Η πανδημία COVID-19 ανέδειξε και επιδείνωσε το χάσμα κοινωνικής προστασίας μεταξύ χωρών με υψηλό και χαμηλό εισοδηματικό επίπεδο.
Παρά την άνευ προηγουμένου παγκόσμια επέκταση της κοινωνικής προστασίας κατά την διάρκεια της κρίσης της COVID-19, περισσότεροι από 4 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο παραμένουν εξ’ ολοκλήρου εκτός πλέγματος προστασίας, σύμφωνα με τα ευρήματα έκθεσης της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO).
Τα ευρήματα δείχνουν ότι η απόκριση απέναντι στην πανδημία ήταν άνιση και ανεπαρκής, βαθαίνοντας το χάσμα μεταξύ χωρών με υψηλό και χαμηλό εισοδηματικό επίπεδο και αποτυγχάνοντας να επιτύχουν την απαραίτητη κοινωνική προστασία που αξίζουν όλοι οι άνθρωποι.
Η κοινωνική προστασία περιλαμβάνει την πρόσβαση στην υγειονομική φροντίδα και στην εισοδηματική ασφάλεια, ειδικότερα όσον αφορά την τρίτη ηλικία, την ανεργία, την ασθένεια, την αναπηρία, τα εργατικά ατυχήματα, την μητρότητα ή την απώλεια ενός ανθρώπου που αποτελεί την κύρια πηγή εισοδήματος, καθώς και τις οικογένειες με παιδιά.
“Πρέπει να αναγνωρίσουμε πώς η αποτελεσματική και ολοκληρωμένη κοινωνική προστασία δεν είναι απλώς απαραίτητη για την κοινωνική δικαιοσύνη και την αξιοπρεπή εργασία αλλά ακόμη και για την οικοδόμηση ενός βιώσιμου και ανθεκτικού μέλλοντος.”
Guy Ryder, ILO Director-General
“Οι χώρες βρίσκονται σε σταυροδρόμι,” δήλωσε ο Γενικός Διευθυντής της ΔΟΕ, Guy Ryder. “Αυτή είναι μία κρίσιμη στιγμή ώστε να αποκομίσουμε τα οφέλη από την απόκριση απέναντι στην πανδημία ώστε να οικοδομήσουμε μία νέα γενιά συστημάτων κοινωνικής προστασίας που βασίζονται στα δικαιώματα. Αυτά τα συστήματα θα μπορούν να θωρακίζουν τους ανθρώπους από τις μελλοντικές κρίσεις και να δίδουν στους εργαζόμενους/εργαζόμενες και τις επιχειρήσεις την ασφάλεια ώστε να αντιμετωπίζουν τις πολλαπλές μελλοντικές μεταβάσεις με εμπιστοσύνη και ελπίδα. Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε πώς η αποτελεσματική και ολοκληρωμένη κοινωνική προστασία δεν είναι απλώς απαραίτητη για την κοινωνική δικαιοσύνη και την αξιοπρεπή εργασία αλλά ακόμη και για την οικοδόμηση ενός βιώσιμου και ανθεκτικού μέλλοντος.”
Η Έκθεση World Social Protection Report 2020-22: Social protection at the crossroads – in pursuit of a better future παρέχει μία παγκόσμια ανασκόπηση των πρόσφατων εξελίξεων στα συστήματα κοινωνικής προστασίας, περιλαμβανομένων των κατώτατων ορίων κοινωνικής προστασίας, και καλύπτει τον αντίκτυπο της πανδημίας COVID-19. Η Έκθεση αναγνωρίζει τα χάσματα προστασίας και θέτει σημαντικές προτάσεις πολιτικής, συμπεριλαμβανομένων όσων σχετίζονται με την Ατζέντα 2030 για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη.
Επί του παρόντος, μόλις το 47 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού καλύπτεται επαρκώς από τουλάχιστον ένα επίδομα κοινωνικής προστασίας, ενώ 4,1 δισεκατομμύρια άνθρωποι (53 τοις εκατό) δεν λαμβάνουν καμίας μορφής εισοδηματική ασφάλεια από το εθνικό τους σύστημα κοινωνικής προστασίας.
Υφίστανται σημαντικές περιφερειακές ανισότητες στην κοινωνική προστασία. Η Ευρώπη και η Κεντρική Ασία διαθέτουν τα υψηλότερα ποσοστά κάλυψης, με το 84 τοις εκατό των ανθρώπων να καλύπτονται από τουλάχιστον ένα επίδομα. Η Αμερικανική ήπειρος βρίσκεται επίσης άνω του μέσου όρου, με 64,3 τοις εκατό. Η Ασία και ο Ειρηνικός (44 τοις εκατό), τα Αραβικά Κράτη (40 τοις εκατό) και η Αφρική (17,4 τοις εκατό) έχουν αξιοσημείωτα χάσματα κάλυψης.
Παγκοσμίως, η συντριπτική πλειονότητα των παιδιών συνεχίζουν να μην καλύπτονται αποτελεσματικά από το σύστημα κοινωνικής προστασίας – μόλις ένα στα τέσσερα παιδιά (26,4 τοις εκατό) λαμβάνει κάποιο επίδομα κοινωνικής προστασίας. Μόλις το 45 τοις εκατό των γυναικών με νεογέννητα παιδιά λαμβάνουν χρηματικό επίδομα μητρότητας. Μόλις ένας στους τρείς ανθρώπους με σοβαρές αναπηρίες (33,5 τοις εκατό) παγκοσμίως λαμβάνουν επίδομα αναπηρίας. Η κάλυψη των επιδομάτων ανεργίας είναι ακόμη χαμηλότερη – μόλις το 18,6 τοις εκατό των άνεργων παγκοσμίως καλύπτονται αποτελεσματικά. Και ενώ το 77,5 τοις εκατό των ανθρώπων που έχουν υπερβεί την ηλικία συνταξιοδότησης λαμβάνουν κάποιας μορφής σύνταξη γήρατος, οι υψηλές ανισότητες μεταξύ των περιφερειών, μεταξύ αγροτικών και αστικών περιοχών, και μεταξύ γυναικών και αντρών παραμένουν.
Οι κυβερνητικές δαπάνες για κοινωνική προστασία παρουσιάζουν εξίσου σημαντική διακύμανση. Κατά μέσο όρο, οι χώρες δαπανούν το 12,8 τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος τους (ΑΕΠ) για κοινωνική προστασία (αποκλειόμενης της υγείας), αλλά οι χώρες υψηλού εισοδήματος δαπανούν το 16,4 τοις εκατό και οι χώρες χαμηλού εισοδήματος μόλις το 1,1 τοις εκατό του ΑΕΠ τους για κοινωνική προστασία.
Η έκθεση αναφέρει πώς το χάσμα χρηματοδότησης (δηλαδή οι επιπρόσθετες δαπάνες που απαιτούνται για να διασφαλιστεί τουλάχιστον το ελάχιστο επίπεδο κοινωνικής προστασίας για όλες και όλους) έχει αυξηθεί κατά περίπου 30 τοις εκατό από την έναρξη της πανδημίας COVID-19.
Με στόχο να διασφαλιστεί τουλάχιστον ένα βασικό επίπεδο κάλυψης κοινωνικής προστασίας, οι χώρες χαμηλού εισοδήματος θα πρέπει να επενδύσουν επιπρόσθετα 77,9 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ ετησίως, οι χώρες χαμηλότερου-μεσαίου εισοδήματος επιπρόσθετα 362,9 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως και οι χώρες ανώτερου-μεσαίου-εισοδήματος επιπρόσθετα 750,8 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Αυτό το ποσό ισοδυναμεί με 15,9, 5,1 και 3,1 τοις εκατό του ΑΕΠ τους, αντιστοίχως.
Μετάφραση/Απόδοση: Ντούνης Ανδρέας
Πηγή: ilo.org
socialpolicy.gr
Discover more from socialpolicy.gr
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
