“Με ήχους από κατσαρόλες και τηγάνια”

Ελένη Τομπέα-Το τραγούδι που έγινε σήμα κατατεθέν των διαδηλώσεων που διαδραματίζονται στη Τουρκία τις τελευταίες μέρες, “ακούγεται” σαν παράδειγμα στα αυτιά μου, διαπίστωσης πως μια “επανάσταση” μπορεί να βασιστεί στον πολιτισμό, στην κουλτούρα, στη συσπείρωση και φυσικά σε τρόπους μη βίας. Διαφωνώ ριζικά με την άποψη που επικρατεί, πως για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει να βαφτεί στο αίμα ή να σκεπαστεί απο ένα μαύρο σύννεφο καταστροφής. Φυσικά η ιστορία έχει αποδείξει το αντίθετο όλα αυτά τα χρόνια, μα η ιστορία γράφεται απο εμάς. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για ότι συμβαίνει, εμείς γεμίζουμε τις κενές σελίδες της, εμείς διαμορφώνουμε τις εικόνες της, εμείς δημιουργούμε το χάος!

Σύμφωνα με τη φιλοσοφία του Γκάντι περί μη βίας και παθητικής αντίστασης, ο δρόμος αυτός δεν σημαίνει απραγία και παθητική στάση απένταντι στις αδικίες, στα εγκλήματα, στην καταπίεση και ότι άλλο χαρακτηρίζει τις κοινωνίες του κόσμου, αλλά είναι ένας δρόμος διαφοροποίησης απο αυτούς που ενστερνίζονται την επιβολή της βίας, μια συμπεριφορά που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τον άνθρωπο του σήμερα και να ξεχωρίζει τα “πρόβατα” απο τους “λύκους”.  Επιλέγω να είμαι ο αμνός που δεν λαχταρά να κατασπαράξει τον υποτιθέμενο εχθρό του. Διότι εχθρός δεν είναι αυτός που φέρει στο μυαλό του τις ιδέες που με καταδυναστεύουν. Εχθρός είναι οι ίδιες οι ιδέες και αρνούμαι να αντισταθώ σε αυτές με έναν τρόπο που εντέλει με κάνει να τις υπηρετώ, ακόμα και αν πρόκειται για ένα οφέλιμο σκοπό.

Κράτα το

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!