«Where the Children Sleep» – Σειρά φωτογραφιών για τα παιδιά-πρόσφυγες στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή

Η Farah, η οποία διέφυγε από τη Συρία, αγαπά το ποδόσφαιρο. Ο μπαμπάς της προσπαθεί να της φτιάχνει μπάλες ποδοσφαίρου από οτιδήποτε υλικό μπορεί να βρει, αλλά δεν διαρκούν πολύ. Κάθε βράδυ, βάζει τη Farah και τη μεγάλη αδελφή της Tisam, 9 ετών, στο κρεβάτι ελπίζοντας ότι αύριο θα τους φέρει μια σωστή μπάλα ποδοσφαίρου για να παίξουν. Όλα τα άλλα όνειρα φαίνονται να είναι πέρα ​​από τις δυνάμεις του, όμως ο ίδιος δεν το εγκαταλείπει αυτό. © Magnus Wennman

Περισσότερα από δύο εκατομμύρια παιδιά έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους από τον πόλεμο στη Συρία.

Παιδιά πρόσφυγες σε γειτονικές χώρες ή πραγματοποιώντας ταξίδια σε ολόκληρη την Ευρώπη μας δείχνουν πού κοιμούνται, ενώ περιμένουν ένα αβέβαιο μέλλον.

Ο Σουηδός φωτογράφος Magnus Wennman, νικητής δύο World Press Photo Awards, συνεργάστηκε με την UNHCR, τον Οργανισμό της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, για να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για τα παιδιά-πρόσφυγες.

O Mohammed αγαπάει τα σπίτια. Πίσω στο Χαλέπι της Συρίας, συνήθιζε να απολαμβάνει το περπάτημα στην πόλη κοιτάζοντάς τα. Τώρα, πολλά από τα αγαπημένα του κτίρια έχουν καταστραφεί από τον πόλεμο. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου, αναρωτιέται αν θα εκπληρώσει ποτέ το όνειρό του να γίνει αρχιτέκτονας. «Το πιο παράξενο πράγμα με τον πόλεμο είναι ότι συνηθίζεις το αίσθημα του φόβου. Δεν θα το πίστευα ποτέ» λέει ο Mohammed. © Magnus Wennman

Η Iman, η οποία διέφυγε από τη Συρία, έχει πνευμονία και μια μόλυνση στο στήθος. Αυτή είναι η τρίτη μέρα που βρίσκεται ξαπλωμένη σε αυτό το κρεβάτι του νοσοκομείου. «Κοιμάται τον περισσότερο καιρό τώρα. Κανονικά είναι ένα ευτυχισμένο κοριτσάκι, αλλά τώρα είναι κουρασμένη. Τρέχει παντού όταν είναι καλά. Αγαπά να παίζει στην άμμο» , λέει η μητέρα της Olah, 19 ετών. © Magnus Wennman

«Υπάρχει διαφορά στο να κλείνεις τα μάτια σου και στο να κοιμάσαι», όπως ξέρει η εξάχρονη Gulistan. Εκείνη προτιμά να κλείνει τα μάτια της και απλά να προσποιείται, επειδή κάθε φορά που αποκοιμιέται, οι εφιάλτες ξεκινούν. «Δεν θέλω να κοιμηθώ εδώ. Θέλω να κοιμηθώ στο σπίτι μου», λέει. Της λείπει το μαξιλάρι που είχε στο σπίτι τους στο Kobane, στη Συρία. Μερικές φορές ξαπλώνει πάνω στη μητέρα της και τη χρησιμοποιεί ως μαξιλάρι. © Magnus Wennman

Όταν η πρόσφυγας από τη Συρία Selam, 37 ετών, βάζει τα παιδιά της Esra, Esma and Sidra στο κρεβάτι, νιώθει ανακούφιση γνωρίζοντας ότι είναι ασφαλή, και δεν θα δεχθούν κάποια επίθεση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Την λυπεί το γεγονός ότι ξυπνούν συχνά ταραγμένα επειδή συνεχώς ονειρεύονται τον πατέρα τους, ο οποίος εξαφανίστηκε μετά από απαγωγή. «Συχνά ονειρεύομαι ότι ο μπαμπάς μου μου φέρνει γλυκά», λέει η Sidra. © Magnus Wennman

Η 5χρονη Tamam φοβάται το μαξιλάρι της. Κλαίει κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί. Οι αεροπορικές επιδρομές στη γενέτειρά της Homs, της Συρίας, γίνονταν συνήθως τη νύχτα, και παρόλο που κοιμάται εκτός της χώρας της για σχεδόν δύο χρόνια τώρα, ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι το μαξιλάρι της δεν είναι η πηγή του κινδύνου. © Magnus Wennman

Η Maram είχε μόλις επιστρέψει στο σπίτι της από το σχολείο στη Συρία, όταν πύραυλος χτύπησε το σπίτι της. Ένα κομμάτι της οροφής έπεσε ακριβώς πάνω της. Η μητέρα της την πήγε σε ένα τοπικό νοσοκομείο, αλλά έπρεπε να μεταφερθεί αεροπορικώς εκτός των συνόρων, στην Ιορδανία. Το τραύμα κεφαλής προκάλεσε εγκεφαλική αιμορραγία, και για τις πρώτες 11 ημέρες η Maram ήταν σε κώμα. Τώρα έχει τις αισθήσεις της, αλλά έχει σπασμένο σαγόνι και δεν μπορεί να μιλήσει. © Magnus Wennman

Η Ralia και η Rahaf ζουν στους δρόμους της Βηρυτού. Είναι από τη Δαμασκό, όπου μια χειροβομβίδα σκότωσε τη μητέρα και τον αδελφό τους. Τα κορίτσια και ο πατέρας τους κοιμούνται στο δρόμο ένα ολόκληρο χρόνο. Στριμώχνονται μαζί πάνω σε κουτιά από χαρτόνι. Η Rahaf λέει ότι φοβάται τα «κακά αγόρια», και η Ralia αρχίζει να κλαίει. © Magnus Wennman

Ο Moyad και η μητέρα του έπρεπε να αγοράσουν αλεύρι για να κάνουν μια σπανακόπιτα. Χέρι-χέρι στο δρόμο, καθώς πήγαιναν στην αγορά Daraa, στη Συρία, προσπέρασαν ένα ταξί που ήταν παγιδευμένο με βόμβα. Η μητέρα του Moyad πέθανε ακαριαία. Το αγόρι, που έχει μεταφερθεί αεροπορικώς στην Ιορδανία, έχει θραύσματα σφηνωμένα στο κεφάλι του, στην πλάτη του και στη λεκάνη. © Magnus Wennman

Η Walaa θέλει να πάει στο σπίτι της. Είχε το δικό της δωμάτιο στο Χαλέπι της Συρίας. Εκεί, ποτέ δεν έκλαιγε την ώρα του ύπνου. Εδώ, στον άτυπο οικισμό, κλαίει κάθε βράδυ. Το να ακουμπά το κεφάλι της στο μαξιλάρι είναι φρικτό, λέει, επειδή οι νυχτερινές ώρες είναι φρικτές. Ήταν νύχτα όταν συνέβησαν οι επιθέσεις. Την ημέρα, η μητέρα της Walaa χτίζει συχνά ένα μικρό σπίτι από μαξιλάρια, για να της δείξει ότι δεν έχουν τίποτα να φοβούνται. © Magnus Wennman

Ο Abdullah έχει μια ασθένεια του αίματος. Τις δύο τελευταίες ημέρες, κοιμάται έξω από το κεντρικό σταθμό του Βελιγραδίου. Βίωσε τη δολοφονία της αδελφής του στο σπίτι τους στο Daraa, της Συρίας. «Είναι ακόμα σε κατάσταση σοκ και έχει εφιάλτες κάθε βράδυ», λέει η μητέρα του. Ο Abdullah είναι εξαντλημένος και είναι σε κακή κατάσταση υγείας, αλλά η μητέρα του δεν έχει χρήματα για να αγοράσει φάρμακα. © Magnus Wennman

Είναι μετά τα μεσάνυχτα, όταν ο Ahmed αποκοιμιέται στο χορτάρι. Οι ενήλικες είναι ακόμα ξύπνιοι, κάνοντας σχέδια για το πώς θα συνεχίσουν το ταξίδι τους μέσω της Ουγγαρίας. Ο Ahmed είναι έξι χρονών, και κουβαλά τη δική του τσάντα για τα μεγάλα διαστήματα που η οικογένειά του περπατά με τα πόδια. «Είναι γενναίος και κλαίει μόνο μερικές φορές τα βράδια», λέει ο θείος του, ο οποίος έχει αναλάβει τη φροντίδα του Ahmed αφού ο πατέρας του σκοτώθηκε στη γενέτειρά τους Deir ez-Zor στη βόρεια Συρία. © Magnus Wennman

Κάθε βράδυ, η Fatima ονειρεύεται ότι πέφτει από ένα πλοίο. Έφυγε από την πόλη Idlib, της Συρίας, με τη μητέρα της, Malaki, και τα δύο αδέλφια της για να ξεφύγουν από την τρομερή βία. Μετά από δύο χρόνια σε ένα άτυπο καταυλισμό στο Λίβανο, η κατάσταση έγινε αφόρητη, και έφτασαν στη Λιβύη, όπου επιβιβάστηκαν σε μια συνωστισμένη βάρκα. Στο κατάστρωμα της βάρκας, μια έγκυος γυναίκα γέννησε το μωρό της μετά από δώδεκα ώρες στον καυτό ήλιο. Το μωρό ήταν θνησιγενές, και ρίχτηκε στη θάλασσα. H Fatima είδε τα πάντα. Όταν η βάρκα των προσφύγων άρχισε να βυθίζεται, συνελέχθησαν από την ιταλική ακτοφυλακή. © Magnus Wennman

Ο Amir γεννήθηκε Σύριος πρόσφυγας. Η μητέρα του, Shahana, 32 ετών, πιστεύει ότι ο γιος της είχε τραυματιστεί στη μήτρα. «Ο Amir δεν έχει πεί ποτέ ούτε μία λέξη», ανέφερε. Στην πλαστική σκηνή όπου η οικογένεια ζει τώρα, O Amir δεν έχει παιχνίδια, αλλά παίζει με ό, τι μπορεί να βρει στο έδαφος. «Γελάει πολύ, ακόμα κι αν δεν μιλάει», είπε η Shahana. © Magnus Wennman

Έχει 34ºC. Μύγες πάνω στο πρόσωπό της Juliana την κάνουν να κινείται ανήσυχα στον ύπνο της. Η οικογένεια της Juliana περπατά στη Σερβία για δύο ημέρες. Αυτό είναι μόνο ένα μέρος του ταξιδιού τους αφού διέφυγαν από τη Συρία πριν από τρεις μήνες. Η μητέρα του κοριτσιού βάζει πάνω από την κόρη της ένα λεπτό σάλι και η Juliana ηρεμεί. Λίγα μόλις μέτρα από το σημείο που ξεκουράζονται, πόδια σέρνονται σε μια φαινομενικά ατελείωτη ροή ανθρώπων. Το βράδυ, η οικογένεια της Juliana θα αρπάξει την ευκαιρία να διασχίσει τα σύνορα για να προσπαθήσει να εισέλθει στην Ουγγαρία. © Magnus Wennman

Η Shiraz ήταν τριών μηνών, όταν χτυπήθηκε με υψηλό πυρετό. Ο γιατρός διέγνωσε πολιομυελίτιδα, και συμβούλεψε τους γονείς της να μην ξοδεύουν πάρα πολλά χρήματα για φάρμακο για το κορίτσι που «δεν είχε πολλές δυνατότητες να ζήσει». Στη συνέχεια, ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία. Η μητέρα της, Leila, άρχισε να κλαίει όταν περιέγραψε πώς τύλιξε την κόρη της σε μια κουβέρτα και την μετέφερε πέρα από τα σύνορα από το Kobane, της Συρίας στην Τουρκία. Στη Shiraz, που δεν μπορεί να μιλήσει, της δώθηκε μια ξύλινη κούνια στον καταυλισμό των προσφύγων. Εκεί βρίσκεται ξαπλωμένη μέρα και νύχτα. © Magnus Wennman

Η Lamar άφησε τις κούκλες της, το τρενάκι της και τη μπάλα της πίσω στο σπίτι στη Βαγδάτη, στο Ιράκ. Μιλά συχνά για αυτά τα αντικείμενα, όταν γίνεται αναφορά του σπιτιού της. Μία βόμβα άλλαξε τα πάντα. Η οικογένειά της ήταν στο δρόμο για να αγοράσει τρόφιμα, όταν μια βόμβα έπεσε κοντά στο σπίτι τους. «Δεν ήταν δυνατό να ζήσουμε πια εκεί», λέει η γιαγιά της Lamar, Sara. Μετά από δύο προσπάθειες να διασχίσουν τη θάλασσα από την Τουρκία σε μια μικρή φουσκωτή βάρκα, κατάφεραν να φτάσουν στα ουγγρικά σύνορα. Τώρα η Lamar κοιμάται πάνω σε μια κουβέρτα στο δάσος, φοβισμένη, παγωμένη, και λυπημένη. © Magnus Wennman

Ο Mahdi είναι μόλις 18 μηνών. Έχει βιώσει μόνο τον πόλεμο και τη φυγή. Κοιμάται βαθιά, παρά τη χαοτική κατάσταση στα σύνορα. © Magnus Wennman

Ακόμη και ο ύπνος δεν είναι μια απόδραση για τον Ahmad, όταν ο τρόμος επιστρέφει. Ήταν στο σπίτι όταν μια βόμβα χτύπησε το σπίτι της οικογένειάς του στο Idlib, στη Συρία. Θραύσματα τον χτύπησαν στο κεφάλι, αλλά επέζησε. Ο νεότερος αδελφός του δεν τα κατάφερε. Η οικογένεια είχε ζήσει με τον πόλεμο για πολλά χρόνια, αλλά χωρίς ένα σπίτι, δεν είχαν άλλη επιλογή – αναγκάστηκαν να τραπούν σε φυγή. Τώρα ο Ahmad ξαπλώνει στην άσφαλτο ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους πρόσφυγες κατά μήκος της εθνικής οδού που οδηγεί στην Ουγγαρία. Όπως εξηγεί ο πατέρας του Ahmad, αυτή είναι η 16η ημέρα από τότε που διέφυγαν και η οικογένεια κοιμάται σε στάσεις λεωφορείων, στο δρόμο, και μέσα στο δάσος. © Magnus Wennman

Η Shehd αγαπά να ζωγραφίζει, αλλά πρόσφατα, όλα τα σχέδια της είχαν το ίδιο θέμα: όπλα. «Τα βλέπει όλη την ώρα, είναι παντού», εξηγεί η μητέρα της, ενώ το κοριτσάκι κοιμάται στο έδαφος. Τώρα πια δεν ζωγραφίζει καθόλου. Η οικογένεια δεν πήρε μαζί της χαρτί ή μπογιές όταν διέφυγε. Η Shehd δεν παίζει πια, επίσης. Η διαφυγή ανάγκασε τα παιδιά να γίνουν ενήλικες και συμμερίζονται την ανησυχία για το μέλλον. Η οικογένεια είχε δυσκολία να βρει τροφή κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της και μερικές ημέρες περνούσαν μόνο με τα μήλα που έβρισκαν στα δέντρα κατά μήκος του δρόμου. Αν γνώριζαν πόσο δύσκολο θα ήταν το ταξίδι, θα είχαν επιλέξει να μείνουν και να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους στη Συρία. © Magnus Wennman

Μπροστά από τα σύνορα μεταξύ της Σερβίας και της Ουγγαρίας, δίπλα στην τεράστια σιδερένια πύλη,ο Sham βρίσκεται στην αγκαλιά της μητέρας του. Μόλις λίγες ίντσες πίσω τους βρίσκεται η Ευρώπη που τόσο απεγνωσμένα προσπαθούν να φτάσουν. Τώρα περιμένουν για ένα καλύτερο μέλλον, μαζί με χιλιάδες άλλους πρόσφυγες. © Magnus Wennman

Ο Abdul Karim Addo αγόρασε ένα ακτοπλοικό εισιτήριο για την Αθήνα με τα τελευταία του χρήματά. Τώρα περνά τη νύχτα στην πλατεία Ομονοίας, όπου εκατοντάδες πρόσφυγες φτάνουν κάθε μέρα. Είναι σε θέση να δανειστεί ένα τηλέφωνο για να καλέσει στο σπίτι τη μητέρα του στη Συρία, αλλά δεν θα της πει πόσο άσχημα είναι τα πράγματα. «Κλαίει και φοβάται για χάρη μου, και δεν θέλω να την ανησυχήσω περισσότερο.» Ξεδιπλώνει μια κουβέρτα στη μέση της πλατείας και ξαπλώνει. «Ονειρεύομαι δύο πράγματα: να κοιμηθώ και πάλι σε ένα κρεβάτι και να αγκαλιάσω τη μικρότερη αδελφή μου.» © Magnus Wennman

Μετάφραση: Ελένη Τομπέα

Πηγή: unhcr.org

socialpolicy.gr

Διαβάστε Επίσης  Εγκλωβισμένοι επί ένα χρόνο – Τι έχει αλλάξει; Κοινή Σύνοψη Πολιτικής

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!