Σήμερα, στην εποχή των συνεχών και γρήγορων αλλαγών, από την ”ψηφιακή επανάσταση” έως την οπισθοχώρηση των παλαιών κοινωνικών μορφών, ο στοχασμός είναι περισσότερο από ποτέ εκτεθειμένος στον πειρασμό να ”χάσει το νεύρο του”, να εγκαταλείψει πρόωρα τις παλιές εννοιολογικές συντεταγμένες.
Τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν με την ανάγκη να εγκαταλείψουμε τα “παλιά παραδείγματα” εάν θέλουμε να επιβιώσουμε, πρέπει να αλλάξουμε τις πιο θεμελιακές μας έννοιες για την προσωπική ταυτότητα, την κοινωνία, το περιβάλλον κ.λπ.
Η σοφία του New Age διατείνεται ότι εισερχόμαστε σε μία νέα “μεταανθρώπινη” εποχή – οι ψυχαναλυτές σπεύδουν να αναγνωρίσουν ότι η οιδιπόδεια μήτρα της κοινωνικοποίησης δεν λειτουργεί πλέον, ότι ζούμε σε εποχές καθολικευμένης διαστροφής, ότι η έννοια της “απώθησης” είναι άχρηστη στην εποχή μας που τα επιτρέπει όλα – ο μετανεωτερικός πολιτικός στοχασμός μας λέει ότι εισερχόμαστε σε μια μεταβιομηχανική κοινωνία, όπου οι παλιές κατηγορίες της εργασίας, της συλλογικότητας, της τάξης κ.λπ. είναι θεωρητικά ζόμπι και δεν είναι πλέον κατάλληλες για τη δυναμική του εκσυγχρονισμού …
Η ιδεολογία και η πολιτική πρακτική του Τρίτου Δρόμου είναι στην πραγματικότητα το κατεξοχήν μοντέλο της ήττας αυτής, της ανικανότητας να αναγνωρίσουμε πώς το Νέο βρίσκεται εδώ για να επιτρέψει την επιβίωση του Παλιού. Ενάντια σε αυτόν τον πειρασμό, θα έπρεπε να ακολουθήσουμε το ανυπέρβλητο παράδειγμα του Πασκάλ και να θέσουμε το δύσκολο ερώτημα: Πώς μπορούμε να παραμείνουμε πιστοί στο Παλιό υπό τις νέες συνθήκες; Μόνο κατ’αυτόν τον τρόπο μπορούμε να παράγουμε κάτι πραγματικά Νέο.
_________
Πηγή: Συλλογικός Τόμος * Η Απραγματοποίητη Δημοκρατία – Εκδόσεις Futura, Αθήνα 2010
Discover more from socialpolicy.gr
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
