές οι επικρίσεις προέρχονται από άτομα που πιστεύουν ότι τα Ηνωμένα Έθνη είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Εγώ το βλέπω από μια διαφορετική οπτική γωνία: πιστεύω ότι για χάρη του κόσμου τα Ηνωμένα Έθνη πρέπει να πετύχουν.

Πριν από την εκλογή του νέου Γενικού Γραμματέα φέτος, είναι ουσιαστικό οι κυβερνήσεις, και ειδικά τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου ασφαλείας, να σκεφτούν προσεκτικά τι θέλουν από τα Ηνωμένα Έθνη. Εάν πρόκειται να προοδεύσουμε στους τομείς της ειρήνης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ανάπτυξης και του κλίματος, χρειαζόμαστε έναν νέο ηγέτη που θα είναι πραγματικά προσυλωμένος στη μεταρρύθμιση.

Χρειαζόμαστε Ηνωμένα Έθνη υπό την ηγεσία ανθρώπων για τους οποίους το ρητό «κάνε το σωστό» είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο.

Πηγή: nytimes.com

socialpolicy.gr

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!