Σύνορα η Αλληλεγγύη δεν Γνωρίζει!

της Κωνσταντίνας Θανάση,
Φοιτήτρια Τμήματος Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής,
Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Τετάρτη. Καθ’όλη τη διάρκεια της ημέρας το μοναδικό πράγμα που απασχολούσε το μυαλό μου ήταν η πρωτοβουλία αλληλέγγυας υποστήριξης στους πρόσφυγες. Σε κάθε μου συναναστροφή το κύριο θέμα συζήτησης υπήρξε το προσφυγικό, αλλά μέσα απ’τα δικά μου μάτια, και οποιοσδήποτε θα μπορούσε να διακρίνει τόσο την αγωνία μου, όσο και την ανυπομονησία μου να βοηθήσω (θεωρώντας οτι θα αλλάξω τον κόσμο σε μια ημέρα).

Τετάρτη απόγευμα. Μία ομάδα φοιτητών και αποφοίτων συγκεντρώνεται στο λιμάνι του Πειραιά συντονισμένη απο τον ΣΕΚΠ.

Το πρώτο πράγμα που αντικρίζει κανείς φτάνοντας στη πύλη Ε1 του λιμανιού είναι: μεγάλες ποσότητες ειδών πρώτης ανάγκης (κυρίως τρόφιμα και ρούχα), αλληλέγγυους ανθρώπους και προσφυγόπουλα. Τα παιδιά αυτά παρότι έχουν νωπές τις μνήμες από έναν πόλεμο, μαζί με ό,τι συνεπάγεται αυτο, έχουν και τα πιό αυθεντικά και γεμάτα ζωή χαμόγελα που έχω δεί τον τελευταίο (πολύ) καιρό!

Στο λιμάνι του Πειραιά επικρατεί μιά πρωτόγνωρη κατάσταση για εμένα η οποία όμως ξυπνά μνήμες απ΄το εθνικό μας υποσυνείδητο. Χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι κάθε μέρα αυξάνονται, στιβαγμένοι σε χώρους που δεν προορίζονται για να κατοικίσει κανείς. Σε χώρους δίχως τις απαραίτητες υλικοτεχνικές υποδομές στερούνται και τα πιό βασικά για την ανθρώπινη διαβίωση. Κοιμούνται στο πάτωμα κρατώντας αγκαλιά τα παιδιά τους. Οι οικογένειες μέσα στο χάος που επικρατεί προσπαθούν να παραμείνουν ενωμένες, έτσι παρατηρεί κανείς οτι έχουν ταξινομηθεί στον χώρο με τέτοιο τρόπο ώστε να βρίσκονται δίπλα στους οικείους τους. Περνούν τις μέρες τους ελπίζοντας οτι θα φτάσουν στον προορισμό τους, την καρδιά της Ευρώπης, της οποίας θεμελειώδη χαρακτηριστικά αποτελούν η κοινωνική αλληλεγγύη, η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η Δημοκρατία!

Παρατηρώ ανάμεσα στο πλήθος μικρά παιδια να κάνουν τα πρώτα τους βήματα μέσα σε αποθήκες, άλλα να μου χαμογελούν, να παίζουν, να γελούν. Ευτυχώς αυτά έχουν τους δικούς τους ρυθμούς. Τρυφερές σκηνές, όπως εκείνη ενός πατέρα που έχει αγκαλιά τη δέκα μηνών (!) κόρη του και παίζει μαζί της, εκείνη του γελάει και εκείνος λάμπει ολόκληρος. Γιατί η αγάπη υπάρχει παντού!

Όπως και η ευγένεια. Με εντυπωσίασε το πόσο ευγενικοί είναι οι περισσότεροι εκ των προσφύγων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μια νεαρή κοπέλα η οποία μου έλεγε συνεχώς ευχαριστώ και μόλις με είδε να σηκώνω ένα βαρύ κιβώτιο προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει και να το μεταφερει μαζί μου μέσα στη βροχή. Τα προσφυγόπουλα επίσης, που τριγύριζαν όλο ενέργεια και όταν με έβλεπαν να απασχολούμαι με καποια εργασία, κάθε φορά, ήθελαν και προσπαθούσαν να με βοηθήσουν.

Μία εικόνα όμως έχει χαραχθεί στο μυαλό μου. Μια πρόσφυγας η οποία βρισκόταν καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο και μόλις ειχε φτάσει στο λιμάνι του Πειραιά. Έφτασε απ’την Ανατολή στη Δύση μέσα απο τεράστιες κακουχίες με μόνο της στόχο να ζήσει καλύτερα. Αυτή η γυναίκα αποτελεί παράδειγμα θέλησης για ζωή, παράδειγμα δύναμης!

Παρατηρώ όμως και πολλούς ανθρώπους με θλίψη στο βλέμμα τους, με βλέμμα που έχει χάσει τη λάμψη του, που μαρτυρά τα όσα έχει αντικρίσει. Παρατηρώ και άλλα παιδιά που ούτε γελούν, ούτε παίζουν. Παιδιά που η βία του πολέμου, του ξεριζωμού τους έκλεψε την ξεγνοιασιά και τους χάρισε τον φόβο. Αυτό πρέπει να αντιστρέψουμε!

Παρατηρώ και ανθρώπους αλληλέγγυους, που καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να υποστηρίξουν τους πρόσφυγες. Γνώρισα ανθρώπους που βρίσκονται εκεί δώδεκα και δεκαπέντε ώρες καθημερινά προσφέροντας τις υπηρεσίες τους αγόγγυστα. Ανθρώπους που βοηθούν με όλη τους τη θέληση και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που ανακύπτουν κάνοντας έτσι όσο το δυνατόν λιγότερο δυσάρεστη την εμπειρία και τη παραμονή των προσφύγων στην Ελλάδα.

Παρά τη μέχρι τώρα ανταπόκριση κοινωνικών ομάδων, φορέων, αλλα και ατόμων υπάρχουν πολλές και σοβαρές ελλέιψεις. Υπάρχει ανάγκη για περισσότερους εθελόντες καθώς ο αριθμός των προσφύγων που καταφτάνει καθημερινά στο λιμάνι του Πειραιά είναι διαρκώς αυξανόμενος. Επίσης, υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε θέματα υγιεινής και ατομικής φροντίδας, οπώς και σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Το προσφυγικό ζήτημα μέρα με τη μέρα γιγαντώνεται και αυτό απο μόνο του αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της αποτύχιας ή/και έλλειψης των πολιτικών κοινωνικής προστασίας. Μια τέτοια κρίση δέν μπορεί παρά να αντιμετωπιστεί με όρους κοινωνικής πολιτικής. Δηλαδή, με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης, πρόνοιας και αναδιανομής. Η αλληλέγγυα προσφορά μεγάλου μέρους του κοινωνικού συνόλου δεν θα έχει τα επιθύμητα αποτελέσματα παρά μόνο αν συνοδευτεί απο οργανωμένη κοινωνική μέριμνα με καλύτερες υποδομές για την υποδοχή προσφύγων. Το προσφυγικό είναι ένα ζήτημα διεθνές και ώς τετοιο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί.

***

Κράτα το

Διαβάστε Επίσης  Κ. Κούνεβα: «Δεν μπορούμε να κλείνουμε την πόρτα και να συνεχίζουμε τους πολέμους»

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!