COP22: Παγκόσμια Διάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα

Ελένη Τομπέα

Η 22η Σύνοδος της Διάσκεψης των Συμβαλλομένων Μερών της Σύμβασης-Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (COP22) θα πραγματοποιηθεί στο Μαρακές, από τις 7 έως τις 18 Νοεμβρίου 2016. Η COP22 θα αναλάβει τα ηνία από την COP21 και θα επικεντρωθεί σε θέματα δράσης για την επίτευξη των προτεραιοτήτων της Συμφωνίας του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή, ιδίως σε σχέση με την προσαρμογή, τη διαφάνεια, τη μεταφορά τεχνολογίας, τον μετριασμό, την ανάπτυξη ικανοτήτων, την απώλεια και τις ζημίες.

Σύμφωνα με τον Πρόεδρο της COP22, Salaheddine Mezouar, το συνέδριο αυτό είναι μια «ευκαιρία για να ακουστούν οι φωνές των πιο ευάλωτων χωρών στον άξονα της κλιματικής αλλαγής, ιδίως των αφρικανικών χωρών και των νησιωτικών κρατών. Είναι επείγον να δράσουμε επί αυτών των ζητημάτων που συνδέονται με τη σταθερότητα και την ασφάλεια «.

Τι είναι η COP; COP σημαίνει «Conference of the Parties” («Διάσκεψη των Μερών»). Πρόκειται για το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων της Σύμβασης Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC), η οποία ήταν ανοιχτή προς υπογραφή από το 1992 κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής της Γης στο Ρίο ντε Τζανέιρο και τέθηκε μετέπειτα σε ισχύ το 1994.

Mέσω αυτού του οργάνου, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών εξοπλίστηκε με ένα πλαίσιο δράσης για την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Ο κύριος στόχος της Σύμβασης-Πλαισίου και των σχετικών νομικών πράξεων της είναι να σταθεροποιηθεί η συγκέντρωση των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα σε ένα επίπεδο που θα απέτρεπε την «επικίνδυνη ανθρωπογενή παρεμβολή στο κλιματικό σύστημα.» Ο όρος «ανθρωπογενής» αναφέρεται στις επιπτώσεις που προκαλούνται από την ανθρώπινη δραστηριότητα.

Η Σύμβαση προβλέπει ότι: «τα συμβαλλόμενα μέρη πρέπει να προστατεύουν το κλιματικό σύστημα προς όφελος των σημερινών και των μελλοντικών γενεών, στη βάση της ισονομίας και σύμφωνα με τις κοινές αλλά διαφοροποιημένες ευθύνες τους και τις αντίστοιχες δυνατότητές τους.»

Σύμφωνα με την UNFCCC, ορισμένες χώρες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Για παράδειγμα, τα αναπτυσσόμενα μικρά νησιωτικά κράτη (SIDS), οι πεδινές παράκτιες περιοχές, οι άγονες ή ημι-άγονες ζώνες και οι αναπτυσσόμενες χώρες με ευπαθή ορεινά οικοσυστήματα. Αυτές οι περιοχές υπόκεινται σε ακραία καιρικά φαινόμενα όπως πλημμύρες, ξηρασίες και απερήμωση, κ.λπ.

Ενθάρρυνση των χωρών για δέσμευση οικονομιών με χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα

Οι χώρες που υπέγραψαν τη συμφωνία του Παρισιού πρέπει τώρα να αναπτύξουν τα εθνικά τους σχέδια για προσαρμογή. Ο Πρόεδρος της Επιστημονικής Επιτροπής της COP22 ανέφερε: «πρέπει να ενθαρρύνουμε τις χώρες να δεσμευτούν με έναν ισχυρό τρόπο σε τομείς που σχετίζονται με την πράσινη οικονομία [καθώς και την μπλε οικονομία], προκειμένου να επωφεληθούν από τις σχετιζόμενες ευκαιρίες ανάπτυξης και απασχόλησης . »

Αυτό σημαίνει την διατήρηση της βιωσιμότητας των αναπτυξιακών μοντέλων και τη βελτίωση της πρόσβασης σε αυτά, των όρων χρήσης και της ανάπτυξης των πράσινων τεχνολογιών.

Εκ νέου ανακάλυψη του ουνιβερσαλισμού

Ο Driss El Yazami, επικεφαλής των δραστηριοτήτων της Κοινωνίας των Πολιτών της COP22, επιμένει στη σημασία της «Καθολικής αλληλεγγύης» και προόσθεσε ότι: « Η COP22 πρέπει να είναι μια Σύνοδος της ισότητας, της νεολαίας και της δημοκρατίας».

«Ακόμη και αν οι ιστορικές ευθύνες και οι μελλοντικές ενέργειες δεν μοιράζονται εξίσου, θα πρέπει να δράσουμε από κοινού. Το επείγον ζήτημα της κλιματικής αλλαγής απαιτεί από όλους να ανακαλύψουμε εκ νέου τον οικουμενισμό».

Κύρωση της Συμφωνίας του Παρισιού

Για να τεθεί σε ισχύ η Συμφωνία του Παρισιού, που εγκρίθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2015 στο Παρίσι, έπρεπε να επικυρωθεί από τουλάχιστον 55 Μέρη της Σύμβασης -Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC) που αντιπροσωπεύουν το 55% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

The Paris Agreement : Η συμφωνία αυτή έχει ως στόχο να περιορίσει την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη «πολύ κάτω από τους 2 ° C» σε σύγκριση με τα προβιομηχανικά επίπεδα (1880-1899). Για να γίνει αυτό, τα κράτη μέλη έχουν θέσει ως στόχο τη μείωση των εκπομπών CO2 κατά 50% έως το 2050 και 100% μέχρι το 2100.

Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2016, στα πλαίσια της 71ης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν κάλεσε τα Μέρη της Σύμβασης σε μια ειδική εκδήλωση στη Νέα Υόρκη, προκειμένου να επισπεύσει την επικύρωση της συμφωνίας. Μέχρι σήμερα, 31 χώρες έχουν καταθέσει τα έγγραφα επικύρωσης, υπερβαίνοντας το πρωταρχικό όριο των 55 χωρών-μερών.

Το δεύτερο όριο του 55% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου που απαιτείται για την επικύρωση της Συμφωνίας του Παρισιού, υπερέβη στις 5 Οκτωβρίου του 2016, με την κατάθεση των εγγράφων επικύρωσης του πλαισίου στα Ηνωμένα Έθνη από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία μετράται ως ένα Μέρος, μαζί με επτά από τα κράτη μέλη της και συγκεκριμένα την Ουγγαρία, τη Γαλλία, τη Σλοβακία, την Αυστρία, τη Μάλτα, την Πορτογαλία και τη Γερμανία, μαζί με το Νεπάλ.

Τριάντα ημέρες αργότερα, το Νοέμβριο του 2016, η συμφωνία του Παρισιού τέθηκε σε ισχύ την παραμονή της 22ης Συνόδου των των Συμβαλλομένων Μερών (COP22) της UNFCCC.

socialpolicy.gr

Διαβάστε Επίσης  Έρευνα για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Λιθουανία

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!