Μια Μέρα στον Πειραιά

της Σεμίνας Τζωρτζοπούλου

Συγκλονιστική είναι η εικόνα που αντικρίζει κανείς πηγαίνοντας στο λιμάνι του Πειραιά. Αυτό που παρατηρεί αρχικά είναι άτομα, κυρίως γυναίκες με μικρά παιδιά στοιβαγμένοι είτε μέσα στην πύλη είτε έξω. Δίπλα τους, από νωρίς το πρωί εθελοντές από διάφορες ομάδες και φορείς να βρίσκονται σε αποδιοργάνωση και ο καθένας να αυτενεργεί όπως νομίζει δημιουργώντας ένα χάος. Η προσέγγιση με τους πρόσφυγες είναι εύκολη. Οι περισσότεροι συνεννοούνται μεταξύ μας σε αντίθεση με μερικά άτομα από οργανώσεις οι οποίοι μιλούσαν άλλες γλώσσες και δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε εύκολα. Οι πρόσφυγες δείχνουν να νιώθουν άνετα με την παρουσία μας γύρω τους ενώ προσπαθούν να είναι όσο πιο εξυπηρετικοί γίνεται. Ανταποκρίνονται σε οτιδήποτε τους ζητάνε οι εθελοντές με προθυμία, ενώ βοηθούν οικειοθελώς στο ξεφόρτωμα των πραγμάτων που φέρνουν τα φορτηγά από το ελληνικό.

Οι περισσότεροι εθελοντές κατά τη διάρκεια της ημέρας μοιράζουν τρόφιμα στον κόσμο από φρούτα, μέχρι σάντουιτς, σνακ τις πιο πολλές φορές όλοι μαζί ταυτοχρόνως από διαφορετικά τραπεζάκια δημιουργώντας μια ελαφριά σύγχυση στον κόσμο και μην βοηθώντας εποικοδομητικά. Πολλές φορές φέρουν πράγματα συσκευασμένα τα οποία μερικοί δυσπιστούν να τα πάρουν. Η κάθε διανομή πραγμάτων γίνεται σε ουρές και κάθε τρόφιμο ή ρούχο που δίνουμε στον κόσμο, διαδέχεται ένα «ευχαριστώ» από τα στόματα των ανθρώπων. Όλοι τους είναι ταπεινοί, οι περισσότεροι με σκυμμένα τα κεφάλια, ευγενικοί, με μια έκφραση πραγματικής ευγνωμοσύνης για την ελάχιστη βοήθεια που τους προσφέρουμε. Μόλις τελειώνει η διανομή των τροφίμων, ο κόσμος διασκορπίζεται ξανά τριγύρω και εμείς προσπαθούμε να δούμε σε τι άλλο μπορούμε να φανούμε χρήσιμοι. Συντονιστής δεν υπάρχει πουθενά ενώ αρχίζουν να έρχονται διάφοροι φορείς με βαν με νέα πράγματα για μοίρασμα. Προσπαθούμε να τους εξηγήσουμε πως έχουν ήδη μοιραστεί τρόφιμα και πως θα ήταν καλύτερα να δώσουν τα δικά τους αργότερα, αλλά οι περισσότεροι αντιδρούν και αυτενεργούν.

Καθώς περιηγούμαστε λίγο στο χώρο οι πρόσφυγες αρχίζουν να μας πλησιάζουν από μόνοι τους, κάποιοι αναφέροντας μας πιο συγκεκριμένες ανάγκες που έχουν, όπως καροτσάκια για τα μωρά. Προσπαθούμε να βρούμε ανθρώπους να καλύψουμε τα αιτήματα τους και μερικές φορές έρχεται κόσμος από την μπροστινή πύλη είτε εθελοντές είτε ιδιώτες που προσφέρθηκαν να φέρουν πράγματα και τα καλύπτει. Από την άλλη μεριά έχουν ήδη εμφανιστεί κάμερες με δημοσιογράφους από διάφορα κανάλια προσπαθώντας να τραβήξουν οποιοδήποτε πλάνο φαίνεται τραγικό ή συγκινητικό, ενοχλώντας και τους εθελοντές που ασχολούνται με τον κόσμο, ζητώντας μας να κάνουμε ρεπορτάζ και ορίζοντας μας το περιεχόμενο του. Οι περισσότεροι τους αγνοούμε, αυτό όμως δεν τους πτοεί στο να κάνουν το ρεπορτάζ με εμάς και τους πρόσφυγες ως φόντο και φυσικά σε απόσταση από τον κόσμο μην τους χτυπήσει καμία «μπάλα» από τα παιδιά, όπως ακούστηκε να λένε.

Όταν αρχίζει να μεσημεριάζει σταματάει κάθε είδους διανομή, ενώ αρχίζουν νε εμφανίζονται «προσωπικότητες» όπως τραγουδιστές και εφοπλιστές αλλά και μερικές γνωστές ΜΚΟ οι οποίες ενισχύουν τα φλας στις κάμερες. Μία ΜΚΟ έφερε μάλιστα και τις δικές της προσωπικές κάμερες τις οποίες έστησε πάνω από το τραπεζάκι την ώρα της διανομής για να γίνει ακόμη πιο πειστική. Ο ρόλος τους ανούσιος, η συνεισφορά τους ανύπαρκτη και το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να εκμεταλλεύονται την αθλιότητα της κατάστασης και τον πόνο του κόσμου για αυξήσουν την αυτοπροβολή τους. Όταν οι οργανώσεις και οι εθελοντές δεν μοιράζουν πράγματα αυτό που βλέπει κανείς ως εικόνα είναι παιδιά να παίζουν μπάλα ή μεταξύ τους, μεγαλύτεροι να κάθονται μόνοι τους σε γωνίες καπνίζοντας και έχοντας ύφος απελπισίας, σα να νιώθουν χαμένοι για τον τρόπο με τον οποίο θα συνεχιστεί η ζωή τους από εδώ και πέρα.

Κάποιες φορές εμφανίζονται τριγύρω τους κάτι νεαροί τύποι οι οποίοι μοιράζουν φυλλάδια στον κόσμο. Τους πλησιάζουμε και τους ρωτάμε τι είναι αυτά που τους δίνουν. Τα άτομα αυτά είναι από οργανωμένα σχήματα, τα οποία προσπαθούν να κάνουν ιδεολογική προπαγάνδα. Εμείς ως εθελοντές προσπαθούμε να τους αποτρέψουμε ενώ εκείνοι ισχυρίζονται πως νοιάζονται για αυτούς και πως προσπαθούν να τους βοηθήσουν (ενώ εμείς όχι). Η κατάσταση γίνεται ελαφρώς συγκρουσιακή μεταξύ των ατόμων αυτών και των εθελοντών δημιουργώντας κλίμα αναστάτωσης.

Σαν συμπέρασμα, η εικόνα που αντικρίζουμε στην πύλη Ε2 είναι ένα χάος, που προκαλείται από τις οργανώσεις που μαζεύονται εκεί και δεν συντονίζονται μεταξύ τους, τους πρόσφυγες να προσπαθούν να διευκολύνουν τους πάντες μη καταλαβαίνοντας τι ακριβώς πρέπει να κάνουν και ποιον να ακούσουν, τους δημοσιογράφους να στήνονται δεξιά και αριστερά περικυκλώνοντας τον ανοιχτό χώρο και ενοχλώντας τους όλους, εθελοντές από διάφορες συλλογικότητες που προσπαθούν να βοηθήσουν σκόρπια και από την άλλη τους άσχετους που εισέρχονται στο χώρο για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση.

Κράτα το

Διαβάστε Επίσης  Το ντοκιμαντέρ “Πήγα, Είδα, Άκουσα” στο 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!