Παιδικό Trafficking

               Λαντζανάκη Μαρία,

Φοιτήτρια παιδαγωγικών, Προσχολικής αγωγής

Μάθημα: Κοινωνιολογία

 

Η κύρωση της Σύμβασης των δικαιωμάτων του παιδιού στις 20 Νοεμβρίου το 1989, για την Ελλάδα το 1992, αποτελεί τη βασική αρχή της δημιουργίας ενός νομοθετικού πλαισίου που προασπίζει τα δικαιώματα των ανηλίκων/παιδιών (Πλιόγκου, 2011). Τα τελευταία χρόνια όμως τα θεμελιώδη δικαιώματα των παιδιών απειλούνται από ένα φαινόμενο που εξελίσσεται σε μια ακατάσχετη πληγή, την παράνομη διακίνηση και εμπορία παιδιών το λεγόμενο «child trafficking».

Στην παιδική δουλεία εμπλέκονται διάφορα κυκλώματα, διαφόρων εθνικοτήτων και μεταχειρίζονται τα παιδιά είτε εργατικά είτε σεξουαλικά. Η χειρότερη μορφή της εμπορίας των παιδιών είναι το εμπόριο οργάνων (Βαλασσόπουλος, 2014).

Η ιδιαιτερότητα αυτού του φαινομένου εξαρτάται από τις κοινωνικές, οικονομικές και γεωγραφικές συνθήκες που ισχύουν. Επίσης οι τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται αλλάζουν και προσαρμόζονται στις τρέχουσες ανάγκες της αγοράς στην οποία απευθύνονται οι διακινητές (Μίχα, χ.η).

Η παιδική εμπορία παραμένει ένα από τα πιο προκλητικά και επίμαχα θέματα παιδικής προστασίας και επιδεινώνεται με τη σύνθεση πολλών παραγόντων που καθιστούν τα παιδιά ευάλωτα στην εκμετάλλευση  (UNICEF, 2009).

Ακριβώς επειδή τα παιδιά χαρακτηρίζονται ευάλωτα, αθώα και ανίκανα λόγω της ηλικίας τους να προβούν σε κάποιες ενέργειες ώστε να υπερασπιστούν τα ίδια τον εαυτό τους, χρειάζονται υπεράσπιση (Μακρυνιώτη, 2003). Η υπεράσπιση τους κρίνεται αναγκαία διότι μέσα από αυτήν αρχικά καταπολεμούνται νοοτροπίες ατιμωρησίας για τις επαναλαμβανόμενες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Καλλιεργείται η νοοτροπία των δικαιωμάτων και διαδίδονται σημαντικές πληροφορίες γι αυτά. Η αναγκαιότητα της υπεράσπισης, επίσης, αποβλέπει στην επιδίωξη ιατρικής, ψυχολογικής ή άλλης αποκατάστασης (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 1998).

Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών αλλά και των ίδιων χρήζει σημασίας και για το λόγο αυτό σχεδιάστηκε μια εκστρατεία. Η εκστρατεία αφορά την παράνομη διακίνηση και εμπορία παιδιών και έγκειται στην προσπάθεια εξάλειψης ή ελαχιστοποίησης του φαινομένου αυτού. Οι στόχοι της είναι η γνωστοποίηση της κατάστασης, η πληροφόρηση, η αλληλοβοήθεια, η καταπολέμηση της ατιμωρησίας και τέλος η ευαισθητοποίηση (Ελληνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία, 2008).

 

Α’. Παράνομη διακίνηση και εμπορία παιδιών (child trafficking)

            Όπως προαναφέρθηκε η παράνομη διακίνηση και εμπορία παιδιών είναι ένα φαινόμενο που απειλεί τα δικαιώματα των παιδιών αφού έχει εξαπλωθεί στον κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες σε αρκετά μεγάλο βαθμό (Μίχα, χ.η). Η έννοια του trafficking καθιερώθηκε για πρώτη φορά το 2000 στο «Πρωτόκολλο του Παλέρμο» το οποίο αναφέρεται στην Πρόληψη, την Καταστολή και Τιμωρία της Διακίνησης Προσώπων, ιδιαίτερα γυναικών και παιδιών και συμπληρώνει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το διεθνικό οργανωμένο έγκλημα.

Σύμφωνα με αυτό το Πρωτόκολλο, ορίζεται ως «η στρατολόγηση, μεταφορά, απόκρυψη ή αποδοχή προσώπων, με τη χρήση απειλής, βίας ή άλλων μέσων εξαναγκασμού, απαγωγής, απάτης, κατάχρησης εξουσίας, εκμετάλλευσης της ευάλωτης θέσης του θύματος, καθώς και με παροχή ή λήψη αμοιβής, ώστε να επιτευχθεί η συναίνεση προσώπου που έχει εξουσία πάνω σε άλλο, με σκοπό την εκμετάλλευση. Η εκμετάλλευση περιλαμβάνει τουλάχιστον την εκμετάλλευση της πορνείας ή άλλες μορφές σεξουαλικής εκμετάλλευσης, την αναγκαστική εργασία ή παροχή υπηρεσιών, τη δουλεία ή παρόμοιες με αυτήν πρακτικές και την αφαίρεση των οργάνων του σώματος» (Τσακλαγκάνου, 2001, σελ. 2). Στη σεξουαλική εκμετάλλευση τα παιδιά γίνονται θύματα της βιομηχανίας της πορνείας. Στην εξαναγκαστική εργασία τα παιδιά αναγκάζονται να δουλεύουν σκληρά και χωρίς τη θέληση τους. Στην επαιτεία τα παιδιά αναγκάζονται να ζητιανεύουν και στο εμπόριο βρεφών, τα παιδιά αρπάζονται από τα μαιευτήρια και δίνονται σε οικογένειες εν αγνοία των γονέων με  κάποια ανταμοιβή (Αμπατζή, 2008).

Βασικό αίτιο του εγκληματικού φαινομένου της εμπορίας είναι η πολύπλοκη φύση του. Συγκεκριμένα, υπάρχει πληθώρα δραστών αλλά και πράξεων που επεκτείνονται πέρα από τα σύνορα ενός κράτους δημιουργώντας μια αλυσίδα καταστάσεων. Επίσης ένα από τα αίτια της εμπορίας είναι οι νομοθετικές προβλέψεις και οι αντικρουόμενες πολιτικές που καταλήγουν στη δημιουργία μεγάλων κενών (Μίχα, χ.η). Άλλα αίτια είναι η ζήτηση, οι αυστηρές μεταναστευτικές πολιτικές καθώς και η ανυπαρξία ενός κεντρικού μηχανισμού συλλογής στοιχείων, η οποία δυσχεραίνει την προσπάθεια σχεδιασμού πολιτικών δράσεων για την προστασία των παιδιών και προκαλεί παρενέργειες στην αξιολόγηση της τήρησης των δικαιωμάτων (Βαλασσόπουλος, 2014).

Οι συνέπειες του φαινομένου είναι αρκετές και επηρεάζουν όχι μόνο τα παιδιά που πέφτουν θύματα εμπορίας αλλά και τις οικογένειες τους καθώς και την κοινωνία. Όσον αφορά τα παιδιά – θύματα βιώνουν απάνθρωπες συνθήκες διατροφής, υγιεινής και αντιμετωπίζουν σοβαρά, διαρκή προβλήματα στην υγεία τους. Επίσης βιώνουν αρκετό σωματικό και ψυχολογικό πόνο και εμφανίζουν σημάδια απελπισίας, κατάθλιψης, ντροπής ακόμα και ενοχής. Για το λόγο αυτό πολλές φορές απομακρύνονται από τις οικογένειες τους και απομονώνονται.

Τα παιδιά – θύματα παρουσιάζουν άρνηση για το σχολείο και αποφυγή από τις σχολικές τάξεις. Το στοιχείο της «παιδικότητας» εξαφανίζεται από τον εσωτερικό κόσμο τους και αντικαθίσταται από τη βίαιη ενηλικίωση τους (Βαλασσόπουλος, 2014). Στις επιπτώσεις της εμπορίας συμπεριλαμβάνεται και η αρνητική εικόνα του εαυτού τους που αποκτούν μέσα από αυτές τις εμπειρίες αλλά και το λεγόμενο «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» όπου τα θύματα αποκτούν θετικά συναισθήματα για το θύτη τους και εκφράζουν ενσυναίσθηση προς αυτόν (Μητροπούλου, 2014). Όσον αφορά την οικογένεια, εξαιτίας του φαινομένου αυτού βιώνουν απερίγραπτη θλίψη για τα παιδιά τους που οδηγούνται στη δουλεία. Επίσης προκαλούνται ρωγμές στην ισορροπία της οικογένειας αφού το παιδί λόγω της ψυχολογικής του κατάστασης είναι απόμακρο και παρουσιάζει προβλήματα συμπεριφοράς και επιθετικότητα προς τους γονείς (Ζιαγκούβα, 2009).

Οι συνέπειες για την κοινωνία είναι αρκετά σημαντικές καθώς λόγω του φαινομένου της εμπορίας παιδιών εκμηδενίζεται η οικονομική, κοινωνική και πολιτική ανάπτυξή της. Δημιουργούνται εξάρσεις ρατσιστικών αντιδράσεων από τη στοχευμένη παρουσίαση των θυμάτων μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Τσιπολίτη, 20016 – 20017).

Για την προστασία των παιδιών και για την αποφυγή όλων αυτών που ανεφέρθηκαν υπάρχει η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Καθένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα δεν αποβλέπει μόνο στην εξασφάλιση ενός αγαθού αλλά και στην εξασφάλιση μιας ελάχιστης ποιότητας αυτού. Συγκεκριμένα στη Σύμβαση στο άρθρο 32 αναφέρεται το δικαίωμα του παιδιού να προστατεύεται από κάθε μορφή εκμετάλλευσης και εργασίας. Στο άρθρο 33 αναφέρεται το δικαίωμα να προστατεύεται από κάθε μορφή διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών.

Στα άρθρα 34, 35, 36 αναφέρεται το δικαίωμα του παιδιού να προστατεύεται από κάθε μορφή σεξουαλικής εκμετάλλευσης καθώς και από το δουλεμπόριο (Διεθνής Σύμβαση του Ο.Η.Ε για τα δικαιώματα του παιδιού, 1989). Υπάρχουν λιγοστά στοιχεία για τον αριθμό των παιδιών που πέφτουν θύματα παράνομης διακίνησης και εμπορίας λόγω της έλλειψης μηχανισμών συλλογής στοιχείων.

Ο παγκόσμιος αριθμός των παιδιών θυμάτων αγγίζει τα 5.500.000 (STOPTRAFFICKING, 2014). Συγκεκριμένα από τα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας (όπως αναφέρεται στο Βαλασσόπουλος, 2014, σελ. 319) τα περισσότερα θύματα προέρχονται κυρίως από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και της Αφρικής. Η Ρουμανία βρίσκεται στην πρώτη θέση με ποσοστό 33%, ακολουθεί η Ρωσία με 20,6%, η Βουλγαρία με 16,3%, οι χώρες της πρώην ΕΣΣΔ με 10,1%, η Ουκρανία με 6%, η Ανατολική Ευρώπη με 4,9% η Νιγηρία με 4,4% και άλλες χώρες με 3,5%.

Διαβάστε Επίσης  Γιάνους Κόρτσακ: Δεν είναι παιδιά, είναι άνθρωποι

 

Β’. Εθνικοί και Διεθνείς Οργανισμοί για το child trafficking.

            Για την εξάλειψη, αντιμετώπιση της παράνομης διακίνησης και εμπορίας παιδιών καθοριστικό ρόλο αναλαμβάνουν οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) οι οποίες δρουν ενάντια στο φαινόμενο αυτό. Τα αρχικά ΜΚΟ υποδηλώνουν μια έννοια που μπορεί να καλύπτει μια τοπική περιβαλλοντική οργάνωση, έως και μια διεθνή δομή που διαχειρίζεται δισεκατομμύρια ευρώ.

Η Παγκόσμια Τράπεζα (2002, όπως αναφέρεται στο Ομάδα Εργασίας Νέων, 2005, σελ. 5) ορίζει τις ΜΚΟ ως «ιδιωτικές οργανώσεις που αναλαμβάνουν δράση σχετικά με την ανακούφιση όσων υποφέρουν, την προαγωγή των συμφερόντων των φτωχών, την προστασία του περιβάλλοντος, την παροχή βασικών κοινωνικών υπηρεσιών ή αναλαμβάνουν την προώθηση της κοινωνικής ανάπτυξης». Οι ΜΚΟ δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα, επιδιώκουν κοινωνικά ωφέλιμους σκοπούς, προασπίζουν τα θεμελιώδη δικαιώματα και δημιουργούνται από την κοινωνία των πολιτών. Μερικά από τα χαρακτηριστικά τους είναι η πίστη σε συγκεκριμένες βασικές κοινωνικές αρχές, συμβάλλουν στην ισχυροποίηση του ανθρώπου, εργάζονται ανεξάρτητα, είναι ευέλικτες και δημοκρατικές και δεν αποσκοπούν στο προσωπικό τους κέρδος (Γιαννακούλη & Λαλουδάκη, 2016).

Οι ΜΚΟ αποτελούν το σημαντικότερο διαμεσολαβητικό στοιχείο μεταξύ κοινωνίας και κράτους και γι’ αυτό το λόγο ο ρόλος τους είναι πολύ σημαντικός. Βάσει της Olsson (2004, όπως αναφέρεται στο Ομάδα Εργασίας Νέων, 2005, σελ. 16) μια ΜΚΟ ενισχύει τη δημοκρατία, εναρμονίζει το ατομικό και το κοινωνικό συμφέρον, περιορίζει τα αίτια που δημιουργούν και αναπαράγουν τον κοινωνικό αποκλεισμό και την κοινωνική εξαθλίωση, ελέγχει τις κυβερνήσεις, εκπροσωπεί τον πολίτη, ασκεί πίεση στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια, ευαισθητοποιεί και γνωστοποιεί ένα φαινόμενο και έχει συμπληρωματική δράση. Οι ΜΚΟ έχουν μεγάλη σημασία διότι βοηθάνε στη συνηγορία και την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η συνηγορία ορίζεται ως «ένα σημαντικό μέσο για την αύξηση της συνειδητοποίησης στα θέματα ψυχικής υγείας και για τη διασφάλιση ότι έχουν θέση στις προτεραιότητες των κυβερνήσεων. Επιπλέον επιφέρει βελτιώσεις στην πολιτική, τη νομοθεσία και την ανάπτυξη υπηρεσιών ψυχικής υγείας» (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, 2003). Είναι σημαντική διότι οι δράσεις της περιλαμβάνουν την αύξηση της συνειδητοποίησης, την εκπαίδευση, την κατάρτιση, την αμοιβαία βοήθεια, την καταγγελία και την υπεράσπιση (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, 2003). Η υπεράσπιση είναι η προστασία και η υποστήριξη ενάντια σε κάποιο κίνδυνο ή απειλή και πραγματοποιείται από τους υπερασπιστές.

Οι υπερασπιστές είναι «τα άτομα, οι ομάδες και τα όργανα της κοινωνίας που προάγουν και προστατεύουν οικουμενικά αναγνωρισμένα ανθρώπινα δικαιώματα και θεμελιώδεις ελευθερίες» (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 1998, σελ. 2).

Οι δραστηριότητες των υπερασπιστών αναγνωρίζονται όλο και περισσότερο με την πάροδο του χρόνου και εξασφαλίζεται μεγαλύτερη προστασία στα θύματα των παραβάσεων. Λειτουργούν σε μικρό, μέσο ή μακρό επίπεδο και στόχο έχουν την προστασία και τη δικαιοσύνη εστιάζοντας σε ορισμένα ή συνολικά στα θεμελιώδη δικαιώματα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 1998). Ένας από τους πιο γνωστούς υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι ο Συνήγορος του πολίτη ο οποίος λειτουργεί ως θεματοφύλακας των δικαιωμάτων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

            Μερικές από τις ΜΚΟ που αναλαμβάνουν δράση ενάντια στην παράνομη διακίνηση και εμπορία παιδιών είναι το Κέντρο Μέριμνας Οικογένειας και Παιδιού (ΚΜΟΠ), η Άρσις, η UNICEF, Η Διεθνής Αμνηστία, Η PRAKSIS και Το Χαμόγελο του Παιδιού. Συγκεκριμένα το ΚΜΟΠ είναι μια ΜΚΟ που ιδρύθηκε το 1977 και σκοπός της είναι η στήριξη των ατόμων που απειλούνται ή διαβιούν σε άσχημες συνθήκες. Δραστηριοποιείται δυναμικά στη στήριξη ευπαθών ομάδων, θυμάτων παράνομης διακίνησης και εμπορίας. Επίσης παρέχει πληροφόρηση στις ομάδες – στόχους, διεξάγει επιστημονικές έρευνες και συνεργάζεται με φορείς που δραστηριοποιούνται στην προώθηση των δικαιωμάτων των θυμάτων εμπορίας (KΜΟΠ, 2017). Η Άρσις δραστηριοποιείται από το 1992 για την υποστήριξη των παιδιών και την προάσπιση των δικαιωμάτων τους.

Η Άρσις συνεργάζεται κυρίως με νέους 15 έως 21 χρονών οι οποίοι ζουν υπό τις συνθήκες παραμέλησης, κακοποίησης, εκμετάλλευσης, απόρριψης και προσφυγιάς. Πλαισιώνεται από ειδικευμένα στελέχη και εκπαιδευμένους εθελοντές με αποστολή την πρόληψη του κοινωνικού αποκλεισμού (Άρσις, 2017). Η UNICEF ιδρύθηκε το 1977 και μέσα από τα προγράμματά της, συνεχίζει να κάνει ότι είναι δυνατόν για να εξασφαλίσει ότι κάθε παιδί έχει το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα στη ζωή και ότι απολαμβάνει πλήρως όλα του τα δικαιώματα (UNICEF, 2014 – 2017).

Η Διεθνής Αμνηστία ιδρύθηκε το 1961 από τον Πίτερ Μπένενσον με 7 εκατομμύρια μέλη. Δρα και αγωνίζεται για την υπεράσπιση της ελεύθερης έκφρασης, για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, για τη λογοδοσία σχετικά με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καθώς και για την εξάλειψη των διακρίσεων (Διεθνής Αμνηστία, 2017).

Η PRAKSIS έχει κύριο στόχο το σχεδιασμό και υλοποίηση προγραμμάτων ανθρωπιστικής και ιατρικής δράσης. Οι ωφελούμενοι της ΜΚΟ είναι Έλληνες άποροι, άστεγοι, ασυνόδευτα παιδιά, θύματα διεθνικής σωματεμπορίας (trafficking), εκδιδόμενα παιδιά και παιδιά του δρόμου (PRAKSIS, χη). Επιπρόσθετα το χαμόγελο του παιδιού ιδρύθηκε το 1995 από τον 10χρονο Ανδρέα Γιαννόπουλο, ο οποίος πριν φύγει από τη ζωή εξέφρασε στο ημερολόγιό του την επιθυμία να δημιουργηθεί ένας σύλλογος για να έχουν όλα τα παιδιά αγάπη, στοργή, ενδιαφέρον και σεβασμό. Υποστηρίζει παιδιά θύματα κάθε μορφής βίας, παιδιά θύματα εξαφάνισης, παιδιά με προβλήματα υγείας, παιδιά που βρίσκονται σε κατάσταση φτώχειας έχει μεγάλη εμπειρία στην πρώτη γραμμή στον τομέα της προστασίας και αρωγής των παιδιών-θυμάτων εμπορίας. Οι δράσεις που υλοποιεί αφορούν την πρόληψη του φαινομένου, την κοινωνική επέμβαση και τη συνεργασία με το γραφείο του Εθνικού Εισηγητή για την καταπολέμηση της Εμπορίας καθώς και άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις (Το Χαμόγελο Του Παιδιού, 2017).

            Συνοψίζοντας, από τα παραπάνω φαίνεται πως η παράνομη διακίνηση και εμπορία των παιδιών, child trafficking, είναι ένα φαινόμενο που μαστίζει την κοινωνία σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα αίτια του φαινομένου είναι η πολύπλοκη φύση του, είναι η ζήτηση, οι αυστηρές μεταναστευτικές πολιτικές καθώς και η ανυπαρξία ενός κεντρικού μηχανισμού συλλογής στοιχείων (Βαλασσόπουλος, 2014). Όπως προαναφέρθηκε οι συνέπειες για τα παιδιά -θύματα είναι ο ψυχολογικός και σωματικός πόνος, τα σημάδια κατάθλιψης, ενοχής, ντροπής, η απομάκρυνση από την εκπαίδευση, η απομόνωση και η απομάκρυνση από τις οικογένειες τους, η αρνητική αυτοεικόνα και το πιο σημαντικό το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» όπου το θύμα αναπτύσσει θετικά συναισθήματα προς τον θύτη, διακινητή του (Μητροπούλου, 2014).

Το έργο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για την προσπάθεια εξάλειψης του trafficking είναι αρκετά σημαντικό. Οι ΜΚΟ αποτελούν το σημαντικότερο διαμεσολαβητικό στοιχείο μεταξύ κοινωνίας και κράτους (Ομάδα Εργασίας Νέων, 2005). Είναι σημαντικό η κοινωνία να ενημερώνεται και να ευαισθητοποιείται. Δεν πρέπει να ξεχνάει πως εκείνα τα παιδιά – θύματα δεν έχουν χρόνο να είναι παιδιά, πως χρειάζονται υπεράσπιση και πως αν τα καταφέρουν υπάρχει ελπίδα για τα όνειρα τους και για ένα καλύτερο αύριο. Κάθε κοινωνία και κάθε πολίτης οφείλει να αντιδρά ενάντια σε αυτά τα φαινόμενα.

—————-

Βιβλιογραφία

Dellinger L.K. (2009) Successful Advocacy: A Values Based Approach, Metropolitan Group.

PRAKSIS, (χη) [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: http://www.praksis.gr/el/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5.

STOPTRAFFICKING, (2014) [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: http://stoptrafficking.gr/el/.

UNICEF, (2009) Child Trafficking in East and South-East Asia: Reversing the Trend. [Online]. Available at: https://www.unicef.gr/uploads/filemanager/PDF/info/Unicef_Trafficking_Report_Aug09.pdf.

UNICEF, (2014–2017) [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο : https://www.unicef.gr/%CF%83%CF%87%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7-unicef/unicef/2.

Αμπατζή, Λ. (2008) Προσεγγίζοντας το φαινόμενου του trafficking. [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: http://www.ekke.gr/open_books/EKKE_BOOK_07.pdf.

Άρσις, (2017) [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: http://arsis.gr/pii-imaste/i-arsis/.

Βαλασσόπουλος, Ε. (2014). Μορφές παιδικής εργασίας και προστασία της παιδικής ηλικίας στην Ελλάδα του 20ού αιώνα. Αθήνα: Παπαζήσης.

Γιαννακούλη, Κ., Λαλουδάκη Α. (2016) Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις στην Ελλάδα που αφορούν το παιδί: η ταυτότητα και η δράση τους. Πτυχιακή Εργασία. Πανεπιστήμιο Πατρών. [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: http://nemertes.lis.upatras.gr/jspui/bitstream/10889/1058/1/Nimertis_Giannakouli-Laloudaki.pdf.

Διεθνής Αμνηστία, (2017) [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: https://www.amnesty.gr/about.

Διεθνής Σύμβαση του Ο.Η.Ε για τα δικαιώματα του παιδιού (1989). [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: http://ddp.gr/wp-content/uploads/2011/07/diethnis_symvasi_gia_dikaiomata_paidiou.pdf.

Ελληνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία, (2008) Σχεδιάζοντας Πολιτική σε θέματα αναπηρίας. [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: http://repository.edulll.gr/edulll/bitstream/10795/1050/2/1050.pdf.

Eυρωπαϊκή Eπιτροπή,  (1998) Κατευθυντήριες γραμμές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: https://www.consilium.europa.eu/uedocs/cmsUpload/16332-re02.el08.pdf.

ΖΙΑΓΚΟΥΒΑ Κ. (2009) Υπάρχουσα υποδομή και παροχή υπηρεσιών σε παιδιά που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση: ο ρόλος της/του κοινωνικής/ου λειτουργού. Πτυχιακή. [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: http://hypatia.teiath.gr/xmlui/bitstream/handle/11400/557/sexual%20ill-treatment.pdf?sequence=1.

KΜΟΠ, (2017) [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: https://kmop.gr/index.php/el/.

Μακρυνιώτη Δ. (επιμ.) (2003) Κόσμοι της Παιδικής Ηλικίας. Αθήνα: Νήσος.

Μητροπούλου, Α. (2014) Συναισθηματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της εμπορίας των παιδιών.

Μίχα, Ε. (χ.η) Πρακτικός νομικός οδηγός για την αντιμετώπιση της εμπορίας ανθρώπων. [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: http://stoptrafficking.gr/images/information_material/Stop%20Trafficking_nomikos_odigos_A5_PRINT.pdf.

Ομάδα Εργασίας Νέων, (2005) Εισαγωγή στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ). Ορισμός –Ρόλος – Οργάνωση- Χρηματοδότηση. Αθήνα. [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: http:// www.agp.gr/agp/files/NEOLAIA-IAP-MKO6755.doc.

Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, (2003) Συνηγορία για την Ψυχική Υγεία. [Διαδίκυτο]. Διαθέσιμο στο: http://www.who.int/mental_health/policy/Advocacy_module_Greek.pdf.

Πλιόγκου, Β. (2011) Μαθαίνουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα… παίζοντας και δημιουργώντας τα: Εκπαιδευτικές δραστηριότητες για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας. Δημοσιευμένα Πρακτικά του Ευρωπαϊκού Συνεδρίου Παγκόσμιας Οργάνωσης Πρώτης Αγωγής και Εκπαίδευσης (Ο.Μ.Ε.Ρ.) με θέμα: «δημιουργικότητα και μάθηση στην πρώτη σχολική ηλικία». Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου, Λευκωσία 6-8 Μαΐου 2011, σ. 727-737.

Το Χαμόγελο Του Παιδιού, (2017) [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: http://www.hamogelo.gr/gr/el/paidia-thimata-vias:trafficking%20-%20smuggling/.

Τσακλαγκάνου, Γ. (2001) Η Διεθνική Σωματεμπορία – Trafficking. [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: https://kethi.gr/wp-content/uploads/2009/07/153_DIETHNIKI_SOMATEMPORIA.pdf.

Τσιπολίτη, Α. (2016-2017) Το trafficking στην Ελλάδα. Πτυχιακή. Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων. [Διαδίκτυο]. Διαθέσιμο στο: http://repository.library.teimes.gr/xmlui/bitstream/handle/123456789/4790/DE%20%CE%A4%CE%A3%CE%99%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%97%20%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%91.pdf?sequence=1&isAllowed=y.

 

Διαβάστε Επίσης  20 Νοεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού | Η παιδική ευημερία απειλείται από τη φτώχεια και τις ανισότητες

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!