Παιδική προστασία-ισότητα των φύλων και Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής: Το παράδειγμα των Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ)

 Δημήτρης Μπουρίκος

Πολιτικός Επιστήμονας- Κοινωνικός Λειτουργός, Αποφ. Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης

http://dimitrisbourikos.academia.edu

 

Σύνοψη

Την προεκλογική περίοδο συνηθίζεται να γίνεται από τις δημοτικές αρχές ένας απολογισμός έργων και δράσεων, αν και επιβάλλεται ετησίως από την κείμενη νομοθεσία χωρίς όμως να τηρείται σε πολλές περιπτώσεις. Σε αναρτήσεις δημοτικών αρχών, θα βρει κανείς αναφορές σε θέματα παιδείας (πχ., συντήρηση σχολικών κτηρίων, μικροεπισκευές, εξοπλισμός σχολικών μονάδων, στήριξη κοινωνικών φροντιστηρίων) αλλά σπάνια σε θέματα παιδικής προστασίας. Οι Δήμοι της χώρας έχουν μια εξαιρετικά σημαντική αρμοδιότητα στο πεδίο της παιδικής προστασίας-ισότητας των φύλων και αυτή αναφέρεται στην ίδρυση και λειτουργία κέντρων δημιουργικής απασχόλησης παιδιών (ΚΔΑΠ) ή και παιδιών με αναπηρίες (ΚΔΑΠ-ΜΕΑ). Και σε αυτό τον τομέα, οι ανισότητες μεταξύ των Δήμων είναι εξαιρετικά σημαντικές και αντανακλούν τις διαφορετικές προτεραιότητες των δημοτικών αρχών και την έλλειψη κατάλληλων υποδομών, όπως δείχνει η παρούσα χαρτογράφηση των ΚΔΑΠ στην Περιφέρεια Αττικής. Ως εκ τούτου, η πρόσβαση παιδιών σε ΚΔΑΠ & ΚΔΑΠ-ΜΕΑ είναι διαφοροποιημένη και κυμαίνεται από ανύπαρκτη (καμία δομή ΚΔΑΠ) μέχρι σημαντική κάλυψη. Η διαφοροποίηση αυτή δεν στερεί μόνο από τα παιδιά τις εξαιρετικά χρήσιμες υπηρεσίες των ΚΔΑΠ αλλά αποτελεί και εμπόδιο, κυρίως για τις γυναίκες, να συμφιλιώσουν την οικογενειακή με την επαγγελματική ζωή τους και ως εκ τούτου συμβάλει στον κοινωνικό αποκλεισμό τμήματος των συμπολιτών μας. Τέλος, η διαχρονική σύγκριση των δομών ΚΔΑΠ και των προσφερόμενων θέσεων ανά Δήμο, αποτελεί ένα σημαντικό δείκτη αξιολόγησης του έργου των δημοτικών αρχών στο πεδίο της παιδικής προστασίας, ενός δηλ. κρίσιμου και ιδιαίτερα ευαίσθητου τομέα κοινωνικής μέριμνας και αλληλεγγύης.

 

Η φιλοσοφία των ΚΔΑΠ

Τα ΚΔΑΠ αποτελούν θεσμό κοινωνικής μέριμνας και αλληλεγγύης στο ευαίσθητο πεδίο της παιδικής προστασίας, προσφέροντας σε παιδιά ηλικίας 5-12 ετών τη δυνατότητα δημιουργικής χρήσης του ελεύθερου χρόνου τους (δηλ. του εξωσχολικού χρόνου τους) και εξυπηρετώντας ταυτόχρονα την προώθηση της ισότητας των φύλων και των ίσων ευκαιριών μέσω της εναρμόνισης/συμφιλίωσης οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής. Ιδιαίτερα σε συνθήκες οικονομικής δυσχέρειας και ψυχοπιεστικού αστικού περιβάλλοντος, η παροχή δυνατότητας δημιουργικής απασχόλησης στα παιδιά αποτελεί εμπραγμάτωση του δικαιώματος του παιδιού για ελεύθερο χρόνο, παιχνίδι, δημιουργική έκφραση και κοινωνικότητα. Η δυνατότητα αυτή είναι ακόμα πιο ζωτική σε συνθήκες ακραίας εμπορευματοποίησης του ελεύθερου χρόνου γονιών και παιδιών, ανισότητας στην πρόσβαση σε κοινόχρηστους και κοινωφελείς χώρους αλλά και γενικευμένης ανασφάλειας για παρουσία και κοινωνική επαφή σε ανοικτούς δημόσιους χώρους. Στα ΚΔΑΠ, τα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν την κοινωνικότητα, τη συντροφικότητα και τη συνεργασία, να εξοικειωθούν με την  τέχνη και τον πολιτισμό ενώ προωθείται η καλλιέργεια του πνεύματος ισότητας των φύλων, η άμβλυνση των συνθηκών και η τροποποίηση συμπεριφορών περιθωριοποίησης λόγω φυλετικών, πολιτισμικών, κοινωνικών και άλλων διαφορών, η καταπολέμηση των προκαταλήψεων και στερεοτύπων, καθώς και η εξειδικευμένη-ολοκληρωμένη υποστήριξη των παιδιών που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα τον κίνδυνο αποκλεισμού (Σιδηρά, Δεληστάθης, 2000).

 

Σύντομο ιστορικό των ΚΔΑΠ

Όπως και άλλες δομές κοινωνικής μέριμνας, τα ΚΔΑΠ οφείλουν την ύπαρξή τους στις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες της δεκαετίας του ’90, ιδιαίτερα στο πεδίο προώθησης της ισότητας και των ευκαιριών απασχόλησης. Εμβληματική είναι η Σύσταση 92/241 του Συμβουλίου (L 123/16, 8.5.92) σχετικά με τη φύλαξη των παιδιών. Σύμφωνα με αυτήν, οι υπηρεσίες φύλαξης των παιδιών πρέπει να παρέχονται σε προσιτές τιμές στους γονείς, να συνδυάζουν σίγουρη φύλαξη από άποψη υγείας και ασφάλειας, στοιχειώδους αγωγής και παιδαγωγικής προσέγγισης, να λαμβάνουν υπόψη τις ανάγκες των γονέων και των παιδιών και να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εκάστοτε τοπικών κοινοτήτων μέσω επαφών και ανταλλαγών πληροφοριών. Τα πρώτα ΚΔΑΠ δημιουργήθηκαν στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80 (Καραμεσίνη, Σκόμπα, Χατζηβαρνάβα, 2016) και άρχισε να αναπτύσσεται τη δεκαετία του ’90.

Αναλυτικότερα,  το 1994 στο πλαίσιο της κοινοτικής πρωτοβουλίας NOW (και με συγχρηματοδότηση της ΓΓ Ισότητας), υλοποιήθηκαν από την ΕΕΤΑΑ δύο σχέδια δράσης για τη δημιουργία χώρων δημιουργικής απασχόλησης παιδιών. Αναλυτικότερα, δημιουργήθηκαν πέντε ΚΔΑΠ στους Δήμους Ελευσίνας, Καλλιθέας, Κατερίνης, Χαλκίδας και Κομοτηνής από το ΙΝΕ ΓΣΕΕ και πέντε ΚΔΑΠ στους Δήμους Λαυρίου, Ξάνθης, Πάτρας, Ιωαννίνων και την Κοινότητα Κορινού Πιερίας από την ΕΕΤΑΑ (Σιδηρά, Δεληστάθης, 2000).

Το 1996 στο πλαίσιο της κοινοτικής πρωτοβουλίας «Απασχόληση- άξονας NOW», οι ανωτέρω φορείς σχημάτισαν εταιρικό σχήμα, επιχειρώντας μια ολοκληρωμένη προσέγγιση της οργάνωσης και λειτουργίας των ΚΔΑΠ υπό το συντονισμό του ΚΕΘΙ που περιλάμβανε: Συνέχιση της λειτουργίας των παλαιών ΚΔΑΠ, δημιουργία οκτώ νέων ΚΔΑΠ (στους Δήμους Αλεξανδρούπολης, Έδεσσας, Αγρινίου, Λιτόχωρου, Κάτω Αχαΐας, Λάρισας, Ηρακλείου και Αχαρνών), κατάρτιση στελεχών για θέματα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού και οργάνωση δικτύου των ΚΔΑΠ (Σιδηρά, Δεληστάθης, 2000).

Ακολούθως, την περίοδο 1998-1999 τα ΚΔΑΠ εντάχθηκαν στα Εθνικά Σχέδια Δράσης για την Απασχόληση και χρηματοδοτήθηκε η επέκτασή τους σε πάνω από εκατό Δήμους με ευθύνη της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η χρηματοδότηση των ΚΔΑΠ συνεχίστηκε στο Β΄ΚΠΣ 1994-1999[1] (ΕΠ «Συνεχιζόμενη κατάρτιση και προώθηση στην απασχόληση», στο Γ΄ΚΠΣ 2000-2006[2] (ΕΠ «Απασχόληση και Επαγγελματική Κατάρτιση» και ΠΕΠ) και στο ΕΣΠΑ 2007-2013.[3]

Ωστόσο, συχνά είναι τα διοικητικά και διαχειριστικά προβλήματα που συνεπάγονται ασυνέχειες στη λειτουργία των δομών, όπως το κλείσιμο μεγάλου αριθμού ΚΔΑΠ το 2008 λόγω της αλλαγής των κανόνων χρηματοδότησης από το ΕΚΤ  (βλ. Καραμεσίνη, Σκόμπα, Χατζηβαρνάβα, 2016), ενώ δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί η οργανωτική ένταξη των ΚΔΑΠ στους ΟΤΑ, η τακτική χρηματοδότησή τους και η διασφάλιση του αναγκαίου προσωπικού.[4]

Στο τρέχον ΕΣΠΑ/ΣΕΣ 2014-2020[5], η χρηματοδότηση των ΚΔΑΠ εντάχθηκε στο ΕΠ Ανάπτυξη Ανθρωπίνου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση ως μια από τις σημαντικότερες δράσεις για τη συμφιλίωση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής. Η δημιουργική απασχόληση των παιδιών ηλικίας 5-12 ετών όχι μόνο συνεχίζει να είναι βασική δράση για τη συμφιλίωση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής αλλά αποτελεί πια μια μορφή κοινωνικής επένδυσης για τα παιδιά (και την αυριανή νέα γενιά)[6], ιδιαίτερα σε συνθήκες ακόμα μεγαλύτερου χάσματος μεταξύ ζήτησης και προσφοράς της εν λόγω κοινωνικής υπηρεσίας και αδυναμίας πρόσβασης σε ανάλογες υπηρεσίες με προσιτές τιμές για τα πιο ευάλωτα νοικοκυριά. Η δε διαθέσιμη μελετητική και ερευνητική αξιολόγηση των παρεχόμενων υπηρεσιών από τα ΚΔΑΠ τονίζει τη συντριπτικά θετική αξιολόγηση των γονέων για τη συγκεκριμένη υπηρεσία.

 

Κανονιστικό πλαίσιο των ΚΔΑΠ-Εργαλεία στήριξης

Το κανονιστικό πλαίσιο και οι ειδικότερες τεχνικές προδιαγραφές των ΚΔΑΠ ορίστηκαν με την υ.α. αριθμ. Π1β/ΓΠ/οικ.14951/2001 (ΦΕΚ1397Β), όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, και περιλαμβάνει τον ορισμό και το σκοπό των ΚΔΑΠ, την διαδικασία άδειας ίδρυσης και λειτουργίας των ΚΔΑΠ, τις τεχνικές προδιαγραφές, τα κριτήρια επιλογής παιδιών, την εγγραφή παιδιών, το ωράριο λειτουργίας, την εξειδίκευση του προσωπικού, τον ορισμό ευθυνών και την άσκηση εποπτείας και ελέγχου. Αυτό το κανονιστικό πλαίσιο ισχύει τόσο για τους Δήμους και τα νομικά πρόσωπά τους, όσο και για τις δημοτικές επιχειρήσεις, τις διαδημοτικές επιχειρήσεις, τις ενώσεις δημοτικών επιχειρήσεων και τους φορείς ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και κερδοσκοπικού χαρακτήρα (βλ. και άρθρο 9 του ν. 4018/2011).

Τα ΚΔΑΠ ορίζονται ως μονάδες στις οποίες απασχολούνται παιδιά ηλικίας 5-12 ετών για ένα χρονικό διάστημα της ημέρας με σκοπό την απασχόληση των παιδιών εκτός σχολικού ωραρίου, την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου τους με ατομική και οργανωμένη δραστηριότητα ή μέσα από οργανωμένες ομάδες εργαστηρίων και την εξυπηρέτηση των γονέων. Η άδεια ίδρυσης και λειτουργίας των ΚΔΑΠ χορηγείται από τις αρμόδιες υπηρεσίες των Περιφερειών, κατόπιν σχετικής γνωμοδότησης από την κατά νόμο αρμόδια επιτροπή καταλληλότητας. Τα ΚΔΑΠ μπορούν να στεγάζονται σε ιδιόκτητο, μισθωμένο ή παραχωρούμενο χώρο με τήρηση συγκεκριμένων προδιαγραφών ή και στις κτιριακές εγκαταστάσεις των δημοτικών σχολείων εκτός σχολικού ωραρίου. Η επιλογή των παιδιών γίνεται κατά προτεραιότητα υπέρ των οικογενειών με χαμηλά εισοδήματα, των πολύτεκνων οικογενειών, των μονογονεϊκών οικογενειών και των γονέων με αναπηρία. Το προσωπικό αποτελείται από εξειδικευμένο προσωπικό (δάσκαλοι, γυμναστές, καθηγητές μουσικής, καθηγητές πληροφορικής, ζωγράφοι, θεατρολόγοι κ.ά.) και προσωπικό καθαριότητας και βοηθητικών εργασιών.

Το σημαντικότερο υλικό στήριξης των δράσεων των ΚΔΑΠ υπό μορφή οδηγού έχει εκπονηθεί από το ΚΕΘΙ (https://kethi.gr/2008-12-17-23-30-19), ωστόσο λείπει μια πλατφόρμα αρμόδιου δημόσιου φορέα  για την ελεύθερη πρόσβαση σε παιδαγωγικό υλικό, οδηγούς και πρότυπα δράσεων καθώς και αξιολόγησης. Κάποιοι Δήμοι της χώρας έχουν δημιουργήσει και ιστότοπους των ΚΔΑΠ που λειτουργούν με χρήσιμες πληροφορίες για τις επιμέρους δράσεις τους και την ενημέρωση των τοπικών κοινωνιών.[7]

 

Χωρικές ανισότητες στην πρόσβαση σε ΚΔΑΠ: Το παράδειγμα της Περιφέρειας Αττικής

Οι χωρικές ανισότητες στην πρόσβαση σε κοινωνικές υπηρεσίες και δομές είναι ένα από τα βασικά διαρθρωτικά ελλείμματα του ελληνικού κράτους πρόνοιας. Οι χωρικές ανισότητες ειδικά σε δομές παιδικής προστασίας, όπως τα ΚΔΑΠ, αποτελούν αντανάκλαση ποικίλων παραγόντων με κυριότερη την αδράνεια των Δήμων στη δημιουργία ή εύρεση κατάλληλων υποδομών και προτεραιοποίησης του συγκεκριμένου θέματος στη συνολική τους δράση. Επίσης, φαίνεται ότι σε Δήμους που ήταν ενταγμένοι στα αρχικά πιλοτικά προγράμματα της δεκαετίας του ’90 μέσω κοινοτικών πρωτοβουλιών, η στήριξη της συνέχειας και ανάπτυξης των ΚΔΑΠ ήταν ευκολότερη.  Για να χαρτογραφήσουμε τις εν λόγω χωρικές ανισότητες στην Περιφέρεια Αττικής, στηριχθήκαμε στα στοιχεία της ΕΕΤΑΑ για την περίοδο 2018-2019 και ειδικότερα στα στοιχεία των διαθέσιμων θέσεων ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠ-ΜΕΑ των Δήμων, των νομικών προσώπων των Δήμων και των δημοτικών ή κοινωφελών επιχειρήσεων των Δήμων στο πλαίσιο του προγράμματος συμφιλίωσης οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής.

Ο συνολικός αριθμός των δομών ΚΔΑΠ στην Περιφέρεια Αττικής για την περίοδο 2018-2019 φαίνεται να είναι 54 και ο συνολικός αριθμός ωφελούμενων παιδιών 3.842. Τα στοιχεία ανά Δήμο είναι αποκαλυπτικά των μεγάλων διαφοροποιήσεων. Σε σύνολο 66 Δήμων, οι 41 φαίνεται να μην διέθεσαν θέσεις για ΚΔΑΠ μέσω του προγράμματος συμφιλίωσης οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής. Το μεγαλύτερο αριθμό διαθέσιμων θέσεων εμφανίζει ο Δήμος Καλλιθέας (538 παιδιά) και έπεται ο Δήμος Χαϊδαρίου (460 παιδιά), Μεγαρέων (435 παιδιά), Νέας Σμύρνης (375 παιδιά), Ηλιούπολης (368 παιδιά) και Ασπροπύργου (260 παιδιά).

Πολύ μικρή έως ανύπαρκτη είναι η συμμετοχή Δήμων από τις Περιφερειακές Ενότητες Βόρειου Τομέα Αθήνας, Νότιου Τομέα Αθήνας και Πειραιά (βλ. Διάγραμμα 1 & Χάρτη 1), συνεχίζοντας έτσι να ισχύει η διαπίστωση ότι οι μεγάλοι Δήμοι δεν λειτουργούν ΚΔΑΠ και η ανάλογη υπηρεσία καλύπτεται από ιδιωτικά κέντρα παροχής εξω-σχολικών δραστηριοτήτων (Καραμεσίνη, Σκόμπα, Χατζηβαρνάβα, 2016). Μεγάλες είναι και οι ανισότητες πρόσβασης στην υπηρεσία των ΚΔΑΠ εντός των Περιφερειακών Ενοτήτων (Π.Ε.). Στην Π.Ε. Δυτικής Αττικής (ράβδοι με κόκκινο χρώμα στο Διάγραμμα 1), ο Δήμος Μεγάρων προσφέρει σχεδόν διπλάσιες θέσεις συγκριτικά με τους Δήμους Ασπροπύργου και Μάνδρας-Ειδυλλίας και σχεδόν τετραπλάσιες συγκριτικά με τον Δήμο Φυλής, ενώ ο Δήμος Ελευσίνας έχει μηδενική προσφορά θέσεων σε ΚΔΑΠ.

 

 

Δεδομένων των πληθυσμιακών διαφοροποιήσεων μεταξύ των Δήμων της Αττικής αλλά και της ανάγκης να προσεγγιστεί ο βαθμός κάλυψης των αναγκών, στηριχθήκαμε στα στοιχεία της ΕΕΤΑΑ για την περίοδο 2018-2019 και ειδικότερα στα στοιχεία των διαθέσιμων θέσεων ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠ-ΜΕΑ των Δήμων, των νομικών προσώπων των Δήμων και των δημοτικών ή κοινωφελών επιχειρήσεων των Δήμων στο πλαίσιο του προγράμματος συμφιλίωσης οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής και τα στοιχεία μόνιμου πληθυσμού ανά ηλικιακές ομάδες της απογραφής του 2011 (ΕΛΣΤΑΤ). Σύμφωνα με την επεξεργασία αυτών των στοιχείων, ο βαθμός κάλυψης ποικίλει από  2 (Δήμος Παλλήνης)  μέχρι το 271 (Δήμος Πόρου). Οι Δήμοι με τα υψηλότερα ποσοστά κάλυψης βρίσκονται στις Π.Ε. Νήσων, Δυτικής Αττικής, Δυτικού Τομέα Αθηνών και Νότιου Τομέα Αθηνών (βλ. Διάγραμμα 2 & Χάρτη 2). Μεγάλες είναι και οι ανισότητες πρόσβασης στην υπηρεσία των ΚΔΑΠ εντός των Περιφερειακών Ενοτήτων (Π.Ε.). Στην Π.Ε. Δυτικής Αττικής (ράβδοι με κόκκινο χρώμα στο Διάγραμμα 2), οι Δήμοι Μεγάρων και Μάνδρας-Ειδυλλίας έχουν σχεδόν διπλάσιο δείκτη πληθυσμιακής κάλυψης έναντι του Δήμου Ασπροπύργου και πολλαπλάσια έναντι του Δήμου Φυλής.

 

 

Δεδομένου ότι αφενός η διάθεση θέσεων ΚΔΑΠ έχει εξαιρετικά μεγαλύτερη σημασία για τις γυναίκες και τα παιδιά που εντάσσονται στον ευάλωτο πληθυσμό (κίνδυνος φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού) και αφετέρου η συγχρηματοδότηση των ΚΔΑΠ συνδέεται με την καταπολέμηση της φτώχειας (τόσο με τη στήριξη των γυναικών προς εύρεση εργασίας ή κατάρτιση όσο και με την επένδυση σε πλούσια ερεθίσματα για τα παιδιά), έχει ενδιαφέρον να δούμε αν οι προσφερόμενες δημοτικές θέσεις ΚΔΑΠ συσχετίζονται θετικά και σε ποιο βαθμό με την κοινωνική κατάσταση των συγκεκριμένων Δήμων. Κάνοντας χρήση πάλι των διαθέσιμων δημοτικών θέσεων ΚΔΑΠ για την περίοδο 2018-2019 και του δείκτη ακραίας φτώχειας  (ωφελούμενοι Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης ως % του μονίμου πληθυσμού), διαπιστώνουμε μια εξαιρετικά οριακή θετική συσχέτιση (βλ. Διάγραμμα 3).

Το εύρημα αυτό οφείλει να προβληματίσει τους διαμορφωτές πολιτικής και τις διαχειριστικές αρχές των συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων δεδομένου ότι αποτελεί ένδειξη περί χαλαρής/οριακής συμβολής των δομών στην κάλυψη των αναγκών των πλέον ευάλωτων κοινωνικών ομάδων (παρόμοια φαινόμενα έχουν καταγραφεί και σε άλλες συγχρηματοδοτούμενες δομές, όπως τα Κέντρα Δια Βίου Μάθησης, βλ. Υπ. Παιδείας/ΓΓΔΒΜ, 2013).

 

 

Συμπερασματικά

Ο θεσμός των ΚΔΑΠ, παρά τη πολύχρονη πια παρουσία του στην ελληνική κοινωνία και την πιστοποιημένη προσφορά του στην παιδική προστασία και τη στήριξη της αυτονομίας των γυναικών, ταλανίζεται από την επισφάλεια, τις ασυνέχειες και την αβεβαιότητα της εξάρτησής του από τους ευρωπαϊκούς συγχρηματοδοτούμενους πόρους. Μέχρι σήμερα δεν έχει ενταχθεί οργανικά ο θεσμός των ΚΔΑΠ στην τοπική αυτοδιοίκηση α΄ βαθμού με την ανάλογη πρόνοια για το εξειδικευμένο προσωπικό τους και τη διασφάλιση κατάλληλων υποδομών. Τα στοιχεία της περιόδου 2018-2019 για τις προσφερόμενες θέσεις ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠ-ΜΕΑ από τους Δήμους της Αττικής στο πλαίσιο της δράσης για την εναρμόνιση της οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής αποκαλύπτουν εξαιρετικά σημαντικές διαφοροποιήσεις που στην πράξη συνεπάγονται χωρικές και κοινωνικές ανισότητες στο πεδίο παροχής υπηρεσιών παιδικής προστασίας και ισότητας των φύλων. Μεγάλοι Δήμοι και Δήμοι με ιδιαίτερα οξυμένα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα απουσιάζουν από το χάρτη δημοτικής παροχής υπηρεσιών ΚΔΑΠ, ενώ οι ανισότητες είναι εμφανείς και εντός των Περιφερειακών Ενοτήτων. Ο βαθμός κάλυψης των αναγκών δημιουργικής απασχόλησης παιδιών 5-12 ετών με θέσεις ΚΔΑΠ δύναται να είναι ένας αντικειμενικός δείκτης αξιολόγησης των δημοτικών αρχών στο πεδίο της παιδικής προστασίας και της προώθησης της ισότητας των φύλων καθώς και βασικός άξονας κοινωνικής πολιτικής στα επιχειρησιακά προγράμματα των Δήμων για τη νέα δημοτική περίοδο 2020-2023.

 


[1] http://www.3kps.gr/1986-1999.htm.

[2] http://www.3kps.gr/2000-2006.htm.

[3] http://www.3kps.gr/2007-2013.htm.

[4] Βλ. χαρακτηριστικά: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=40205, http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=127720  & παρεμβάσεις πανελληνίου συλλόγου εργαζομένων στα ΚΔΑΠ (https://kdap-kdapmea.blogspot.com).

[5] https://www.espa.gr/el/Pages/staticOperationalProgrammes.aspx.

[6] https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32013H0112&from=EN.

[7] Βλ. χαρακτηριστικά Δήμου Νέας Σμύρνης, https://kdapns.com.

 

Διαβάστε Επίσης  Απόφαση Πρωτοδικείου Αθηνών: Το εργασιακό στρες μπορεί να είναι αιτία εργατικού ατυχήματος

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!