Η διαχείριση της «προσφυγικής κρίσης» ως πολιτική επιλογή

Μαρία Μέριανου

Το προσφυγικό ζήτημα βρίσκεται στην επικαιρότητα των ειδήσεων στην Ελλάδα του 2019. Είναι όμως αυτό αρκετό για να μπει και σε υψηλότερη θέση στην πολιτική ατζέντα της κρατικής εξουσίας; Είναι γεγονός ότι στα χρόνια έξαρσης του προσφυγικού 2015-2017, η κρατική εξουσία και η Ευρωπαϊκή Ένωση νομιμοποιούν και θεσμοθετούν hotspots, καταυλισμούς και στρατόπεδα συγκέντρωσης για να «φιλοξενήσουν» τους πρόσφυγες που κατάφεραν να γλυτώσουν τον θάνατο στο Αιγαίο. Είναι γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση συνάπτει συμφωνία με την Τουρκία το 2016 για να περιορίσει «την απειλή της κοινωνικής ειρήνης και συνοχής». Είναι γεγονός νομοθετικά πλαίσια που εγκλωβίζουν τους παράνομους και επικίνδυνους – κατά τον δημόσιο λόγο- πρόσφυγες, όχι μόνο εντός των συνόρων της Ελλάδας, αλλά και του μικρού νησιού που κατάφεραν να πατήσουν το πόδι τους.

Διάφορα ερωτήματα γεννιούνται. Είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι απειλή για την Ευρώπη; Είναι η διαχείριση αυτή μια βιώσιμη πολιτική ή θυμίζει περισσότερο θανατοπολιτική; Μελέτες επάνω σε μεταναστευτικές σπουδές συμπεραίνουν πως όλη η παρούσα κατάσταση είναι μια πολιτική επιλογή, ώστε να περιοριστεί και να αποτραπεί η περαιτέρω εισροή προσφύγων στην Ελλάδα και κατ΄ επέκταση στην Ευρώπη. Το συναίσθημα που επικρατεί ακούγοντας τα παραπάνω, αλλά και τον λόγο των ΜΜΕ είναι ότι πια έχει παραμεριστεί πλήρως το γεγονός ότι πρόκειται για ανθρώπινες ζωές με ψυχή και αισθήματα και είναι πια μονάχα αριθμοί που αυξάνονται ή μειώνονται στα δελτία των 20:00.

Λαμβάνοντας αφορμή από την ανάλυση του Foucault και του Agamben,  για τις έννοιες της βιοπολιτικής και της θανατοπολιτικής, είναι ξεκάθαρο πια ότι τα μέτρα που λαμβάνονται από την ΕΕ, ή ορθότερα η μη λήψη αυτών, αντανακλά τον διαχωρισμό του ανθρώπινου είδους σε φυλές που η ζωή των ατόμων αξίζει και πρέπει να διαφυλαχτεί και σε εκείνες που η ζωή των ατόμων δεν αξίζει να διαφυλαχτεί και γίνεται αναλώσιμη στο όνομα του κοινού καλού. Με πιο απλά λόγια, οι κυρίαρχες δυνάμεις εξουσίας έχουν θέσει μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων που γλύτωσαν τον πόλεμο και τις βόμβες, που γλύτωσαν τον πνιγμό στη θάλασσα, να πρέπει διαρκώς να παλεύουν σε εξευτελιστικές για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια συνθήκες στέγασης και διαβίωσης για να συνεχίσουν να ζουν με την ελπίδα ότι θα γιατρέψουν τις πληγές ους.

Τέλος, συλλογιζόμενη την υπολειμματική παρέμβαση των κρατικών και διεθνών πολιτικών, που φανερά πλέον δεν λαμβάνουν υπόψη τα ανθρώπινα δικαιώματα, η αλληλεγγύη και η ουσιαστική δράση προέρχεται από αλλού. Σε αυτό το σημείο πρέπει να επισημανθεί πως όσο υπάρχουν αλληλέγγυοι, εθελοντές και ακτιβιστές, υπάρχει ακόμα ελπίδα, γιατί από τα κάτω προς τα πάνω η δύναμη, το πείσμα και η θέληση είναι πάντα πιο ισχυρή και ίσως πιο ηχηρή.

 

Όπως έχει γράψει και ο Tennyson: «Μια χούφτα ηρωικές καρδιές, καμωμένες αδύναμες από χρόνο και μοίρα, αλλά δυνατές σε θέληση. Πολεμάνε, αναζητούν, ανακαλύπτουν και δε λυγίζουν».

 

Η στέγαση των προσφύγων, ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που καταπατείται από την κυρίαρχη εξουσία, έχει απασχολήσει αρκετούς σύγχρονους μελετητές τα τελευταία χρόνια. Έτσι λοιπόν, στα πλαίσια του κύκλου συζητήσεων «Η Στέγαση ως Ανθρώπινο Δικαίωμα» μια συνδιοργάνωση του Εργαστηρίου Κοινωνικής Πολιτικής, της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Δικτύου για το Δικαίωμα στη Στέγη και την Κατοικία, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση και ανοιχτή συζήτηση την Δευτέρα 09 Δεκεμβρίου 2019 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με θέμα «Προσφυγικό και Πρόσβαση στη Στέγη» με ομιλητές ακαδημαϊκούς, ακτιβιστές και άτομα του πολιτικού χώρου.

 

Αναλυτικότερες πληροφορίες σχετικά με τον κύκλο συζητήσεων:

http://socialpolicy.panteion.gr/news/769-i-stegasi-os-anthropino-dikaioma-kyklos-syzitiseon

 

Διαβάστε Επίσης  Δήλωση της Διεθνούς Αμνηστίας σχετικά με το νομοσχέδιο του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη: «Δημόσιες Υπαίθριες Συναθροίσεις και Άλλες Διατάξεις»

There are no comments

Join the conversation

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


error: Content is protected !!