ΟΙ ΜΑΙΝΑΔΕΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ : Ο ρόλος των Γερμανίδων στα ναζιστικά πεδία θανάτου

ΟΙ ΜΑΙΝΑΔΕΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ Ο ρόλος των Γερμανίδων στα ναζιστικά πεδία θανάτουWENDY LOWER
ΟΙ ΜΑΙΝΑΔΕΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ
Ο ρόλος των Γερμανίδων στα ναζιστικά πεδία θανάτου

Σειρά: Δοκίμιο – Μελέτες – Μαρτυρίες
(ISBN: 978-960-566-711-5, σελ.: 456, τιμή: 16,60€)

Οι Μαινάδες του Χίτλερ αμφισβητούν τις πιο βαθιά εδραιωμένες μας πεποιθήσεις. Η γενοκτονία είναι και δουλειά των γυναικών, αν και οι αποδείξεις γι’ αυτό έμειναν κρυμμένες εβδομήντα ολόκληρα χρόνια.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια εκπληκτική καταγραφή του ρόλου που διαδραμάτισαν οι Γερμανίδες στο ανατολικό μέτωπο των ναζί, μια ρωμαλέα αναθεώρηση της Ιστορίας. Ο πραγματικός βαθμός συμμετοχής των γυναικών στο Ολοκαύτωμα έχει αγνοηθεί, ακόμα και όταν αφορά στυγερές δολοφόνους. Η επικρατούσα εικόνα των Γερμανίδων που στηρίζουν το μέτωπο ως πιστές σύζυγοι και μαζορέτες του Φίρερ ξεθωριάζει στη διεισδυτική μελέτη της Lower μπροστά στη μαζική συνέργειά τους και, ακόμα χειρότερα, μπροστά στις χιλιάδες γυναίκες τις οποίες τοποθετεί για πρώτη φορά ευθέως στα πεδία θανάτου του επεκτεινόμενου Ράιχ.

Η Lower, αντλώντας υλικό από είκοσι χρόνια αρχειακής και επιτόπιας έρευνας πάνω στο Ολοκαύτωμα, παρουσιάζει συγκλονιστικά στοιχεία που υποστηρίζουν το γεγονός ότι αυτές οι γυναίκες ήταν κάτι περισσότερο από «δολοφόνοι γραφείου» ή παρηγορήτριες των δολοφόνων των γερμανικών ένοπλων σωμάτων: Λεηλάτησαν οι ίδιες και κακοποίησαν Εβραίους στα γκέτο της Πολωνίας, της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας∙ ήταν παρούσες σε πικ νικ σε πεδία θανάτου, όχι μόνο προσφέροντας αναψυχή αλλά και λαμβάνοντας μέρος οι ίδιες στις εκτελέσεις. Και η Lower αποκαλύπτει τις ιστορίες, ίσως τις πιο τρομερές απ’ όλες, των συζύγων των SS που, παρά το γεγονός ότι είχαν δικά τους παιδιά, οι κτηνώδεις πράξεις τους είναι από τις πιο ανατριχιαστικές στην ανθρώπινη ιστορία.

Περισσότερα για το βιβλίο εδώ: metaixmio.gr

 

«Βιβλίο-σταθμός τόσο στις γυναικείες σπουδές όσο και στην Ιστορία του Ολοκαυτώματος».
TIMOTHY SNYDER, συγγραφέας

«Η Lower καταφέρνει να εξισορροπήσει την ιστορική ανάλυση με τις ανθρώπινες ιστορίες σε ένα καθηλωτικό αφήγημα του οποίου η ενδελεχής τεκμηρίωση δεν κουράζει τον αναγνώστη».
New Statesman

«Το βιβλίο ανατρέπει την καθιερωμένη αντίληψη ότι οι γυναίκες είναι εκ φύσεως πιο “μητρικές”, πιο τρυφερές και πιο ηθικές από τους άντρες… Ήταν μέχρι πρόσφατα ευρέως αποδεκτό ότι η συμμετοχή των Γερμανίδων στο Ολοκαύτωμα εντοπίζεται στη σαδιστική συμπεριφορά λίγων γυναικών-φρουρών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ οι περισσότερες γυναίκες αγνοούσαν την τρομερή αλήθεια της γενοκτονίας. Ένα πέπλο σιωπής κάλυπτε τις πράξεις τους. To βιβλίο της Lower διαλύει αυτό το πέπλο μια για πάντα».
Sunday Times

«Ποιες ήταν οι καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες για μια νέα, φιλόδοξη γυναίκα στη Γερμανία του 1941; Ο Ερυθρός Σταυρός; Ο στρατός; Ή μήπως η Γκεστάπο – η οποία, μέχρι τη λήξη του πολέμου, στελεχωνόταν στο 40% από γυναίκες; Όχι, όπως φαίνεται, οι καλύτερες προοπτικές βρίσκονταν στο λεγόμενο Ostraum, τη νέα γερμανική αυτοκρατορία στα ανατολικά, στην κατεχόμενη Πολωνία, κι έπειτα στην Ουκρανία και τη Λευκορωσία, όπου υπήρχε ανάγκη για 10.000 γραμματείς, συν αμέτρητες δασκάλες και νοσοκόμες. Εκεί μπορούσες όχι μόνο να πετύχεις επαγγελματικά, αλλά και να ξεφύγεις από τους ανιαρούς περιορισμούς του οικιακού βίου στην επαρχιακή Γερμανία, ακόμα και να κάνεις πραγματικότητα τις φαντασιώσεις σου. Μπορούσες, όμως, να γίνεις και συνεργός στη γενοκτονία.
Το βιβλίο της Wendy Lower συνυφαίνει τις εμπειρίες δεκατριών συνηθισμένων γυναικών, οι οποίες δούλεψαν στα ανατολικά. Απευθυνόμενο στο ευρύ κοινό, σκιαγραφεί γλαφυρά τη θέση των γυναικών στη ναζιστική Γερμανία κι έπειτα παρουσιάζει με επιδέξιο τρόπο τις πρωταγωνίστριές του: την άκαρδη νοσοκόμα του προγράμματος ευθανασίας• την ιδεαλίστρια δασκάλα την οποία απέστειλαν στην Πολωνία• την κόρη του βοσκού η οποία ήθελε πιο πολλά από τη ζωή της• τη μορφωμένη γυναίκα η οποία, μην μπορώντας να ασκήσει τη δικηγορία, κλήθηκε να υπηρετήσει ως στρατιωτική νοσοκόμα• την απατεώνισσα από την επαρχία• την όμορφη δεκαεννιάχρονη, κάθε άλλο παρά πρόθυμη να δουλέψει στο εργοστάσιο αυτοκινήτων στη Λειψία• πολλές φιλόδοξες γραμματείς στα γραφεία της Αστυνομίας Ασφαλείας• και τρεις γυναίκες παντρεμένες με αξιωματικούς των Ες Ες.
Η αφετηρία της αφήγησης τοποθετείται στα τέλη του 1941, όταν η “Τελική Λύση” ήταν ακόμη σε αρχικό στάδιο. Οι Εβραίοι μεταφέρονται στα γκέτο (τα οποία πολλές γυναίκες επισκέπτονται ως τουρίστριες), τα σπίτια και οι περιουσίες τους κατάσχονται και οι κινητές μονάδες δολοφόνων προβαίνουν σε μαζικές εκτελέσεις. Οι άντρες, επιστρέφοντας μετά από μια δύσκολη μέρα στα πεδία θανάτου, χρειάζονται φαγητό, ποτό και σεξουαλική ικανοποίηση. Παρόλο που οι δασκάλες, οι νοσοκόμες και οι γραμματείς δεν εκτίθενται άμεσα στο Ολοκαύτωμα, γνωρίζουν την ύπαρξή του. Η μεσοαστή νοσοκόμα μαθαίνει τα νέα από τους στρατιώτες-ασθενείς και ακούει τυχαία συζητήσεις στο τραίνο. “Οι άνθρωποι δίχως ηθικές αναστολές αναδίνουν μια παράξενη οσμή” γράφει. “Μπορώ πλέον να τους ξεχωρίσω, και πολλοί από αυτούς μυρίζουν πραγματικά αίμα”. Παρά την αγανάκτησή της, παραμένει στο πόστο της.
Η Λόουερ αποδίδει καλά το πραγματικό και ηθικό σκηνικό της εποχής: πώς, πριν από την ίδρυση των στρατοπέδων εξόντωσης, η ατμόσφαιρα διαποτιζόταν από τα χιλιάδες πτώματα που είχαν θαφτεί βιαστικά• πόσο εύκολο ήταν για άτομα με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και λίγους ηθικούς φραγμούς να παρασυρθούν στην “Άγρια Ανατολή”. Για μερικές από αυτές τις γυναίκες η βία και ο φόνος έγιναν μέρος ενός πλούσιου μείγματος νεοαποκτηθείσας δύναμης και σεξουαλικής διέγερσης – γνωστού ως Ostrausch ή “Έξαψη της Ανατολής”. Αρκετές απολάμβαναν να περιφέρονται καμαρωτά, κραδαίνοντας το μαστίγιό τους μπροστά στους Εβραίους• τρεις, μάλιστα, δεν αρκέστηκαν στην επίδειξη και προχώρησαν στη δολοφονία παιδιών».
(από άρθρο στην εφημερίδα Guardian, μετάφραση: Αναστασία Μιχάλη)

Όπως γράφει ο Michael Kimmage, συγγραφέας, σε άρθρο του στο περιοδικό New Republic,

«η έντονη ανάγκη της Lower για μια σχολαστική βιογραφία είναι υπεύθυνη για τον θρίαμβο του βιβλίου της. Τίποτα δεν μένει κρυφό στην κοινωνιολογία και, παρακολουθώντας τη ζωή τόσων γυναικών, η Lower μάς δείχνει τη σπουδαιότητα των ιστοριών τους καθώς και τις σκοτεινές πλευρές – τη διαφορά, για παράδειγμα, ανάμεσα σε έναν αυτόπτη μάρτυρα και έναν συνεργό από τη μια και ανάμεσα σε έναν συνεργό και έναν δράστη από την άλλη. Αυτή η συγκρατημένη κριτική σκέψη προσδίδει στην τεκμηρίωση της Lower το κύρος που της αξίζει. Το Οι μαινάδες του Χίτλερ θεωρείται πάνω απ’ όλα ένα βιβλίο που τα λέει έξω απ’ τα δόντια. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι φέρνει στο φως μια ιστορία που κανείς δεν ήθελε μέχρι τώρα να πει. Φαίνεται επίσης από την προθυμία του να φανταστεί γυναίκες να ξεσπάνε με την ίδια δολοφονική πρόθεση και μανία που ξεσπάνε οι άντρες. Και εδώ έρχεται να επαναδιατυπώσει παλιά μα θεμελιώδη ερωτήματα: Ποιοι ήταν υπεύθυνοι; Ποιοι γνώριζαν τι συνέβαινε στα πεδία θανάτου; Και τι απέγιναν οι ένοχοι μετά τον πόλεμο; Αυτά είναι ερωτήματα που ακόμα και οι νεαρότεροι Γερμανοί πρέπει να θέτουν». (μετάφραση: Στέλλα Πούγιου)

Η Wendy Lower είναι Καθηγήτρια Ιστορίας στην έδρα John K. Roth του κολεγίου McKenna στο Κλερμόν, ενώ έχει συνεργαστεί ως ερευνήτρια με το Πανεπιστήμιο Ludwig Maximillian του Μονάχου. Επίσης, είναι σύμβουλος στο Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος των ΗΠΑ, έχει δημοσιεύσει πλήθος άρθρα και βιβλία για το Ολοκαύτωμα και έχει πραγματοποιήσει έρευνες αρχείου και πεδίου στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη από το 1992.

Διαβάστε Επίσης  Νέα έκδοση «Landscapes in the Eastern Mediterranean between the Future and the Past» με συν-επιμελητή τον Καθηγητή Γιάννη Βογιατζάκη του ΑΠΚΥ

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!