Μεταφράσεις του κράτους σε συριακό έδαφος: Συλλογή κειμένων για τη Rojava και το Ισλαμικό Κράτος

Το βιβλίο Μεταφράσεις του κράτους σε συριακό έδαφος: Συλλογή κειµένων για τη Rojava και το Ισλαµικό Κράτος, εκδόθηκε σε 500 αντίτυπα στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2017 και διανέμεται χωρίς αντίτιμο.

Το ajanib project δεν αναγνωρίζει κανενός είδους πνευματικά δικαιώματα.

Η έκδοση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα για κινηματική χρήση.

 

Για επικοινωνία: ajanib@espiv.net

Ολόκληρη η έκδοση μπορεί να βρεθεί εδώ.

 

Ακολουθεί ο πρόλογος της έκδοσης:

Μετά από πολύμηνη διαδικασία συζητήσεων, προχωράµε στην έκδοση της παρούσας συλλογής κειμένων για τη Rojava και το Ισλαμικό Κράτος σε μια συγκυρία που ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, αλλά και πιο πέρα ακόμα, στα εδάφη του Ιράκ, απέχει πολύ από την ολοκλήρωσή του, ενώ το καθεστώς της επόμενης μέρας δεν έχει προς το παρόν ξεκαθαριστεί πλήρως. Μολονότι, οπωσδήποτε, αν υπάρχει κάτι εγγυημένο εδώ και καιρό, είναι η παραμονή του Άσαντ στην εξουσία και η σταδιακή αποκατάσταση της καπιταλιστικής ομαλότητας.

Δεν είναι, όμως, µόνο αυτός ο λόγος, δηλαδή η χρονική συνέχιση του πολέμου, που ενδεχομένως καθιστά επίκαιρη αυτή την έκδοση. Η κατάσταση στα τρία καντόνια της βόρειας Συρίας, πιο γνωστά µε το όνοµα Rojava, και οι κοινωνικές σχέσεις που αναπτύσσονται εκεί βρίσκουν ακόμα θέση στη λεγόμενη πολιτική ατζέντα των ημερών µας, ενώ, στο εξωτερικό, μέσα στο 2016, εκδόθηκαν και αρκετά βιβλία πάνω στον πόλεµο της Συρίας και τη λεγόμενη «επανάσταση» των Κούρδων στην περιοχή που ελέγχουν. Με τον τρόπο µας, επιδιώκουμε να συμβάλλουµε κι εμείς στην ευρύτερη συζήτηση που έχει συστηματοποιηθεί τουλάχιστον από το 2014 και μετά, αν και όχι µε τη συνήθη διθυραμβική αντιμετώπιση.

Όσοι ασχοληθούν µε όσα γράφονται στα επτά κείμενα που αποτελούν αυτό το βιβλίο, τέσσερα για την κατάσταση που επικρατεί στη Rojava και τρία αντίστοιχα για το Ισλαµικό Κράτος, ίσως µας κατηγορήσουν ότι µας ενδιαφέρει η πολιτική καθαρότητα και ότι επιδιώκουµε να παραµείνουµε στο απυρόβλητο, αποφεύγοντας να λερώσουµε τα χέρια µας παίρνοντας θέση για µια «πραγµατική» επανάσταση, η οποία, σύµφωνα µε το αυτό το πολιτικό σκεπτικό, είναι αναπόφευκτα γεµάτη αντιφάσεις. Αντιπαρερχόµενες αυτά τα εύκολα συµπεράσµατα, ισχυριζόµαστε πως το να επιδιώκεις να κατανοήσεις τις παρούσες αντιφάσεις µιας δοσµένης κοινωνικής διαδικασίας και να αγωνίζεσαι για το ξεπέρασµά τους µε επαναστατικό τρόπο διαφέρει πολύ από το να υπερασπίζεσαι τις ίδιες τις αντιφάσεις ως τέτοιες, σαν η ίδια η ύπαρξή τους να υπονοούσε την αφετηρία µιας κοινωνικής επανάστασης.

Δεν αµφιβάλλουµε πως στην περιοχή της βόρειας Συρίας που οι Κούρδοι και οι υποστηρικτές τους αποκαλούν Δυτικό Κουρδιστάν, έχουν υπάρξει ιστορικά προλεταριακοί αγώνες. Δικός µας στόχος µε αυτή την έκδοση είναι να προσπαθήσουµε, κατά το δυνατόν, να διαπεράσουµε το ιδεολογικό πέπλο που έχει πέσει πάνω στις πραγµατικές κοινωνικές σχέσεις που επικρατούν στην περιοχή και να βγάλουµε ορισµένα συµπεράσµατα για την τρέχουσα περίοδο. Δεν έχουµε σκοπό να απαξιώσουµε τις όποιες προσπάθειες καταβάλλουν οι Κούρδοι για µια καλύτερη ζωή, αλλά είναι αναγκαίο να τους αναγνωρίσουµε ως µια εθνότητα, όπως όλες οι άλλες, η οποία είναι διαιρεµένη σε κοινωνικές τάξεις και στης οποίας την καθηµερινότητα ενοικούν όλων των ειδών οι καταπιέσεις και εξουσίες. Δεν υπάρχει καµία περίπτωση να υποστηρίξουµε γενικά και άκριτα οποιαδήποτε αντίληψη φέρει µια αγωνιζόµενη κοινωνική οµάδα για τον εαυτό της, συµπεριλαµβανοµένης της αυτοθυµατοποιητικής αναφοράς σε έναν «έθνος χωρίς πατρίδα». Το έθνος δεν µπορεί ποτέ να αποτελέσει προϋπόθεση της κριτικής, αλλά µόνο έναν από τους κύριους στόχους της.

Δεν µετέχουµε της αριστερίστικης λογικής που θέλει να υποστηρίζει τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες σε ένα σηµείο του πλανήτη, κοινοβουλευτικές (αριστερές κατά προτίµηση) δυνάµεις σε ένα άλλο και τον κουρδικό δηµοκρατικό συνοµοσπονδισµό σε ένα τρίτο. Το πρόβληµα είναι η ίδια η έννοια του αυτοκαθορισµού ενός λαού και η διαταξική εξουσιαστική προοπτική δηµιουργίας ενός κράτους, µε την οποία αυτή συνδέεται άρρηκτα, καθώς υλοποιείται. Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση του Ισλαµικού Κράτους, µόνο που εκεί κύριο ενοποιητικό χαρακτηριστικό αποτελεί η ισλαµική θρησκεία, εξίσου ασύµβατη όπως κάθε θρησκεία µε όποια προοπτική χειραφέτησης.

Η δική µας οπτική γωνία, που διαπερνάει και τα έξι από τα επτά κείμενα που δημοσιεύουµε (μόνη ίσως εξαίρεση το κείμενο των Crimethinc) επικεντρώνει στους κοινωνικούς αγώνες ως τέτοιους και στις προσδοκίες των από κάτω χωρίς να υιοθετεί μια αντιιμπεριαλιστική αντίληψη και χωρίς, φυσικά, να ταυτίζεται µε κάποιο στρατόπεδο στον πόλεµο που ξεκίνησε σε συριακό έδαφος από το 2011 και μετά. Επειδή, εντούτοις, η κουρδική απόπειρα ανοικοδόμησης μιας εναλλακτικής στο υπάρχον επιδιώκει να τοποθετηθεί πιο κοντά στις δικές µας, δυτικές, εμπειρίες αγώνα –και σίγουρα επειδή µας είναι απόμακρες οι όποιες προσδοκίες για µια καλύτερη ζωή που διαμεσολαβούνται από τους φονταμενταλιστές ιθύνοντες του Ισλαμικού Κράτους (το δεύτερο μέρος αυτής της έκδοσης προσπαθεί να καταπιαστεί µε αυτό το ζήτημα)– χρειάζεται να πούµε κάποια πιο συγκεκριμένα πράγματα για τη θέση του PKΚ και του PYD, του κομματικού κλώνου του, στην περιοχή.

Το κουρδικό έθνος διεκδικεί µια επικράτεια που βρίσκεται ανάµεσα στη Συρία, την Τουρκία, το Ιράν και το Ιράκ, εντός µιας ευρύτερης περιοχής πλούσιας σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Σε αυτή την επικράτεια, εδώ και έναν αιώνα, οι Κούρδοι αγωνίζονται µε διαφορετικούς τρόπους και υπό διαφορετικές ηγεσίες για τον εθνικό αυτοκαθορισµό τους.

Η τωρινή συνθήκη που έχει διαµορφωθεί στη Rojava αντιµετωπίζεται συνήθως αποκοµµένη από το ιστορικό πλαίσιο, µέσα από το οποίο έχει προκύψει. Γενικά µιλώντας, προκύπτει από τον συνδυασµό τριών παραγόντων: της ένοπλης πάλης που διεξάγει το PKK στην Τουρκία από το 1984, η οποία έχει περάσει από διάφορα στάδια˙ της εισβολής στο Ιράκ το 2003 από τις ΗΠΑ και τους συµµάχους τους, η οποία επέτρεψε για πρώτη φορά σε κουρδικές δυνάµεις (αν και εχθρικά προσκείµενες προς το ΡΚΚ) να έχουν υπό τον αποκλειστικό έλεγχό τους µια περιοχή˙ της εξέγερσης ενάντια στο καθεστώς Άσαντ, και του εµφυλίου πολέµου που ακολούθησε, στον οποίο το PKK/PYD συνεργάστηκε µε τις ΗΠΑ, αλλά και τον Άσαντ. Παρόλο που αναγνωρίζουµε τη σηµασία της γεωπολιτικής προσέγγισης στη χαρτογράφηση του συσχετισµού δυνάµεων και των συµφερόντων όλων των εµπλεκόµενων στον συριακό εµφύλιο πόλεµο, δίνουµε ιδιαίτερη σηµασία στον τελευταίο παράγοντα, την εξέγερση των Σύριων προλετάριων εναντίον του καθεστώτος, καθώς είναι αυτή που προκάλεσε την αποµάκρυνση των δυνάµεων της τάξης από τη βόρεια Συρία και επέτρεψε στους Κούρδους να τη θέσουν υπό τον έλεγχό τους. Χωρίς, βέβαια, να έρθουν σε ευρεία αντιπαράθεση µε τον συριακό στρατό και επιλέγοντας να συνεργαστούν µαζί του σε βάθος χρόνου.

Ας θυµηθούµε λοιπόν ότι, το 2011, σε πολλές πόλεις της Συρίας –συµπεριλαµβανοµένης και της Rojava– ξέσπασε µια εξέγερση ενάντια στο καθεστώς Άσαντ, η οποία κατεστάλη βιαίως και, καθώς οι από τα κάτω αποφάσισαν να απαντήσουν στη βία που δέχονταν, οδηγήθηκαν σε ένοπλη αντιπαράθεση διαρκείας µε τις δυνάµεις της τάξης. Η αρχική απελευθερωτική συνθήκη και η αλληλοβοήθεια µεταξύ των προλετάριων, σε συνδυασµό µε τις µαζικές λιποταξίες από τον συριακό στρατό, µετασχηµατίστηκε σταδιακά σε εµφύλιο πόλεµο. Κύριο ρόλο στην ενσωµάτωση των διάφορων διάσπαρτων οµάδων αντίστασης σε µια κάθετη δοµή µε στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ και την αντικατάστασή του µε ένα άλλο έπαιξε ο FSA και η διασύνδεσή του µε διάφορες ηγεµονικές φράξιες που επεδίωξαν να επιβληθούν η µια στην άλλη, καθιστώντας τον FSA αρκετά ασταθή πολιτικά και στρατιωτικά.

Είναι µέσα σε αυτό το πλαίσιο που το PKK/PYD κατόρθωσε να θέσει υπό τον έλεγχό του τα τρία καντόνια στη βόρεια Συρία, όπου πλειοψηφεί ο κουρδικός πληθυσµός: αφενός, αποµακρύνοντας τις αντιστάσεις απέναντι στο καθεστώς από το υπόλοιπο εξεγερσιακό συγκείµενο και διοχετεύοντάς τες προς όφελος ενός σχεδίου δηµιουργίας ενός νέου κράτους στην περιοχή˙ αφετέρου, συγκρουόµενο µε τις υπόλοιπες δυνάµεις που πολεµούν τη συριακή κυβέρνηση, δηλαδή τον FSA και το Ισλαµικό Κράτος, το οποίο αναδύεται σταδιακά ως βασική δύναµη όταν ο ριζοσπαστικός ισλαµισµός γίνεται η κύρια έκφραση εναντίωσης στο καθεστώς. Εκτιµούµε ότι το πρότζεκτ διακυβέρνησης του PKK/PYD στην περιοχή απέκτησε σηµασία και έγινε γνωστό σε διεθνή κλίµακα –βρίσκοντας ανταπόκριση και βοήθεια από ένα µεγάλο εύρος πολιτικών δυνάµεων, από τη σοσιαλδηµοκρατία και τους φιλελεύθερους µέχρι την άκρα αριστερά και τους αναρχικούς– ακριβώς λόγω της αντιπαράθεσή του µε το Ισλαµικό Κράτος. Αντανάκλαση αυτής της συνθήκης αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, και η διαίρεση της παρούσας έκδοσης σε δυο µέρη, το καθένα αφιερωµένο στις δυο πιο σηµαντικές δυνάµεις που εµφανίστηκαν στο προσκήνιο και αυτοπαρουσιάστηκαν ως φορείς υλοποίησης ενός επαναστατικού οράµατος.

Οι σκέψεις που κατατίθενται στα κείµενα αυτής της συλλογής επιδιώκουν να µιλήσουν για αυτά τα οράµατα από µια κριτική σκοπιά, καθώς µε τον έναν ή τον άλλο τρόπο επικρατεί σύγχυση σχετικά µε το καθεστώς που επικρατεί ειδικά στη Rojava και το οποίο χαρακτηρίζεται «επαναστατικό» από πολλές και διαφορετικές πλευρές, µε διαφορετικά κίνητρα και επιδιώξεις. Η παρούσα έκδοση φιλοδοξεί να συµβάλλει, κατά το δυνατόν, στη διεξαγωγή αυτής της συζήτησης µε καλύτερους όρους. Παρόλο που δεν θα συνυπογράφαµε κάθε θέση που µπορεί να εκφράζεται στα επτά κείµενα που µεταφράστηκαν και συµπεριλαµβάνονται στην παρούσα έκδοση, για εµάς είναι αναγκαίο να µπορέσουµε να κατανοήσουµε τις εκεί διεργασίες προκειµένου να διακρίνουµε τις όποιες ρήξεις λαµβάνουν χώρα, αλλά και τις ιδεολογίες µε τις οποίες νοµιµοποιείται η αποκατάσταση νέων σχέσεων κυριαρχίας και η ανάδυση νέων κρατικών σχηµατισµών.

Η αρνητική απάντηση στο ερώτηµα αν στη Rojava λαµβάνει χώρα µια επανάσταση περνάει αναγκαστικά µέσα τη φύση του ΡΚΚ ως πολιτικού κόµµατος. Ιδρυµένο το 1978, είχε για πολλά χρόνια ανοιχτά µαρξιστικές-λενινιστικές καταβολές επηρεασµένες από τα µαοϊκά αντάρτικα, τα οποία πριµοδοτούσαν την αντιπαράθεση µε τον στρατό του αντιπάλου στην ύπαιθρο, τη στρατιωτική πειθαρχία, την απαγόρευση ερωτικών σχέσεων µεταξύ των µελών τους στο µέτωπο κ.α. Στην πορεία του χρόνου, και υποτίθεται µετά από την ιδεολογική στροφή του φυλακισµένου ηγέτη του Ocalan, το κόµµα, στο 8ο Συνέδριό του το 2002, θα προσχωρήσει σε µια τάση περισσότερο κοντά στον ελευθεριακό σοσιαλισµό υιοθετώντας την αρχή του δηµοκρατικού συνοµοσπονδισµού. Αυτή η ιδεολογική στροφή εκφράζει ως έναν βαθµό την κριτική προς την παραδοσιακή έννοια του έθνους-κράτους, καθώς προπαγανδίζει την οµοσπονδιακή οργάνωση της κοινωνίας, την οικολογική συνείδηση και τον φεµινισµό. Ως τέτοια, όµως, έχει εγγενή και αξεπέραστα όρια, όσο κι αν δηλώνει πως σχετίζεται µε τον ελευθεριακό κοινοτισµό.

Σε κάθε περίπτωση, ο χαρακτηρισµός του ΡΚΚ ως τροµοκρατική οργάνωση από το ΝΑΤΟ και η διάλυση της ΕΣΣΔ –µαζί µε τη στήριξη που αυτή παρείχε σε διάφορα εθνικοαπελευθερωτικά κινήµατα ανά τον πλανήτη– αλλά και η στροφή για στήριξη προς το κίνηµα κατά της παγκοσµιοποίησης, αποτελούν σοβαρούς λόγους που υπαγόρευσαν την αλλαγή στρατηγικής του ΡΚΚ. Κατά την άποψή µας, και παρά το µέγεθός της, αυτή η ιδεολογική µετατόπιση δεν συνεπάγεται και εγκατάλειψη του στρατηγικού στόχου, ο οποίος παραµένει να αφορά στη δηµιουργία ενός κράτους στην περιοχή που θα µπορούσε να αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ και να ενταχθεί απρόσκοπτα στην παγκόσµια αγορά. Χαρακτηριστικό παράδειγµα αποτελεί η περίπτωση του ιρακινού Κουρδιστάν. Η δική µας κριτική, παρόλα αυτά, κατευθύνεται στην ίδια τη δηµιουργία ενός κράτους ως τέτοια, αν και µεταξύ µας δεν συµφωνούµε πλήρως ως προς το ποιο θα µπορούσε να είναι το περιεχόµενο ενός σύγχρονου αντικρατισµού, εδώ, σήµερα.

Το κράτος δεν συνιστά απλά μια δομή που αποτελείται από μια κυβέρνηση, μια αστυνομία, έναν στρατό και έναν διοικητικό μηχανισµό, αλλά συνιστά μια σχέση, την υλοποίηση της τάξης του καπιταλιστικού κόσμου και μικρή σημασία έχει αν αντλεί τη νομιµοποίησή του από ένα κοινοβούλιο ή έναν αυτοδιοικητικό μηχανισµό τεσσάρων επιπέδων, όπως στην περίπτωση της Rojava. Αν και το PKK/PYD ισχυρίζεται ότι δεν έχει σκοπό τη δημιουργία ενός κράτους, αυτό συµβαίνει γιατί είναι το ίδιο που παίζει τον ρόλο του κράτους˙ ρόλος που επιβεβαιώνεται από τις ιδεολογικοπολιτικές πρακτικές που εφαρμόζει στην περιοχή. Γι’ αυτό και τα στελέχη του έχουν δίκιο όταν λένε ότι στη Rojava υπάρχει «ένα κράτος χωρίς κράτος». Ένα κράτος δεν εδαφικοποιείται απαραίτητα ως αμιγές έθνος-κράτος –αν και οι Κούρδοι αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων των τριών καντονιών, την οποία το ΡΚΚ φροντίζει να διασφαλίζει– αλλά παίρνει μορφή όσο δεν αμφισβητούνται οι καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις, η ατομική ιδιοκτησία, οι έμφυλες και φυλετικές διακρίσεις, το μονοπώλιο της βίας (που κατέχει το ΡΚΚ/PYD, όσο κι αν υπάρχουν πολιτοφυλακές άλλων εθνοτικών ομάδων), η υποχρεωτική στράτευση όσων είναι άνω των 18 ετών κ.α.

Οπωσδήποτε, το ΡΚΚ δεν εννοεί την κατάληψη της κρατικής εξουσίας µε τον κλασσικό µαρξιστικό-λενινιστικό τρόπο και επιδιώκει πλέον την εισαγωγή µιας ορισµένης κριτικής στο κράτος µέσω της αρχής του δημοκρατικού συνομοσπονδισµού, όπου η έννοια του κράτους αντικαθίσταται από την έννοια της συνοµοσπονδίας και όπου, στις καλύτερες εκδοχές της, η πρακτική της κοινωνικής οργάνωσης αναλαμβάνεται από μια περισσότερο ή λιγότερο αμεσοδημοκρατική διαδικασία. Αυτό είναι και το στοιχείο που εκ των πραγμάτων σαγηνεύει αναρχικούς κύκλους ανά την υφήλιο, οι οποίοι κατά τα άλλα μιλάνε για καταστροφή του κράτους. Ο κίνδυνος, για εμάς, προέρχεται από το γεγονός ότι, όταν η κριτική δεν κατευθύνεται στο κράτος ως κεντρικό κόμβο της καπιταλιστικής κοινωνίας, µη αναδεικνύοντας έτσι την πραγματική φύση του, καταλήγουμε να υπερασπιζόμαστε το υπάρχον µε μια νέα μορφή. Οφείλουμε να επιμείνουμε στην αναγκαιότητα κατανόησης και κριτικής της καπιταλιστικής κοινωνίας µε όσο το δυνατόν πληρέστερο τρόπο. Όταν μιλάμε για κοινωνική επανάσταση, μιλάμε για κατάργηση της ολότητας των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων: του κράτους, της ατομικής ιδιοκτησίας, της μισθωτής εργασίας, της αξίας, του εμπορεύματος…

Προτιμούµε, όταν μιλάµε για επανάσταση, να μιλάµε λιγότερο για ζητήματα μορφής και περισσότερο περιεχομένου. Η σύγκριση της εικόνας µιας ένοπλης γυναίκας-µέλους µιας κουρδικής πολιτοφυλακής µε την εικόνα µιας ένοπλης γυναίκας-µέλους µιας πολιτοφυλακής στη Βαρκελώνη του ’36 συνιστά σύγκριση µεταξύ δυο πολύ διαφορετικών ιστορικών περιόδων και όχι εύκολη άσκηση αισθητικής ταύτισης ή αναζήτησης ταυτότητας. Από την άλλη, η εύκολη ταύτιση του Ισλαµικού Κράτους µε τον φασισµό παρακάµπτει τις ταξικές αντιθέσεις στο εσωτερικό της ίδιας της κουρδικής επικράτειας και ουσιαστικά καλεί σε συµφιλίωση µε την ντόπια αστική τάξη και τους συµµάχους της ως το µικρότερο κακό. Για µια ακόµη φορά, εφευρίσκονται ιστορικές παραλληλίες που στηρίζονται σε λανθασµένη κατανόηση των δυο περιόδων και όχι στον κριτικό απολογισµό των αγώνων της τάξης µας.

Σε αυτό το σηµείο, θα θέλαµε να πούµε δυο λόγια για τη θέση της γυναίκας στη Rojava, η οποία αναµφισβήτητα έχει βελτιωθεί χειροπιαστά µε την αλλαγή καθεστώτος στην περιοχή. Ωστόσο, και χωρίς να ισχυριζόµαστε ότι έχουµε εξαντλήσει το ζήτηµα, οι ενδείξεις που έχουµε είναι ότι η αµφισβήτηση των σχέσεων έµφυλης καταπίεσης έχει προχωρήσει σε περιορισµένο βαθµό. Η παρουσία των ανδρών στον δρόµο και στο κοινωνικό πεδίο ευρύτερα είναι κυρίαρχη. Επιπλέον, βρισκόµαστε πραγµατικά στο σκοτάδι όσον αφορά τα υπόλοιπα υποκείµενα που υφίστανται έµφυλη καταπίεση, κυρίως οι οµοφυλόφιλοι/ες και οι τρανς. Και όπως φαίνεται στο site του ίδιου του PKK, η φεµινιστική θεωρία του κόµµατος προέρχεται σε πολύ µεγάλο βαθµό από τα γραπτά ανδρών και ειδικά του ηγέτη/πατριάρχη του Ocalan, και όχι από κάποιο ανεξάρτητο φεµινιστικό κίνηµα. Επίσης, παραµένει ανοιχτό το ερώτηµα του κατά πόσο µπορεί η συµµετοχή στον στρατό να αποτελεί βήµα προς τη γυναικεία χειραφέτηση, µε άλλα λόγια πως ο µιλιταρισµός µπορεί να εντάσσεται σε µια πορεία απελευθερωτική, δεδοµένου ότι εγγενώς προάγει τον σεξισµό, τις ιεραρχίες, την υπακοή, τις εξουσιαστικές σχέσεις εν γένει. Άλλωστε, η εµπειρία των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων δείχνει ότι η συµµετοχή των γυναικών στον στρατό δεν οδήγησε απαραίτητα στη χειραφέτηση, µετά τη νικηφόρα κατάληξή τους. Ας θυµηθούµε την περίπτωση των Σαντινίστας, των οποίων η πολιτοφυλακή, αποτελούµενη κατά 30% από γυναίκες, είχε εντυπωσιάσει πολλούς αριστεριστές τη δεκαετία του ’80: αυτό δεν εµπόδισε, αρκετά χρόνια αργότερα, το «επαναστατικό καθεστώς» να επιβάλλει σκληρότερη νοµοθεσία όσον αφορά την άµβλωση. Ακόµα και µε αυτές τις προβληµατικές, δεν τίθεται καν θέµα σύγκρισης της θέσης της γυναίκας στη Rojava µε τη θέση της στο Ισλαµικό Κράτος, δεν µπορούµε όµως να συµµεριστούµε σε καµία περίπτωση την ενθουσιώδη υποδοχή των εικόνων των µαχητριών του ΡΚΚ/PYD από τα δυτικά µήντια και όχι µόνο. Αυτές οι εικόνες έχουν καταλήξει να είναι ένα οπτικό σηµείο αναφοράς του επικοινωνιακού χειρισµού του κουρδικού καθεστώτος. Και µόνο αυτή η εργαλειακή χρήση της εικόνας, η αισθητικοποίηση της µορφής του µαχόµενου γυναικείου πληθυσµού –συνήθως ευπαρουσίαστου βάση των κυρίαρχων πρότυπων οµορφιάς– δηµιουργεί δικαιολογηµένα ερωτήµατα του κατά πόσο αυτή η χειραφέτηση υπάρχει µόνο στις εµπόλεµες ζώνες και αναλώνεται στις μιλιταριστικές της αναφορές και κατά πόσο έχει προσχωρήσει στην καρδιά του πραγματικού πεδίου σύγκρουσης κάθε έµφυλης χειραφέτησης, του πεδίου των καθημερινών κοινωνικοπολιτικών σχέσεων. Όπως και να το κάνουμε, η διαχείριση της συγκεκριμένης οπτικής αναφοράς έχει να κάνει πολύ µε την αντιπαραβαλλόμενη εικόνα της καταπιεσμένης από τα ισλαμικά καθεστώτα γυναίκας και το πόσο πιο εύπεπτη και ταυτοποιήσιμη είναι από το δυτικό κοινό.

*

Στην εποχή µας, που ελάχιστα προσφέρεται για επαναστατική εσχατολογία, πέρα από οποιαδήποτε ανάλυση των όποιων επαναστατικών σκιρτημάτων στους αγώνες, πέρα από οποιαδήποτε κατονομασία της αντεπανάστασης που τους αντιπαρατίθεται, χρειάζεται να ενδιαφερθούμε για τη συγκρουσιακή πορεία του καπιταλισμού, τις κρίσεις που φέρει η αναπαραγωγή του, καθώς και για τις εξεγέρσεις που προκαλεί και θα εξακολουθήσει να προκαλεί. Γιατί, ναι µεν οι σημερινές εξεγέρσεις και οι σημερινοί αγώνες δεν θα παραγάγουν κατά μηχανικό τρόπο επαναστατικές προοπτικές, αλλά µόνο μέσα σε αυτές τις στιγμές και στη βάση των πρακτικών που αναπτύσσονται εκεί θα μπορέσει ίσως να αναδυθεί ξανά η επαναστατική προοπτική.

Βρισκόμαστε πολύ μακριά από το 2003, όταν µε αφορμή την επικείμενη επέμβαση των δυτικών δυνάμεων στο Ιράκ, πραγματοποιούνται αντιπολεμικές διαδηλώσεις ταυτόχρονα σε πολλές πόλεις του πλανήτη μετασχηματιζόμενες οι ίδιες σε γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας. Μπορούµε αναμφίβολα να διακρίνουμε εκεί την επιρροή του λεγόµενου κινήµατος κατά της παγκοσµιοποίησης καθώς, όποια κι αν ήταν τα εγγενή όριά του, ήταν το µόνο µέχρι εκείνη τη χρονική στιγμή που έθεσε µε πραγματικούς όρους το ζήτημα της επικοινωνίας μεταξύ των αγωνιζόμενων και της αλληλεγγύης πέρα από τα σύνορα. Πρέπει να μεσολαβήσουν αρκετά χρόνια εντός καπιταλιστικής κρίσης για να περάσει η σκυτάλη στα λεγόμενα κινήματα των πλατειών και την Αραβική Άνοιξη και να πραγματωθεί ξανά, όποιοι κι αν είναι οι περιορισμοί της, η αναγνώριση της κοινότητας µε τους εξεγερμένους μιας διπλανής επικράτειας, κοντινότερης από όσο πιστευόταν αρχικά. Έστω κι αν οι επιμέρους κρατικές νοηματοδοτήσεις του πολιτικού δεν ανατράπηκαν ολοσχερώς, και στις δυο περιπτώσεις. Ο πόλεμος στη Συρία οπωσδήποτε δεν έχει προκαλέσει παρόμοιες αντιπολεμικές διαδηλώσεις, και αυτό µόνο πρόβλημα μπορεί να είναι˙ μπορεί το Χαλέπι να προσπέρασε το Σαράγεβο σε ισοπέδωση, πόσοι όµως θα αναγνωρίσουν στους νεκρούς και τους εκτοπισμένους του, κατεξοχήν προλεταριακό πυρήνα της εναντίωσης στο καθεστώς Άσαντ, ως δικούς τους; Αυτή η έκδοση ας θεωρηθεί ως µια µικρή απάντηση σε αυτή την ερώτηση.

the ajanib project

 

Πηγή: https://2008-2012.net

 

Διαβάστε Επίσης  Παρουσίαση Βιβλίου | Το Πλαίσιο και τα Μοντέλα Επικοινωνίας των Αυτο-οργανωμένων Πρωτοβουλιών Κοινωνικής Αλληλεγγύης

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!