Οι ανισότητες και τα παιδιά των ΗΠΑ

Απόδοση /Επιμέλεια: Ελένη Τομπέα

Του Joseph E. Stiglitz – βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομικών και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια

Oι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν  κυρώσει ακόμη τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού και δυστυχώς  δεν ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους.  Αντ ‘αυτού, αποτελούν ένα φάρο αποτυχίας –  συμβάλλοντας στην παγκόσμια νωθρότητα σχετικά με τα δικαιώματα των παιδιών στη διεθνή σκηνή.

Αν και η μέση παιδική ηλικία μπορεί να μην είναι η χειρότερη στον κόσμο, η διαφορά μεταξύ του πλούτου της χώρας και της κατάστασης των παιδιών της είναι απαράμιλλη. Περίπου 14,5% του αμερικανικού πληθυσμού στο σύνολό του είναι φτωχός, όμως το 19,9% των παιδιών – περίπου 15 εκατομμύρια – ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

Μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών, μόνο η Ρουμανία εμφανίζει υψηλότερο ποσοστό παιδικής φτώχειας. Το ποσοστό των ΗΠΑ είναι κατά δύο τρίτα υψηλότερο από ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο, και μέχρι τέσσερις φορές υψηλότερο από το ποσοστό των Σκανδιναβικών χωρών. Για ορισμένες ομάδες, η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη: περισσότερο από το 38% των μαύρων παιδιών και το 30% των ισπανόφωνων παιδιών, είναι φτωχά.

Αυτό συμβαίνει επειδή η Αμερική έχει ακολουθήσει τις τελευταίες δεκαετίες μια πολιτική ατζέντα , που οδήγησε την οικονομία της να γίνει άγρια άνιση, αφήνοντας όλο και πιο πίσω τα πλέον ευάλωτα τμήματα της κοινωνίας. Η αυξανόμενη συγκέντρωση του πλούτου – και μια σημαντική μείωση των φόρων του – σημαίνει λιγότερα χρήματα για επενδύσεις για το κοινό καλό, όπως είναι η εκπαίδευση και η προστασία των παιδιών.

Ως αποτέλεσμα, η ζωή των παιδιών της Αμερικής έχει χειροτερέψει. Η μοίρα τους είναι ένα επίπονο παράδειγμα του πώς η ανισότητα δεν υπονομεύει μόνο την οικονομική ανάπτυξη και τη σταθερότητα – όπως παραδέχονται οικονομολόγοι και οργανισμοί, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο – αλλά παραβιάζει επίσης τις αντιλήψεις μας για το πως  πρέπει να μοιάζει μια δίκαιη κοινωνία.

Η εισοδηματική ανισότητα σχετίζεται με τις ανισότητες στον τομέα της υγείας, την πρόσβαση στην εκπαίδευση, καθώς και την έκθεση σε περιβαλλοντικούς κινδύνους, τα οποία αποτελούν για τα παιδιά μεγαλύτερο φορτίο από ότι σε άλλα τμήματα του πληθυσμού. Σχεδόν ένα στα πέντε φτωχά παιδιά της Αμερικής έχουν διαγνωσθεί με άσθμα, ποσοστό 60% υψηλότερο από ότι τα παιδιά που δεν πλήττονται από την φτώχεια. Οι μαθησιακές δυσκολίες παρουσιάζονται σχεδόν δύο φορές πιο συχνά μεταξύ των παιδιών σε νοικοκυριά που κερδίζουν λιγότερο από $ 35.000 το χρόνο από ό, τι σε νοικοκυριά που κερδίζουν πάνω από $ 100.000. Παρόλα αυτά, το Κογκρέσο των ΗΠΑ θέλει να μειώσει τα κουπόνια τροφίμων – από τα οποία εξαρτώνται περίπου 23 εκατομμύρια αμερικανικά νοικοκυριά, απειλώντας τα φτωχότερα παιδιά με πείνα.

Οι ανισότητες ως αποτέλεσμα είναι στενά συνδεδεμένες με τις ανισότητες στην ευκαιρία. Αναπόφευκτα, σε χώρες όπου τα παιδιά έχουν ανεπαρκή διατροφή, ανεπαρκή πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη και στην εκπαίδευση, καθώς και υψηλότερη έκθεση σε περιβαλλοντικούς κινδύνους, τα παιδιά των φτωχών θα έχουν πολύ διαφορετικές προοπτικές ζωής από εκείνα των πλουσίων. Και, εν μέρει, επειδή οι προοπτικές της ζωής ενός παιδιού της Αμερικής εξαρτώνται περισσότερο από το εισόδημα και την εκπαίδευση των γονέων του – από ό, τι σε άλλες προηγμένες χώρες – , οι ΗΠΑ έχουν πλέον την ελάχιστη ισότητα ευκαιριών από κάθε άλλη προηγμένη χώρα. Στο πιο ελίτ πανεπιστήμια της Αμερικής, για παράδειγμα, μόνο το 9% των φοιτητών προέρχονται από τις κατώτερες οικονομικά ομάδες πληθυσμού, ενώ το 74% προέρχεται από τις υψηλότερες.

Οι περισσότερες κοινωνίες αναγνωρίζουν την ηθική υποχρέωση να συμβάλουν στη διασφάλιση ότι οι νέοι άνθρωποι μπορούν και πρέπει να ζήσουν με βάση τις δυνατότητές τους. Ορισμένες χώρες επιβάλλουν ακόμη και μια συνταγματική επιταγή για την ισότητα των εκπαιδευτικών ευκαιριών. Στην Αμερική, όμως, περισσότερα χρήματα ξοδεύονται για την εκπαίδευση των πλούσιων φοιτητών πλούσια παρά για την εκπαίδευση των φτωχών. Ως αποτέλεσμα, οι ΗΠΑ σπαταλούν μερικά από τα πιο πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία τους, με ορισμένους νέους – που στερούνται τις δεξιότητες – να στρέφονται προς δυσλειτουργικές δραστηριότητες. Αμερικανικές πολιτείες όπως η Καλιφόρνια δαπανούν  περίπου τα ίδια ποσά για την τριτοβάθμια εκπαίδευση όσα για τις φυλακές – και μερικές φορές ακόμη και περισσότερα.

Χωρίς αντισταθμιστικά μέτρα – συμπεριλαμβανομένης της προσχολικής εκπαίδευσης, που ιδανικά αρχίζει από πολύ νεαρή ηλικία -οι άνισες ευκαιρίες μεταφράζονται σε άνισα δια βίου αποτελέσματα από τη στιγμή που τα παιδιά φτάσουν στην ηλικία των πέντε ετών. Οι ακραίες ανισότητες που παρατηρούνται σε ορισμένες χώρες δεν είναι τα αδυσώπητα αποτέλεσμα των οικονομικών δυνάμεων και των νόμων. Οι σωστές πολιτικές – ισχυρότερα δίκτυα κοινωνικής ασφάλειας, προοδευτική φορολογία και καλύτερη ρύθμιση (κυρίως του χρηματοπιστωτικού τομέα) – μπορεί να αντιστρέψουν αυτές τις καταστροφικές τάσεις.

Για να δημιουργηθεί η πολιτική βούληση που απαιτούν οι μεταρρυθμίσεις αυτές, πρέπει να αντιμετωπίσουμε την αδράνεια και την απραξία χάραξης πολιτικής που οδηγεί στην ανισότητα και στις ολέθριες επιπτώσεις της στα παιδιά. Πρέπει να μειώσουμε την στέρηση στην παιδική ηλικία και να αυξήσουμε την ισότητα των ευκαιριών, θέτοντας έτσι τα θεμέλια για ένα πιο δίκαιο και ευήμερο μέλλον.

Πηγή: project-syndicate.org

socialpolicy.gr

Διαβάστε Επίσης  4 λόγοι που η πανδημία είναι πιο επικίνδυνη για τα παιδιά

Be the first to comment on "Οι ανισότητες και τα παιδιά των ΗΠΑ"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


error: Content is protected !!