Τo φαινόμενο της οπλοκατοχής στην Αμερική: Εγκληματογέννεση και συγκριτική προσέγγιση των πολιτικών οπλοκατοχής ως μέτρα Αντεγκληματικής Πολιτικής

Ζαφράς Ιωάννης

Εισαγωγή: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να παρουσιάσει το φαινόμενο της οπλοκατοχής και τη σχέση του με το έγκλημα που παράγει στην Αμερική. Πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο μέρος επιχειρείται μια εισαγωγή στο φαινόμενο ενώ παράλληλα παρουσιάζεται και η θεσμική διάσταση της χρήσης όπλων και της παράδοσης-κουλτούρας που έχουν στην Αμερική. Στη συνέχεια μέσα από ερευνητικά πορίσματα και στατιστικά στοιχεία αναδεικνύεται η έκταση του φαινομένου και τα ποσοστά ανθρωποκτονιών που σχετίζονται με τη χρήση όπλων. Το δεύτερο μέρος της εργασίας χρησιμοποιεί το παράδειγμα δυο χωρών, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυστραλίας, οι οποίες κατάφεραν να περιορίσουν την οπλοκατοχή και το έγκλημα που αυτή παράγει, ώστε να αποδειχθεί η επιτυχημένη ενίοτε κρατική νομοθετική παρέμβαση που συμβάλλει στη μείωση της εγκληματογέννεσης.  Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η οπλοκατοχή και το έγκλημα που αυτή προκαλεί μπορεί να περιοριστεί, αν ληφθούν μέτρα γενικής κοινωνικής πρόληψης[1] τα οποία θα αφορούν στον περιορισμό της πρόσβασης σε όπλα, αυστηροποίησης των σχετικών νόμων και στροφή της πολιτείας προς μια άλλη κατεύθυνση.

 

 

ΜΕΡΟΣ Α: ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ.

ΟΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

 

Ως οπλοκατοχή, ορίζεται το θεσπισμένο δικαίωμα του πολίτη να φέρει όπλο, προκειμένου να προστατέψει τη σωματική του ακεραιότητα. Όπως αναγράφεται ρητά στο περίφημο Second Amendment του Αμερικανικού Συντάγματος το δικαίωμα της οπλοκατοχής ορίζεται ως : «A well regulated Militia, being necessary to the security of a free State, the right of the people to keep and bear Arms, shall not be infringed» [2] Το σύνταγμα των Η.Π.Α θεωρεί το δικαίωμα της αυτό-άμυνας και αυτο-προστασίας του πολίτη θεμελιώδες και απαραβίαστο, εφάμιλλο της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης. Αξίζει να σημειωθεί πως μόνο δυο χώρες στον κόσμο, οι Η.Π.Α και το Μεξικό εγγυώνται στους πολίτες τους το δικαίωμα να φέρουν όπλα και το προβλέπουν ρητώς στο Σύνταγμά τους[3].  Είναι απ’ τις πρώτες συνταγματικές ελευθερίες που κατοχυρώθηκαν από τους ιδρυτικούς πατέρες (founding fathers) με σκοπό ο κάθε πολίτης να μπορεί να προστατέψει τον εαυτό του και να έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνα.

 Όπως τονίζει ο Lemieux[4] για το Αμερικανικό παράδειγμα,  «οι νομοθέτες προσπαθούσαν πάντα να προσεγγίζουν το ζήτημα προσεκτικά, εξαιτίας του σημαντικού διχασμού της γνώμης ανάμεσα στους ψηφοφόρους (που είναι προφανώς και πολίτες). Αυτό οφείλεται στο γεγονός της ιδιαίτερης πολιτισμικής ιστορίας της ηπείρου, καθώς και σε ιστορικά γεγονότα όπως η Αμερικανική επανάσταση, ο Αμερικανικός Εμφύλιος και η αντίληψη της «Άγριας Δύσης» που επικρατεί στο συλλογικό φαντασιακό[5]. Άλλωστε, οι περισσότερες διαφορές των ντόπιων λύνονταν με τα όπλα[6], αποδεικνύοντας μια ιδιαίτερη σχέση των Αμερικανών με αυτά.

Σε όλα τα παραπάνω έρχεται να προστεθεί και η πίεση που ασκούν διάφορες ομάδες συμφερόντων και lobby, όπως η N.R.A, η Εθνική Ένωση Όπλων στην Αμερική. Ενδεικτικό παράδειγμα της επιρροής της τόσο στη συνείδηση του μέσου πολίτη, όσο και σε ομοσπονδιακό επίπεδο, είναι ο περιορισμός σε εθνικό επίπεδο των ερευνών του Κέντρου Ελέγχου Ασθενειών και Πρόληψης (CDC) το 1996: Tη χρονιά εκείνη ορισμένα μέλη του Κογκρέσου που εναντιώνονταν στην αυστηροποίηση των νόμων ελέγχου των όπλων, υπερψήφισαν ένα νομοσχέδιο που κατάφερε να περιορίσει την έρευνα σε Ομοσπονδιακό επίπεδο και αφορούσε τις συνέπειες υγείας της χρήσης όπλων. Έτσι μειώθηκαν στο ελάχιστο κρατικά χρηματοδοτούμενα προγράμματα και έρευνες του Κέντρου για την Πρόληψη και Έλεγχο Τραυματισμών[7]. Ένας στους πέντε κατόχους όπλων στη Αμερική είναι μέλος της N.R.A, ενώ εκπρόσωποι του Ρεπουμπλικανικού κόμματος στηρίζουν ανοικτά την πολιτική της [8]. Στην ίδια έρευνα, εκτιμάται πως η N.R.A ξοδεύει τρία εκατομμύρια δολάρια ετησίως, ώστε να επηρεάσει την πολιτική όπλων. Το ζήτημα της οπλοκατοχής προκαλεί έναν ισχυρό διχασμό, τόσο σε επίπεδο πολιτειακού ζητήματος, όσο και σε επίπεδο πολιτικής, μεταξύ των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατικών[9]. Ενώ έχουν υπάρξει αρκετές έρευνες που δείχνουν πως ελαστικότερο νομοθετικό πλαίσιο περί οπλοκατοχής συσχετίζεται θετικά με εγκλήματα και ανθρωποκτονίες που γίνονται με όπλο[10],[11], εντούτοις μεγάλη μερίδα του Αμερικανικού λαού θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμά του την πρόσβαση και κατοχή όπλων και το χρησιμοποιεί ως επιχείρημα στην  ασφάλειά  του.

 

Διαβάστε Επίσης  Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών «Κοινωνιολογία: Θεωρία, Πολιτισμός, Μετασχηματισμοί» 2018-2019

 

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΟΠΛΟΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ  ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Σύμφωνα με έρευνα («Study on Firearms») του γραφείου ναρκωτικών και εγκλήματος του Ο.Η.Ε, οι Η.Π.Α καταλάμβαναν την πρώτη θέση με 29.7 ανθρωποκτονίες από όπλα στους 1.000.000 κατοίκους με μόλις δεύτερη την Ελβετία με 7.7 κατοίκους ανά 1.000.000.

 

Εικόνα 1 : Οι  Η.Π.Α βρίσκονται πρώτες στις ανθρωποκτονίες με όπλο ανά 1.000.000 κατοίκους

 

Σε μια άλλη έρευνα που πραγματοποιήθηκε και δημοσιεύθηκε στο BBC[12], το 64% των ανθρωποκτονιών στις Η.Π.Α για το 2016 αφορούσε θανάτους με όπλο (gun related killings), ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τον Καναδά είναι μόλις 30,5%[13]. Αυτό αποδεικνύει την έκταση που λαμβάνει το πρόβλημα της οπλοκατοχής και την άρρηκτη σύνδεσή του με τις ανθρωποκτονίες. Μια έρευνα που διεξήχθη στο πανεπιστήμιο Harvard το 2007 και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Social Science and Medicine”, έδειξε πως υπάρχει μια θετική ισχυρή σχέση ανάμεσα στο δείκτη θυματοποίησης σχετικό με ανθρωποκτονία με όπλο και το ποσοστό των νοικοκυριών ανά πολιτεία όπου υπάρχει όπλο.

 

Εικόνα 2 : Ο Δείκτης θυματοποίησης σχετικός με ανθρωποκτονία με όπλο αυξάνεται όσο αυξάνεται το ποσοστό των Αμερικανικών σπιτιών που έχουν όπλα ανά πολιτεία. Αυτό δείχνει πως η κατοχή όπλων όχι απλώς δε μειώνει την πιθανότητα θυματοποίησης, αλλά είναι ενισχυτικός παράγοντας.

 

Η πρόσφατα πραγματοποιηθείσα έρευνα της σχολής Δημόσιας Υγείας του πανεπιστημίου της Βοστόνης το 2013[14], έδειξε πως αύξηση 1% στην οπλοκατοχή συσχετιζόταν με παράλληλη αύξηση 0.9 μονάδες στην πολιτεία όσον αφορά στο δείκτη ανθρωποκτονίας ως συνολική αύξηση.

Η οπλοκατοχή φαίνεται να συσχετίζεται θετικά και με το ποσοστό ανθρωποκτονιών αστυνομικών εν ώρα υπηρεσίας, σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύθηκε στο American Journal Of Public Health[15]. Σε μια ενδελεχή μελέτη 782 ανθρωποκτονιών αστυνομικών την περίοδο 1996- 2010 και τους δείκτες οπλοκατοχής ανά πολιτεία (τα στοιχεία αντλήθηκαν από το FBI και το Centers for Disease Control and Prevention), αναδείχθηκε η θετική ισχυρή σχέση ανάμεσα στην οπλοκατοχή και τη θυματοποίηση των αστυνομικών: το 92% των αστυνομικών  «έπεσαν» εν ώρα υπηρεσίας από χρήση όπλου. Ακόμη, αστυνομικοί και όργανα τήρησης της τάξης είναι τρεις φορές πιο πιθανό να θυματοποιηθούν σε πολιτείες με τα ψηλότερα ποσοστά οπλοκατοχής σε σχέση με πολιτείες με τα χαμηλότερα : 0,95 ανθρωποκτονίες ανά 10.000 αστυνομικούς σε σχέση με 0,31 ανθρωποκτονίες ανά 10.000 αντίστοιχα.

Συμπερασματικά, το φαινόμενο της οπλοκατοχής και της χρήσης όπλου ως μιας ελευθερίας που παραχωρείται στον πολίτη προκειμένου να προστατέψει τον εαυτό του είναι ένας παράγοντας που αυξάνει την εν δυνάμει θυματοποίηση του πολίτη, αλλά και την ανασφάλειά του, ενώ όπως καταδεικνύουν τα παραπάνω στοιχεία, οδηγεί σε εγκληματογέννεση.

 

ΜΕΡΟΣ Β: ΟΠΛΟΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΓΛΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: ΠΩΣ Η ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΠΟΤΡΕΠΕΙ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ –Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ.

 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, εξαιτίας της ιδιαίτερης πολιτισμικής, φυλετικής, γεωγραφικής, ιστορικής και κοινωνικοοικονομικής της φύσης, αντιμετωπίζουν ένα φαινόμενο μοναδικό στον κόσμο, τις μαζικές δολοφονίες με όπλο. Σύμφωνα με το FBI[16], ως μαζική ανθρωποκτονία (mass shooting) ορίζεται η δολοφονία ή ο τραυματισμός σε δημόσιο χώρο τουλάχιστον 4 και άνω ατόμων σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή και σε συγκεκριμένη τοποθεσία (η σύνολο σημείων χωρίς μεγάλη χωρική απόκλιση μεταξύ τους).  Το ερευνητικό κέντρο Gun Violence Archive εξέδωσε στοιχεία[17] που δείχνουν πως ένα τέτοιο περιστατικό συμβαίνει κάθε 9 με 10 μέρες κατά μέσο όρο στις Η.Π.Α, με δυο εκ των φονικότερων περιστατικών να έχουν συμβεί το 2017. Η δολοφονία 26 ατόμων και τραυματισμού άλλων 20 στην εκκλησία Βαπτιστών του Sutherland Springs στο Τέξας στις 5 Νοεμβρίου 2017 και η δολοφονία 58 ατόμων και τραυματισμού 515 (στοιχεία υπό ανανέωση) σε φεστιβάλ country μουσικής στη Νεβάδα του Λας Βέγκας στις 1 Οκτωβρίου. Να σημειωθεί πως η πολιτεία του Τέξας είχε αρνηθεί να εκδώσει άδεια οπλοφορίας στον Devin Patrick Kelley, δολοφόνο των 26 ατόμων, καθώς υπήρχε προϊστορικό ενδοοικογενειακής βίας[18] . Αυτό εγείρει ερωτήματα και για το παράνομο εμπόριο όπλων που ανθεί στην Αμερική, χωρίς να αντιμετωπίζει όμως ιδιαίτερα προβλήματα και αλλού, καθώς εντάσσεται στις ηλεκτρονικές συναλλαγές στο dark web που γίνονται ανώνυμα υπό πλήρη κάλυψη.

 

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΑΣ

Το 1996 ήταν μια σημαδιακή χρονιά όσον αφορά στους νόμους περί οπλοκατοχής στην Αγγλία και την Αυστραλία. Η μεταστροφή της κοινής γνώμης και η συντονισμένη αλλαγή πολιτικής της κυβέρνησης μείωσε τα επίπεδα ανθρωποκτονιών και αυτοκτονιών με όπλα κατακόρυφα.

Τον Απρίλιο του 1996, ένας λευκός άνδρας ηλικίας 28 ετών[19], ο Martin Bryant, άνοιξε πυρ και σκότωσε 35 άτομα και τραυμάτισε άλλα 23[20] με ένα ημι-αυτόματο πυροβόλο όπλο στο λιμάνι Port Arthur της Τασμανίας στην Αυστραλία. Έκτοτε το περιστατικό αυτό είναι γνωστό και ως «η σφαγή στο Port Arthur» και αποτέλεσε τη μεγαλύτερη ανθρώπινη τραγωδία στη σύγχρονη ιστορία της Αυστραλίας. Τότε, παρά τις ισχυρότατες αντιδράσεις μερίδας πολιτών και διαφόρων lobby όπλων, η κυβέρνηση σε συνεργασία με τα 6 κρατίδια της κοινοπολιτείας[21] ψήφισε νόμους που απαγόρευαν τα ημι-αυτόματα όπλα και τα πυροβόλα όπλα που σκοτώνουν πολλούς ανθρώπους γρήγορα, υιοθέτησε νέες προδιαγραφές έκδοσης άδειας όπλων, θεσμοθέτησε υπηρεσία Εθνικού μητρώου καταγραφής όπλων και θέσπισε περίοδο αναμονής 28 ημερών για αγορές όπλων[22]. Οι παραπάνω κινήσεις οδήγησαν στη σύσταση της Εθνικής Συμφωνίας Όπλων (NFA). Η Κυβέρνηση κατέστρεψε περισσότερα από 600.000 όπλα των πολιτών με χρήματα που προέρχονταν από άμεσους φόρους των ίδιων. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε μετά το γεγονός ο πρωθυπουργός του συντηρητικού κόμματος John Howard : «Έχουμε (ως χώρα) μια ευκαιρία να μην βαδίσουμε στο Αμερικανικό μονοπάτι[23]».

Έκτοτε, σύμφωνα με πλήθος ερευνητικών πορισμάτων, οι δείκτες ανθρωποκτονιών και αυτοκτονιών έπεσαν κατακόρυφα καθώς την περίοδο 1995-2006 μειώθηκαν κατά 59% και 65%[24]. Αν και καταγράφηκαν 13 μαζικές δολοφονίες κατά τη 18ετία προ του 1996, στην οποία έχασαν τη ζωή τους 112 άτομα και τραυματίστηκαν άλλοι 52, στην εποχή μετά το 1996 και το περιστατικό του Port Arthur και έως το 2013 δεν καταγράφηκε καμία[25]. Επίσης, οι ανθρωποκτονίες με όπλο μειώθηκαν από 0,37 ανά 100.000 κατοίκους το 1995 σε 0,17 ανά 100.000 κατοίκους το 2006[26].

Ένα παρόμοιο περιστατικό στο Dunblane της Σκωτίας το 1996 ανάγκασε τη χώρα  να αυστηροποιήσει τους νόμους περί οπλοκατοχής. Ήταν 13 Μαρτίου 1996, όταν ο  43-χρονος Thomas Hamilton εισέβαλλε στο γυμναστήριο δημοτικού σχολείου και σκότωσε 16 παιδιά ηλικίας 5 και 6 ετών καθώς και την καθηγήτριά τους, τη 44χρονη Gwen Mayor στην προσπάθειά της να προστατέψει τα παιδιά. Ο ίδιος ο Hamilton βρέθηκε αργότερα νεκρός στo σημείο, όταν έστρεψε στον εαυτό του ένα από τα 4 όπλα που είχε φέρει μαζί του. Τους μήνες που ακολούθησαν τη σφαγή, μια πετυχημένη δημόσια καμπάνια ενάντια στην οπλοκατοχή κατέληξε σε ένα λαϊκό αίτημα που συγκέντρωσε περισσότερες από 750.000 υπογραφές και οδήγησε την Κυβέρνηση και τον τότε συντηρητικό πρωθυπουργό John Mayor να θέσει ερώτημα (γνωστό ως Cullen Inquiry[27] περί των σχετικών νόμων και να θεσμοθετήσει καλύτερους τρόπους προστασίας του κοινού[28]. Όλα τα πυροβόλα αυτόματα και ημι-αυτόματα όπλα καθώς και τα 22άρια περίστροφα απαγορεύτηκαν με την απόφαση που ονομάστηκε «Τροποποίηση όπλων- firearms amendment».Σε διάστημα ενός χρόνου από το περιστατικό, η ιδιωτική κατοχή όπλων απαγορεύτηκε και το  Ηνωμένο Βασίλειο απέκτησε μια απ’ τις σκληρότερες νομοθεσίες οπλοκατοχής.  

 

Εικόνα 3 : Ανθρωποκτονίες σχετικές με χρήση όπλων ανά 100.000 άτομα. Σημείο-μεταίχμιο η ημερομηνία 1996, όταν θεσπίστηκε η «Εθνική Συμφωνία για τα όπλα-NFA» μετά τον θάνατο 35 ατόμων στο λιμάνι  Port Arthur.

 

 

Εικόνα 4: Καταγεγραμμένες επιθέσεις στις οποίες υπήρξε χρήση όπλων ανά χιλιάδες από το 1990 έως το 2010. Αν και παρατηρείται μια πτώση μετά το 1996, εντούτοις η χρήση όπλων θα πέσει κατακόρυφα μόνο μετά το 2004, όπου αυξάνεται σε μεγάλο βαθμό η αστυνομία στην Αγγλία και Ουαλία.

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Συμπερασματικά, οι απόπειρες  ελέγχου των όπλων και της κατοχής τους στις δυο προαναφερόμενες χώρες καθώς και οι κεντρικές κυβερνητικές παρεμβάσεις σε νομοθετικό επίπεδο, απέτρεψαν μεγάλο ποσοστό της ένοπλης βίας και οδήγησαν σε μια κατακόρυφη μείωση των αυτοκτονιών τόσο στην Αυστραλία, όσο και σε Αγγλία και Ουαλία. Ωστόσο, η έρευνα έχει δείξει πως η μείωση χρήσης όπλων αντικαταστάθηκε από τη χρήση άλλων επικίνδυνων αντικειμένων, όπως μαχαίρια και άλλα. Ακόμη, έγινε περισσότερο ευρεία η εισαγωγή και χρήση διαφορετικών – άγνωστων μέχρι τότε στο Ηνωμένο Βασίλειο- τύπων όπλων,  όπως των πιστολιών εκκίνησης και των αεροβόλων όπλων[29]. Πάντως, η θεσμική επέμβαση κρίθηκε σε γενικές γραμμές αποτελεσματική, καθώς εδώ και δυο δεκαετίες το βίαιο έγκλημα που αφορά στη χρήση όπλων αλλά και οι ανθρωποκτονίες (των αυτοκτονιών συμπεριλαμβανομένων) μειώθηκαν θεαματικά. Οι κεντρικές νομοθετικές παρεμβάσεις και η αύξηση των νόμων που αφορούν την κατοχή όπλων έδρασαν κατασταλτικά στο βίαιο ένοπλο έγκλημα και μείωσαν τα περιστατικά, οι δείκτες των οποίων έπεσαν σε ιστορικά δεκαετιών τουλάχιστον μια φορά κατά τη διάρκεια της εικοσαετίας που ακολούθησε (1996-2016).

Συνεπώς, μια πρώτη εκτίμηση για το αν θα μπορούσαν οι Η.Π.Α να ακολουθήσουν το μονοπάτι χωρών όπως η Αυστραλία είναι θετική: Πολυπολιτισμική εθνολογική σύσταση, αποκεντρωμένο κυβερνητικό και διοικητικό σύστημα (και οι δυο χώρες είναι Ομοσπονδίες), έντονη φιλελεύθερη παράδοση σε όλους τους τομείς και προφανώς, έντονο πρόβλημα με τη χρήση (κατάχρηση) όπλων, η οποία οδηγεί σε χιλιάδες περιστατικά καθημερινά.

Από εκεί και πέρα, κατά την άποψη του γράφοντος, η Εθνική παράδοση στα όπλα και η κουλτούρα των όπλων, οι ομάδες πίεσης (interest groups και lobbies) που ξοδεύουν τεράστια ποσά ετησίως για να διατηρήσουν τους οπαδούς τους και χρηματοδοτούν πολιτικές εκστρατείες και κυβερνήσεις[30], η με ορισμένο τρόπο νοούμενη έννοια της ‘’ελευθερίας‘’ του Αμερικανού πολίτη είναι παράγοντες που αποτρέπουν μια ολική αναθεώρηση της επιρροής των όπλων.

————————— ————

Βιβλιογραφία

Alan Fox J., Levin J.,Quinet K. D., The Will to Kill: Making Sense of Senseless Murder, Pearson ,2011.

Cook P., Goss J., The Gun Debate: What Everyone Needs to Know, Oxford University Press, 2014.

Flemming A., Gun Policy in the United States and Canada: The Impact of Mass Murders and Assassinations on Gun Control, Bloomsberry Academic, 2012.

Gabor T., Confronting Gun Violence in America, Palgrave Macmillan, 2016.

Hemenway D., Private Guns, Public Health, University of Michigan Press, 2006.

Kleck G., Point Blank: Guns and Violence in America, Routledge, 2005.

Kleck G., Targeting Guns: Firearms and Their Control, Routledge, 1998

Lott J., More Guns, Less Crime :Understanding Crime and Gun Control Laws,3th Ed., University of Chicago Press, 2010.

Schildkraut  J., Elsass J.H., Mass Shootings: Media, Myths, and Realities, Praeger, 2016.

Spitzer R. J., The Politics of Gun Control, 7th. Ed., Routledge, 2017,

Tonso, Gun and Society: The Social and Existential Roots of the American Attachment to Firearms, University Press of America, 1982.

Winkler A., Gunfight: The Battle over the Right to Bear Arms in America, W. W. Norton & Company, 2015.

 

———————————————- —————————————— ———–

[1] Ζαραφωνίτου Χ., Πρόληψη της Εγκληματικότητας σε Τοπικό Επίπεδο,σελ. 11, Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα, 2003΄.

[2] Legal Information Institute, https://www.law.cornell.edu/wex/second_amendment

[3] Frederic Lemieux, «Effect of Gun Culture and Firearm Laws on Gun Violence and Mass Shootings in the United States: A Multi-Level Quantitative Analysis», στο «International Journal of Criminal Justice Sciences», Vol 9, Issue 1 January – June 2014, σελ. 3.

[4] Ό.π σελ. 3

[5] Ό.π σελ 5

[6] Ό.π σελ. 5.

[7] Ό.π  σελ. 3

[8] Igielnik R., Brown A., «Key takeaways on Americans’ views of guns and gun ownership», στο www.pewresearch.org,

http://www.pewresearch.org/fact-tank/2017/06/22/key-takeaways-on-americans-views-of-guns-and-gun-ownership/, ανάκτηση 22/12/17 , 5:07.

[9] Cohn N., Quealy K., « Nothing Devides  Voters Like  Owning a Gun, στο NY Times,

https://www.nytimes.com/interactive/2017/10/05/upshot/gun-ownership-partisan-divide.html, ανάκτηση 30/12/2017, ώρα 3.01.

[10] Lopez G., «The research is clear: gun control saves lives», https://www.vox.com/policy-and-politics/2017/10/4/16418754/gun-control-washington-post, ανάκτηση 30/12/2017,  ώρα 3.02.

[11] Wenner-Moyer Melinda, More Guns Do Not Stop More Crimes, Evidence Shows, Scientific American,

 https://www.scientificamerican.com/article/more-guns-do-not-stop-more-crimes-evidence-shows/, ανάκτηση 22/12/17, 5:13.

[12]  Πηγή : FBI, Home Index, Home Office, Statistics Canada , «America’s gun problem in 10 Charts»,BBC ,http://www.bbc.com/news/world-us-canada-41488081, ανάκτηση 22/12/2017 12:09.

[13]  Ό.π .

[14] Siegel M., Ross C.S., Charles King III., «The Relationship Between Gun Ownership and Firearm Homicide Rates in the United States, 1981–2010», στο  American Journal of Public Health .

[15] Swedler D.I., Simmons M., Hemenway D., «Firearm Prevalence and Homicides of Law Enforcement Officers in the United States», στο American Journal of Public Health 105, no. 10 (October 1, 2015): pp. 2042-2048.

[16] Morton R.J. (ed.) «Serial Murder» , στο FBI.gov, https://www.fbi.gov/stats-services/publications/serial-murder,  ανάκτηση 30/12/2017, ώρα 5:03.

[17] Robinson M., Gould S.,  «There have been 307 mass shootings in the US so far in 2017»,  στο Business Insider ,http://www.businessinsider.com/how-many-mass-shootings-in-america-las-vegas-shooting-2017-10, ανάκτηση 31/12/2017, ώρα 5:14

[18] Baynes C., «Texas shooting victims: Everything we know about the 26 people shot dead in Sutherland Springs»,. στον Independent

http://www.independent.co.uk/news/world/americas/texas-shooting-victims-names-list-church-shot-dead-killed-sutherland-springs-first-baptist-church-a8039966.html, ανάκτηση 31/12/2017, ώρα 5:18.

[19] Dewan A.,Tarabay J., «What the UK and Australia did differently after mass shootings» στο CNN, http://edition.cnn.com/2017/10/04/world/gun-control-uk-australia/index.html, , Beck K. «Are Australia’s gun laws the solution for the US?», στο BBC, Krishnadev C., « Australia’s Lessons on Gun Control» στο The Atlantic, ανάκτηση 31/12/17, ώρα 6:58.

[20] Krishnadev C., « Australia’s Lessons on Gun Control», The Atlantic, ό

[21] Beck K., «Are Australia’s gun laws the solution for the US?», ό.π

[22] Krishnadev C., « Australia’s Lessons on Gun Control» στο The Atlantic, ό

[23]  Ό.π σημ.20.

[24] Wilson M., «Instruments of Violence: Weapons Control Efforts to Reduce and Prevent Armed Violence», The Geneva Declaration on Armed Violence and Development, Policy Paper 3, April 2014, http://www.genevadeclaration.org/fileadmin/docs/Policy-paper/GD-PolicyPaper3-instruments-EN.pdf, ανάκτηση 31/12/17, ώρα 8:02.

[25] Chapman S. et al. «Australia’s 1996 Gun Law Reforms: Faster Falls in Firearm Deaths, Firearm Suicides, and a Decade without Mass Shootings» στο Injury Prevention, Vol. 12, No. 6, pp. 365–72 όπως αναφέρεται στο Wilson M., «Instruments of Violence: Weapons Control Efforts to Reduce and Prevent Armed Violence», ό.π. σημ. 24.

[26] Leigh A., Neil C., «Do Gun Buybacks Save Lives? Evidence from Panel Data», The Australian National University, 5/8/2012, σελ. 10 επ.  http://andrewleigh.org/pdf/GunBuyback_Panel.pdf

[27] Jowit J. et. al. «Four countries with gun control – and what America could learn from them»  14/3/2016 στο The Guardian, https://www.theguardian.com/us-news/2016/mar/15/so-america-this-is-how-you-do-gun-control

[28] Wilkinson P., «Dunblane: How UK school massacre led to tighter gun control» ,30/1/2013  στο CNN http://edition.cnn.com/2012/12/17/world/europe/dunblane-lessons/index.html.

[29] Squires P., Gun Control Network όπως αναφέρεται στο Wilkinson P., «Dunblane: How UK school massacre led to tighter gun control», ό.π σημ. 26.

[30] Η National Rifle Association σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία ξόδεψε 419 εκατομμύρια καθ’ όλη τη διάρκεια του 2016 στην εκστρατεία της όπως αναφέρεται στο Nass D., «11 Facts That Tell the Story of Gun Violence in 2017» 26/12/2017 στο The Trace, https://www.thetrace.org/features/gun-violence-facts-2017/ ανάκτηση 4/1/2018 ώρα 1:08.

Διαβάστε Επίσης  Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών «Κοινωνιολογία: Θεωρία, Πολιτισμός, Μετασχηματισμοί» 2018-2019

 

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!