Εξαφανίσεις / Διεθνής Σύμβαση για την Προστασία όλων των ατόμων από Εξαναγκαστική Εξαφάνιση

LLUIS GENE/AFP/Getty Images

Νομικός όρος:  «Εξαναγκαστική Εξαφάνιση» –  Οι άνθρωποι κυριολεκτικά εξαφανίζονται, από την οικογένεια τους και την κοινότητά τους, όταν κρατικοί αξιωματούχοι (ή κάποιος που ενεργεί με την κρατική συναίνεση) τους αρπάζουν από το δρόμο ή από τα σπίτια τους και στη συνέχεια αρνιούνται την πράξη, ή αρνούνται να πουν πού βρίσκονται. Πρόκειται για έγκλημα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Οι άνθρωποι συχνά δεν απελευθερώνονται και η τύχη τους παραμένει άγνωστη. Τα θύματα βασανίζονται διαρκώς και βρίσκονται σε συνεχή φόβο για τη ζωή τους. Γνωρίζουν ότι οι οικογένειές τους δεν ξέρουν πού βρίσκονται και οι πιθανότητες για βοήθεια είναι μηδενικές. Ακόμα κι αν ξεφύγουν από το θάνατο και τελικά απελευθερωθούν, τα σωματικά και ψυχολογικά τραύματα μένουν ανεξίτηλα.

Κατά την τελευταία δεκαετία, υπήρξε κάποια επιτυχία στο σημαντικό πρόβλημα των εξαφανίσεων.  Το 2010 τέθηκε σε ισχύ η Διεθνής Σύμβαση για την Προστασία όλων των ατόμων από την Εξαναγκαστική Εξαφάνιση. Η Σύμβαση έχει ως στόχο να αποτρέψει τις βίαιες εξαφανίσεις, να αποκαλύψει την αλήθεια, όταν συμβαίνουν, και να εξασφαλίσει ότι οι επιζώντες και οι οικογένειες των θυμάτων θα λαμβάνουν δικαιοσύνη και επανόρθωση.  Η Σύμβαση αυτή είναι μια από τις ισχυρότερες συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα που εγκρίθηκε ποτέ από τον Ο.Η.Ε. (σ.σ. Δείτε τη Σύμβαση Μεταφρασμένη στα Ελληνικά ΕΔΩ)

Εξαναγκαστικές Εξαφανίσεις

Η Εξαναγκαστική εξαφάνιση χρησιμοποιείται συχνά ως μια στρατηγική για να διαδώσει τον τρόμο στην κοινωνία. Το αίσθημα της ανασφάλειας και του φόβου που δημιουργεί δεν περιορίζεται στους στενούς συγγενείς των εξαφανισθέντων, αλλά επηρεάζει τις κοινότητες και την κοινωνία στο σύνολό της.

Πλέον αποτελεί παγκόσμιο πρόβλημα. Κάποτε χρησιμοποιούνταν σε μεγάλο βαθμό από τις στρατιωτικές δικτατορίες, οι εξαφανίσεις όμως σήμερα συμβαίνουν σε πολλές εσωτερικές συγκρούσεις, ιδιαίτερα στην προσπάθεια καταστολής πολιτικών αντιπάλων.

Οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι συγγενείς θυμάτων, μάρτυρες και δικηγόροι φαίνεται να αποτελούν στόχοι, όμως ευάλωτα άτομα,  όπως παιδιά και άτομα με ειδικές ανάγκες, βρίσκονται επίσης σε κίνδυνο.

Κάθε εξαφάνιση παραβιάζει μια σειρά από ανθρώπινα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων:

το δικαίωμα στην ασφάλεια και την αξιοπρέπεια του ατόμου
το δικαίωμα να μην υποβάλλεται σε βασανιστήρια ή άλλη σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική μεταχείριση ή τιμωρία
το δικαίωμα για ανθρώπινες συνθήκες κράτησης
το δικαίωμα σε νομική προσωπικότητα
το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη
το δικαίωμα στην οικογενειακή ζωή
και όταν το εξαφανισμένο άτομο σκοτώνεται, το δικαίωμα στη ζωή

Η οικογένεια και οι φίλοι των ανθρώπων που έχουν εξαφανιστεί βιώνουν μια αργή ψυχική οδύνη. Δεν γνωρίζουν αν ο γιος ή η κόρη, η μητέρα ή ο πατέρας τους είναι ακόμα ζωντανός /ή. Δεν ξέρουν που αυτός ή αυτή κρατείται, ή πώς του/της φέρονται. Αναζητώντας την αλήθεια μπορεί να τεθεί ολόκληρη η οικογένεια σε μεγάλο κίνδυνο.

Συχνότερα είναι οι γυναίκες που τις περισσότερες φορές αγωνίζονται να ανακαλύψουν τι συνέβη ώρες, μέρες και χρόνια μέτα την εξαφάνιση – θέτοντας τον εαυτό τους σε κίνδυνο εκφοβισμού, διώξεων και βίας.

Επιπρόσθετα, όταν ένα βασικό μέλος της οικογένειας εξαφανίζεται, η οικονομική ασφάλεια μπορεί να διαλυθεί. Το εξαφανισμένο άτομο είναι συχνά το κύριο στήριγμα της οικογένειας, ο «κουβαλητής”, το μόνο άτομο που μπορεί να καλλιεργήσει  ή να λειτουργήσει την οικογενειακή επιχείρηση. Το πρόβλημα στη συνέχεια γίνεται ακόμη μεγαλύτερο από ορισμένες εθνικές νομοθεσίες, που δεν επιτρέπουν την καταβολή σύνταξης ή άλλης οικονομικής υποστήριξης δίχως πιστοποιητικό θανάτου.

Πηγή: amnesty.org

socialpolicy.gr

Διαβάστε Επίσης  Παγκόσμια Ημέρα Νεολαίας 2018 | "Ασφαλείς Χώροι για τη Νεολαία"

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!