Μια ιστορία ενός φοιτητή στην Ελλάδα της Κρίσης

 

Πέτρος Νικολούδης,

Φοιτητής Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής,

Πάντειο Πανεπιστήμιο

Εισαγωγή

Ίσως να μην αποτύχεις ποτέ στον βαθμό που απέτυχα εγώ. Αλλά μερικές αποτυχίες στη ζωή είναι αναπόφευκτες. Είναι αδύνατο να ζήσεις χωρίς να αποτύχεις σε κάτι, εκτός αν ζήσεις τόσο προσεκτικά, που τελικά ίσως να μην έχεις ‘ζήσει’ καθόλου . Στην όποια περίπτωση, έχεις αποτύχει ούτως ή άλλως.

Τζ. Κ. Ρόουλινγκ

Ξεκίνησα να γράφω και άρχισαν να μου έρχονται μνήμες. Μνήμες από στιγμές και γεγονότα τα οποία αποδείχτηκαν καθοριστικά στη διαμόρφωση αυτού που είμαι μέχρι τώρα. Κάποιοι θα ταυτιστείτε με αυτά που γράφω, ενώ κάποιοι θα θεωρήσετε πως όλο αυτό το κείμενο είναι ένα παραμύθι. Σας ενημερώνω λοιπόν πως δεν είναι παραμύθι. Είναι ένα μέρος μιας ιστορίας. Της δικής μου ιστορίας. Τέλη Αυγούστου 2013. Ξυπνάω ένα πρωινό και ενημερώνομαι πως είναι η μέρα που θα μάθουμε εμείς που δώσαμε πανελλήνιες σε ποιες σχολές περάσαμε. Ανοίγω τον υπολογιστή και μαθαίνω σε ποια σχολή πέρασα. Άρχισα να αγχώνομαι γιατί ήθελα οπωσδήποτε να περάσω σε ένα από τα τρία  πρώτα Τμήματα που είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό μου. Το πρώτο Τμήμα ήταν το Ιστορικό Αρχαιολογικό στο ΕΚΠΑ, το δεύτερο ήταν το τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου και το τρίτο το Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής, επίσης του Παντείου.

Τα τρία αυτά τμήματα αλλά και τα υπόλοιπα που είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό μου βρίσκονταν στην Αθήνα. Αυτό γιατί δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα να σπουδάσω σε άλλη πόλη, μακριά από το σπίτι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να είναι μειωμένη η πιθανότητα να σπουδάσω, έστω και στην επαρχία. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν ίσχυε για μένα μόνο, αλλά και για άλλους πολλούς υποψήφιους φοιτητές. Η οικονομική κρίση χτυπά πολύπλευρα το άτομο και την κοινωνία. Τελικά μαθαίνω πως πέρασα στο τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο. Πετάχτηκα από τη χαρά μου που πέτυχα να περάσω σε ένα τμήμα που ήθελα. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου χάρηκαν εξίσου πάρα πολύ!

Ξεκινάνε τα μαθήματα, άρχισα να γνωρίζω νέα άτομα, να κάνω νέους φίλους. Ήμουν χαρούμενος γι’ αυτό. Αφού πέρασαν οι πρώτοι μήνες, τα πράγματα άρχισαν να γίνονται ζόρικα. Πολλοί συμφοιτητές μου, αγχώνονταν για την επαγγελματική αποκατάσταση που παρέχει το τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής. Προσπαθούσα να τους πείσω λέγοντας τους ότι κάθε σχολή υπάρχει για να παρέχει στους φοιτητές της γνώση και τα απαραίτητα εφόδια για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Επιπλέον τόνιζα το γεγονός ότι όλοι εμείς οι φοιτητές, ανεξαρτήτως επιστημονικού κλάδου, θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες όταν βγούμε στην αγορά εργασίας, λόγω οικονομικής κρίσης.

Κάποιοι με άκουσαν, κάποιοι όχι.. Σκεφτόμουν πως η ίδια οικονομική κρίση μας έχει οδηγήσει να αμφιβάλλουμε για τους εαυτούς μας αλλά και για τις σπουδές μας. Κάτι που το θεωρώ λάθος. Ο καθένας έχει δικαίωμα να σπουδάζει, να σπουδάζει ό,τι θέλει και να αποκτήσει μετά τις σπουδές του εργασία πάνω στο αντικείμενο που σπούδασε, όποιο και αν είναι αυτό. Λόγια του αέρα για κάποιους πολιτικούς, για τις αγορές και τους επενδυτές. Εγώ πάντως αποφάσισα τότε να κλείσω τα αυτιά μου σε όλες τις αρνητικές φωνές σχετικά με τις σπουδές μου και να συνεχίσω τις μελέτες μου. Ομολογώ βέβαια πως η ίδρυση του Συλλόγου Επιστημόνων Κοινωνικής Πολιτικής με βοήθησε πολύ ψυχολογικά.

Ξεπέρασα λοιπόν αυτό το εμπόδιο. Ωστόσο τα πράγματα έγιναν δυσκολότερα. Η οικονομική μου κατάσταση στο δεύτερο έτος των σπουδών έγινε ακόμα χειρότερη. Αποτέλεσμα αυτού ήταν όχι μόνο να μη μπορώ να ευχαριστηθώ τη φοιτητική μου ζωή, αλλά και να αντιμετωπίζω δυσκολίες στις ίδιες τις σπουδές μου. Δε μπορούσα να εκτυπώσω ή να φωτοτυπήσω υλικό το οποίο ήταν απαραίτητο για τα μαθήματα μου. Δεν υπήρχε φωτοτυπικό του Πανεπιστημίου και ούτε υπάρχει. Έτσι αναγκαζόμουν να ζητάω βοήθεια από φίλους μου στη σχολή, κάτι που δεν μου άρεσε, γιατί ένιωθα πως δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου.

Οι οικονομικές δυσκολίες της οικογένειας μου αποτέλεσαν αφορμή και αιτία για τσακωμούς μεταξύ των γονιών μου αλλά και για τσακωμούς μεταξύ εμού και των γονιών μου, κάτι που ήταν αρκετά ψυχοφθόρο και δε με βοηθούσε να επικεντρωθώ στα μαθήματα μου. Η κύρια αιτία των καυγάδων μεταξύ των γονιών μου ήταν ότι η μητέρα μου επιθυμούσε να ζήσω με αξιοπρέπεια τα φοιτητικά μου χρόνια, ενώ ο πατέρας μου έδινε πιο πολύ βάση στο να περνάμε απλά καλά. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και ο χωρισμός με την τότε κοπέλα μου, κάτι που ήταν αποκαρδιωτικό. Το δυνατό όμως χτύπημα ήρθε από κάποιους ‘φίλους’. Οι ειρωνείες τους απέναντι στην οικονομική μου κατάσταση αλλά και στη σχολή μου, με οδήγησαν όχι μόνο στο να απομακρυνθώ από αυτά τα άτομα, αλλά και να νιώσω μέσα μου κενός. Είχα αποτύχει. Είχα αποτύχει σε οικονομικό, σε ερωτικό και σε φιλικό επίπεδο.

Ωστόσο, αντί αυτή η αποτυχία να με κάνει να τα παρατήσω όλα, μου έδωσε πείσμα και δύναμη για την συνέχεια. Δε τα παράτησα, αντίθετα συνέχισα τις σπουδές και το διάβασμα. Τότε ξεκίνησε η κατάσταση να αλλάζει υπέρ μου. Η μητέρα μου έβλεπε τι περνούσα, αλλά ήταν και εκείνη σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση λόγω των προβλημάτων της οικογένειάς μας. Τελικά όμως ξεπέρασε τον εαυτό της και με βοήθησε ψυχολογικά και ανέλαβε τη διαχείριση των οικονομικών του σπιτιού, ώστε κάποια χρήματα της οικογένειας να πηγαίνουν σε μένα, έστω και λίγα. Με δικές μου ενέργειες, βοήθησα και εγώ την όλη κατάσταση, κάτι που με βοήθησε ώστε σήμερα να ζω μια όσο πιο πολύ γίνεται αξιοπρεπή φοιτητική ζωή και να μην έχω θέμα με το υλικό της σχολής.

Βέβαια είναι απαράδεκτο να μην υπάρχει φωτοτυπικό στο Πανεπιστήμιο, ώστε όλοι εμείς οι φοιτητές να μη δίνουμε λεφτά για κάτι που ουσιαστικά πρέπει να είναι δωρεάν. Επίσης, ήρθα σε επαφή με φίλους μου από τη περιοχή μου, τους οποίους τους ήξερα χρόνια, αλλά λόγω διάφορων παραγόντων, χαθήκαμε. Εκείνοι και οι φίλοι μου από τη σχολή με στήριξαν και με στηρίζουν με όποιο τρόπο μπορούν. Άρχισα να βρίσκω τον εαυτό μου και να βοηθάω ανθρώπους που έχουν τα ίδια με μένα ή και χειρότερα προβλήματα και να τους δίνω δύναμη, λέγοντας τους πως η ζωή θα μας χτυπήσει με χίλιους τρόπους, αλλά εμείς θα πρέπει να χτυπήσουμε τις δυσκολίες με χίλιους και έναν τρόπους.

Τρίτο έτος τώρα. Η χώρα βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Οι δυσκολίες παραμένουν. Όμως νιώθω έτοιμος για τη συνέχεια. Πέρα των δυσκολιών, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να περικυκλώσουμε τους εαυτούς μας με άτομα τα οποία είναι πρόθυμα να μας βοηθήσουν με κάθε τρόπο, να ενωθούμε και να μη τα παρατήσουμε. Είμαστε φοιτητές, πρέπει να διεκδικούμε τα δικαιώματα μας και να μην απογοητευόμαστε από διάφορους τροφοδότες τρόμου, είτε αυτά είναι κυβερνήσεις και μέσα μαζικής επικοινωνίας, είτε είναι απλοί άνθρωποι. Εμείς ελέγχουμε τις ζωές μας.

Κάθε πολεμιστής του φωτός φοβήθηκε όταν αντιμετώπισε μια μάχη. Κάθε πολεμιστής του φωτός υπέφερε για πράγματα που στερούνταν σημασίας. Γι’ αυτό είναι πολεμιστής του φωτός: Επειδή πέρασε αυτές τις εμπειρίες και δεν έχασε την ελπίδα ότι θα γίνει καλύτερος.

Πάουλο Κοέλιο, Το εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός.

Διαβάστε Επίσης  Κοινωνία Πολιτών: Ο Τρίτος Δρόμος της Πολιτικής

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!